Uzasadnienie
W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy sygnowanego w dniu 1 marca 2017 r. A. P. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
W wyniku analizy oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawartego w przywołanym wyżej druku PPF, mając także na uwadze pozostałe sprawy skarżącego, w których również wystąpił o przyznanie prawa pomocy (przykładowo w sprawach: I SA/Gl 1245/16 i III SA/Gl 1986/15), pismem z dnia 18 maja 2017 r. zobowiązano wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń i nadesłanie dokumentów źródłowych.
W zakreślonym siedmiodniowym terminie pełnomocnik skarżącego złożył oświadczenie o wycofaniu wniosku (patrz pismo z dnia 5 czerwca 2017 r.), uzupełnione następnie oświadczeniem z dnia 26 czerwca 2017 r. Uiszczono jednocześnie należny w tej sprawie wpis sądowy od skargi.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Konstrukcja tego przepisu nie pozostawia pola manewru dla orzekającego w sprawie referendarza sądowego, wszak zastosowana w nim dyspozycja bezwzględnie wskazuje na konieczność umorzenia postępowania z wniosku w sytuacji, gdy zostanie on cofnięty.
Z taką sytuacją procesową mamy do czynienia w niniejszym przypadku, a zatem referendarz sądowy zobowiązany jest do umorzenia postępowania z wniosku skarżącego, co niniejszym czyni.
Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności faktyczne oraz przybliżony stan prawny, orzeczono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. w oparciu o art. 249a tej ustawy.