Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę G. B. na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., z uwagi na fakt, iż została ona wniesiona po upływie trzydziestodniowego, ustawowego terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd wskazał, że przesyłka polecona zawierająca zaskarżoną decyzję została doręczona skarżącej w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej "O.p."). Przesyłka ta była bowiem po raz pierwszy awizowana w dniu 25 stycznia 2016 r., o czym zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powtórne awizowanie tej przesyłki miało miejsce w dniu 2 lutego 2016 r. Przesyłka została następnie wydana adresatowi w dniu 9 lutego 2016 r. Zgodnie zatem z regułą zawartą w art. 150 O.p doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 8 lutego 2016 r. Wobec tego termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 9 marca 2016 r. Skarżąca natomiast wniosła skargę w dniu 10 marca 2016 r., a więc już po upływie terminu do dokonania tej czynności.
Odpis powyższego postanowienia został doręczony stronie skarżącej w dniu 8 lipca 2016 r.
W dniu 14 lipca 2016 r. (data nadania) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W uzasadnieniu wniosku podniosła, że mając zaufanie do operatora publicznego jakim jest Poczta Polska S.A. zasugerowała się datą wydania przesyłki. Z uwagi na fakt, iż na powtórnym awizie widniała data 9 lutego 2016 r., zgłosiła się po odbiór przesyłki w ostatnim dniu wyznaczonym przez operatora pocztowego.
Następnie w piśmie z dnia 16 sierpnia 2016 r. skarżąca oświadczyła, że przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu doręczenia jej postanowienia o odrzuceniu skargi, czyli w dniu 8 lipca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa") jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei w myśl art. 87 § 1 i § 2 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobniając okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Należy również wskazać, że zgodnie z art. 87 § 3 ppsa wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.
Odnosząc tę regulację do rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności stwierdzić trzeba, iż wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony we wskazanym siedmiodniowym terminie. Należy przyjąć, że wskazana we wniosku przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 8 lipca 2016 r., kiedy doręczono skarżącej odpis postanowienia o odrzuceniu skargi. Wniosek zaś został nadany w urzędzie pocztowym w dniu 14 lipca 2016 r., a więc przed upływem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ppsa.
Drugą kwestią, która wymagała rozważenia przed merytorycznym rozpoznaniem wniosku skarżącej stanowi dochowanie trybu wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który, zgodnie z art. 87 § 3 ppsa co do zasady powinien być wniesiony za pośrednictwem organu. W rozpatrywanej sprawie skarżąca złożyła taki wniosek z pominięciem organu, gdyż nadała go bezpośrednio do Sądu. Zaznaczyć w tym miejscu jednak należy, że jak wskazuje się w orzecznictwie, w sytuacji, w której skarga złożona została z uchybieniem terminu, a strona - nieświadoma tego uchybienia - nie wystąpiła, wraz ze złożeniem skargi, z wnioskiem o przywrócenie terminu, o zaistniałym uchybieniu dowiaduje się ona dopiero na późniejszym etapie postępowania, w momencie otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi. Przyjąć zatem należy, że w takim przypadku - gdy skarga znajduje się już w sądzie, wraz z aktami sprawy przekazanymi przez organ - niecelowym byłoby składanie wniosku o przywrócenie terminu za pośrednictwem organu i w pełni dopuszczalne jest przyjęcie do rozpoznania wniosku złożonego bezpośrednio do sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt II OZ 1343/10; dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka też sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż o uchybieniu terminu do wniesienia skargi skarżąca dowiedziała się dopiero z postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi.
Zaistniała sytuacja daje zatem możliwość dokonania merytorycznej oceny wniosku w świetle istnienia przesłanki braku winy w uchybieniu terminu.
Przechodząc zatem do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi należy zauważyć, że zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i piśmiennictwie stanowiskiem przywrócenia terminu może domagać się strona, która nie dokonała czynności w terminie, ale jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy z uwagi na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 63/04, zob. też B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 219).
W ocenie Sądu skarżąca uprawdopodobniła, że niemożność terminowego złożenia skargi zaistniała na skutek okoliczności niezawinionych. Niewątpliwie bowiem przeszkoda, polegająca na nieprawidłowym wydaniu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, była całkowicie od skarżącej niezależna i nie mogła ona jej w żaden sposób zapobiec. Oczywistym przy tym jest, że przeszkoda ta utrudniła skarżącej dochowanie terminu. Miała ona prawo pozostawać w błędnym przekonaniu, że dzień rzeczywistego wydania przesyłki stanowi zarazem dzień jej doręczenia. W konsekwencji uchybienie procesowe, którego się dopuściła nastąpiło z przyczyn usprawiedliwionych, niezawinionych przez nią.
W związku z powyższym, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.