Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt I FZ 97/19 Naczelny
Sąd Administracyjny uchylił w całości zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 lutego 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Przewodniczącemu Wydziału.
W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd podniósł, że Przewodniczący Wydziału nie zbadał, czy wystąpił przypadek określony w art. 222 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analizując treść skargi Sąd wskazał, że zaskarżono w niej decyzję "w części w której dyrektor nie orzekał o pozostałej części skargi", wnosząc o "uchylenie w/w decyzji w zaskarżonej części". Powołując się na poglądy wyrażone w doktrynie i w orzecznictwie sądowym zaznaczył, że Sąd nie może uczynić przedmiotem swego rozpoznania działania lub bezczynności organu administracji w zakresie, w jakim nie zostało ono zaskarżone, ponieważ w tym zakresie nie doszło do wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego.
W związku z tym, skoro kontrolą sądową nie można objąć żadnej z części decyzji w istocie w sprawie wydanej, Przewodniczący Wydziału w pierwszej kolejności powinien był rozważyć, czy w ogóle możliwe jest merytoryczne rozpoznanie skargi i wypowiedzenie się przez sąd w zakresie zgodności zaskarżonej decyzji z prawem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach uchylająca decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień-listopad 2007 r. i w tym zakresie umarzająca postępowanie w sprawie. Skarżący zaś przedmiotem zaskarżenia uczynił decyzję "w części w której dyrektor nie orzekał o pozostałej części skargi", wnosząc o "uchylenie w/w decyzji w zaskarżonej części".
Podkreślić zatem przyjdzie, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że Sąd bada w pełnym zakresie treść zaskarżonego aktu lub czynność, czy też bezczynność organu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Zasada niezwiązania sądu granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot.
Biorąc powyższe pod uwagę, tutejszy Sąd - uwzględniając treść art. 190 ppsa, zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny - uznał, że z uwagi na fakt, iż kontrolą sądową nie można objąć żadnej z części decyzji w istocie w sprawie wydanej, nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie skargi i wypowiedzenie się w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Zaskarżono bowiem decyzję w zakresie w jakim nie orzekał organ.
W świetle powyższego skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.