Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ustanowił dla skarżącego adwokata. Na tej podstawie Okręgowa Rada Adwokacka w K. wyznaczyła pełnomocnika w osobie adwokata A. M. W toku rozprawy przeprowadzonej w dniu 29 października 2013 r. substytut ww. pełnomocnika wniósł między innymi o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając przy tym, że koszty te nie zostały w całości, ani w części zapłacone przez skarżącego.
Wyrok kończący to postępowanie zapadł w dniu przeprowadzenia rzeczonej rozprawy. Jego odpis został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 21 listopada 2013 r.
W dalszej kolejności, w dniu 3 stycznia 2014 r., wpłynęło do Sądu pismo procesowe pełnomocnika skarżącego z dnia 10 grudnia 2013 r., zatytułowane "opinia prawna o bezpodstawności wniesienia skargi kasacyjnej." Z rozdzielnika tego pisma wynika, że zostało ono również przesłane skarżącemu, jak i Okręgowej Radzie Adwokackiej w K. Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") adwokat wyznaczony w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wspomniane przepisy zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461; dalej w skrócie: "rozporządzenie z 2002 r.").
Co znamienne, referendarz sądowy, działający tutaj na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zobowiązany jest do poczynienia ustaleń, co do rzeczywistej aktywności pełnomocnika, któremu ma zostać przyznane wynagrodzenie. Należy więc stwierdzić, że aktywność ustanowionego w tej sprawie adwokata sprowadziła się do reprezentacji skarżącego w toku rozprawy przez substytuta oraz do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 29 października 2013 r. Do dnia dzisiejszego skarżący nie podniósł, iż takowej opinii nie otrzymał. Nie stracono z pola widzenia, że ów opinia wpłynęła do Sądu już po terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. Jednakowoż, zdaniem rozpoznającego wniosek, termin wynikający z art. 177 § 1 P.p.s.a nie znajduje w tym przypadku zastosowania. Co więcej, sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej nie jest ograniczone żadnym innym terminem.
Taki stan rzeczy pozwala na kumulację obu wymienionych składników wynagrodzenia pełnomocnika.
Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują przede wszystkim opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zostały określone w § 18 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. Dotyczą one spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (lit. a), spraw w przedmiocie skarg na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b) oraz innych spraw, kiedy stawka ta wynosi 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie – w którym skarga została wniesiona na decyzję w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się – należy do tej trzeciej kategorii spraw, o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia z 2002 r.
Pełnomocnikowi, wyznaczonemu i wykonującemu czynności w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przysługuje zatem wynagrodzenie w wysokości 240 zł. Dodatkowo, w skład przyznanego wynagrodzenia wchodzi należność za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie 120 zł (patrz § 18 ust. 1 pkt 2 b) rozporządzenia z 2002 r.). Sumę obu składników wynagrodzenia należy powiększyć o kwotę 82,80 zł, tj. o wartość podatku od towarów i usług, obliczonego w oparciu o stawkę tegoż podatku obowiązującą w dniu orzekania (23 %; patrz § 2 ust. 3 ww. rozporządzenia).
Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. z uwzględnieniem przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia z 2002 r., orzeczono jak w sentencji.