Uzasadnienie
Wydanym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 18 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił powyższą skargę A Sp. z o.o. w S. U podstaw tego rozstrzygnięcia legło stwierdzenie niewykonania przez skarżącą wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu lub wierzytelnego odpisu dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji skarżącej. Wezwanie to (wraz z odpisem odpowiedzi na skargę) doręczono bowiem skarżącej w dniu 11 maja 2018 r. (odbiór pokwitowała osoba posługująca się pieczęcią firmową skarżącej). Tym samym termin na wykonanie wezwania bezskutecznie upłynął skarżącej z dniem 18 maja 2018 r.
Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącej w dniu 12 lipca 2018 r. Także w tym przypadku odbiór przesyłki potwierdziła osoba posługującą się jej pieczęcią firmową.
W piśmie datowanym na 18 lipca 2018 r., wniesionym w dniu 19 lipca 2018 r. i uzupełnionym następnie pismem z dnia 16 sierpnia 2018 r., skarżąca sformułowała wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych skargi, wskazując, że "korespondencja została pobrana przez osobę z zewnętrznej firmy, a moment przekazania nastąpił wspólnie z pismem wzywającym do usunięcia braków formalnych skargi i doręczeniem odpisu odpowiedzi na skargę". Do wniosku skarżąca załączyła niezbędną informację odpowiadającą odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców, a w samym wniosku podała wartość przedmiotu zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Na wstępie odnotowania wymaga, że choć stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej powoływanej w skrócie: p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, to na podstawie art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a. sąd na wniosek strony postanowi przywrócić termin, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Z kolei w myśl art. 87 p.p.s.a. pismo z takim wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Należy w nim uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu i równocześnie dokonać czynności, której nie dokonano w terminie.
Odniesienie tej regulacji do niniejszego przypadku niewątpliwym czyniło uznanie, że ostatni ze wskazanych wymogów został spełniony, albowiem wraz ze złożonym wnioskiem skarżąca dopełniła czynności, o dokonanie których uprzednio ją wzywano. Wprawdzie z treści wniosku nie wynikało w sposób nie budzący wątpliwości, kiedy ustała sygnalizowana przez nią przyczyna uchybienia terminu, jednakże brak możliwości jednoznacznego przesądzenia tej kwestii powodował konieczność przyjęcia najbardziej korzystnej dla strony kwalifikacji zakładającej, że żądanie to zgłosiła w przepisanym terminie siedmiodniowym. W związku z powyższym stwierdzić należało, że wymogi formalne wniosku, jak również termin jego złożenia zostały zachowane. Żądanie to nie mogło jednak zostać uwzględnione wskutek nieuprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy wnioskodawcy w uchybieniu terminu.
Trzeba bowiem mieć na uwadze, że uchybienie terminu jest niezawinione wtedy, gdy mimo zachowania należytej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Mowa tu zatem o przeszkodzie niemożliwej do przezwyciężenia nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. m. in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014 r., sygn. akt I OZ 784/14, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja przywrócenia terminu ma zatem charakter wyjątkowy i w związku z tym jej zastosowanie może nastąpić tylko w szczególnym przypadku, a mianowicie wówczas, gdy brak możliwości dokonania czynności procesowej determinowały zdarzenia, których strona nie mogła przewidzieć i na zaistnienie których nie miała wpływu. Okoliczności takie w niniejszej sprawie nie zostały jednak przedstawione.
W rozpatrywanym przypadku skarżąca zdaje się bowiem sugerować, że nie może ponosić odpowiedzialności za działanie osoby trzeciej, która odebrała przesyłkę w jej imieniu i – jak można sądzić – zbyt późno ją przekazała. Dostrzec jednak trzeba, że zarazem nie podejmuje nawet próby wykazania, by osoba ta do dokonania tej czynności nie została przez nią uprawniona albo by, dysponując takim upoważnieniem, nie mogła, z przyczyn od siebie niezależnych, przesyłki przekazać adresatowi. Jest to istotne tym bardziej, że adnotacje umieszczone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki prowadzą do wniosku, iż upoważnienie takie zostało udzielone. Trudno bowiem uznać, by odbieranie przesyłek kierowanych do skarżącej przez osobę posługującą się pieczęcią firmową skarżącej mogło następować bez upoważnienia skarżącej. Samo natomiast upoważnienie innego podmiotu (także zewnętrznej firmy) do odbioru korespondencji nie zwalnia skarżącej od konsekwencji nienależytego wykonania takiej usługi. Podkreślić bowiem trzeba, że to ona ponosi konsekwencje takiego wyboru, albowiem jest on wszak uzależniony od jej woli. Decydując się na powierzenie odbioru korespondencji innemu podmiotowi, skarżąca musi zatem liczyć się z negatywnymi dla niej konsekwencjami nienależytego jego postępowania. Samo zatem zasugerowanie, że terminowi uchybiła wskutek nieprawidłowego działania takiego podmiotu nie świadczy o jej niezawinieniu. Rozważenie odmiennej kwalifikacji byłoby możliwe jedynie w przypadku, gdyby skarżąca uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło wskutek niezawinionego przez ten podmiot opóźnienia w przekazaniu korespondencji, niemniej jednak w niniejszej sprawie, jak już wspomniano, okoliczności takie nie zostały przedstawione.
W świetle powyższych uwag uznać więc należało, że uzasadnienie badanego wniosku jest niewystarczające do pozytywnej jego weryfikacji. Stąd też konieczne stało się oddalenie tego żądania na podstawie art. 86 § 1 zd. 2 p.p.s.a., zgodnie z którym postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.