Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...], nr [...] o obciążeniu skarżącej A w W. jako wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego wobec B Sp. z o.o. w T. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...], nr [...] w kwocie [...] zł.
W skardze pełnomocnik skarżącej sformułował wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wskazał, że wynikająca z tego rozstrzygnięcia wysokość należności jest niewspółmierna do zaistniałych w sprawie okoliczności. Za godne uwagi uznał też podkreślenie, że skarżąca jest agencją rządową i na tej podstawie wywiódł, że w razie konieczności wykonania wadliwego postanowienia zaistnieje konieczność pokrycia kosztów postępowania egzekucyjnego ze środków publicznych, które zostały przeznaczone na realizację zadań statutowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Rozpatrywane żądanie nie może zostać uwzględnione.
Wymaga bowiem dostrzeżenia, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania postanowienia organu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z utrwalonym w orzecznictwie poglądem w kwestii tej sąd orzeka przede wszystkim na podstawie oświadczeń strony, gdyż to w jej interesie leży takie sformułowanie żądania, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie co najmniej jednej z przesłanek wstrzymania wykonania.
Jednocześnie konieczne jest, by twierdzenia te zostały poparte niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych wystarczająco obrazujących sytuację strony, ponieważ brak takiego odniesienia czyni niemożliwym pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie – przychylenie się do zgłoszonego żądania (por. m. in. następujące postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 1236/14, z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I OZ 1124/14, z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt II FZ 683/13, z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I OZ 74/11, z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 czy z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Jak wynika z powyższego samo sygnalizowanie groźby wystąpienia negatywnych dla sfery budżetowej skarżącej konsekwencji wykonania postanowienia zobowiązującego do uiszczenia określonej należności uznać należy za niewystarczające. Do oceny słuszności tych obaw niezbędne byłoby bowiem poznanie sytuacji, w jakiej skarżąca aktualnie się znajduje, a zwłaszcza jej zdolności płatniczej. Dopiero ono pozwalałoby stwierdzić, czy powinność zapłaty określonej kwoty pieniężnej może spowodować wskazane dolegliwości. Ustalenie tej okoliczności nie jest jednak możliwe bez zrekonstruowania sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej. Tymczasem niezbędnych w tym zakresie dokumentów w aktach sprawy brak, przede wszystkim nie zostały one załączone do rozpoznawanego wniosku.
Twierdzenie o niekorzystnych dla sfery budżetowej skarżącej konsekwencjach wykonania zaskarżonego postanowienia uznać zatem należy za gołosłowne. Brak poparcia go odwołaniem się do niezbędnego materiału źródłowego uniemożliwia bowiem weryfikację jego wiarygodności i tym samym uznanie, by wystąpienie sygnalizowanego zagrożenia po pierwsze było realne, a po drugie – wiązało się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Rozpatrywane żądanie nie zasługuje na uwzględnienie także z uwagi na podnoszone ryzyko wykonania postanowienia, które może zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Podkreślenia bowiem wymaga, że kwestia zasadności skargi nie stanowi przedmiotu rozważań na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Sama ewentualność uwzględnienia skargi nie jest natomiast przesłanką pozytywnego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może zatem nastąpić z tego powodu, że być może skarga okaże się zasadna.
Konkludując, na podstawie akt niniejszej sprawy, w tym argumentów przedstawionych na poparcie wniosku, nie było możliwe stwierdzenie, by w analizowanym przypadku została spełniona którakolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.
Dla porządku jedynie przypomnienia wymaga, że rozstrzygnięcie to podjęto na podstawie wyżej powołanego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.