Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...], nr [...] ustalającą skarżącej M. C., skarżącemu A. C. oraz J. T. i Z. T. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2011 r. w wysokości [...] zł.
W dniu 29 kwietnia 2016 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał zarządzenie o wezwaniu każdego skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez:
- złożenie brakującego odpisu skargi dla doręczenia uczestnikowi postępowania;
- podanie wartości przedmiotu zaskarżenia.
W wezwaniu tym zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżąca otrzymała je w dniu 16 maja 2016 r., a skarżący – w dniu 19 maja 2016 r., niemniej jednak jak dotąd nie spotkało się ono z żadną ich reakcją.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu z powodu niewykonania wezwania do uzupełnienia jej braków formalnych.
Należy bowiem mieć na względzie, że zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2016 r., poz. 718), następnie powoływanej w skrócie jako: p.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W myśl natomiast art. 33 § 1 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Jednocześnie niezbędne staje się odnotowanie, że do pisma strony, a więc także do skargi, należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 p.p.s.a.), a niespełnienie tego wymogu skutkuje niemożnością nadania skardze prawidłowego biegu (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13; dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie ulega zatem wątpliwości, że jeśli decyzję adresowaną do kilku osób zaskarża do sądu administracyjnego tylko część z nich, to pozostałym przysługuje status uczestników postępowania. W tej sytuacji konieczne jest przedłożenie przez skarżących takiej liczby odpisów skargi, która pozwalałaby na doręczenie ich także tym osobom.
Nie mniej istotne jest również to, że stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Jest tak w przypadku, gdy od skargi należny jest wpis stosunkowy. Jak bowiem wynika z art. 230 §§ 1 i 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 231 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna pobiera się wpis stosunkowy, który zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia a zasady jego obliczania określa Rada Ministrów w drodze rozporządzenia wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. Oznacza to, że skarga na decyzję utrzymującą w mocy decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego, czyli należności pieniężnej, powinna zawierać podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a jego brak uniemożliwia nadanie jej prawidłowego biegu.
Mając na względzie powyższe, zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
W rozpatrywanej sprawie wezwanie takie skierowano do skarżących i nie zostało wykonane. Biorąc pod uwagę czas jego doręczenia, uznać należało, że termin do dokonania tej czynności bezskutecznie upłynął skarżącej z dniem 23 maja 2016 r., a skarżącemu – z dniem 27 maja 2016 r. Wobec tego skargę przez nich wniesioną należało odrzucić, co też uczyniono na podstawie wyżej powołanego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.