Uzasadnienie
W dniu 16 lutego 2005 r. "A" Spółka Akcyjna z siedzibą w C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie restrukturyzacji zobowiązań podatkowych.
W uzasadnieniu pełnomocnik strony skarżącej zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenia art. 201 § 1 pkt 2 oraz art. 120 Ordynacji podatkowej ze względu na brak w rozpatrywanej sprawie przesłanki zagadnienia wstępnego, której wyjaśnienie wymagałoby zawieszenia postępowania. Ponadto podniósł, iż działanie organów podatkowych ma na celu bezpodstawne przedłużenie postępowania restrukturyzacyjnego.
Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze Dyrektor wyjaśnił, że w aktualnym stanie prawnym, na mocy art. 88 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnoty Europejskie możliwość udzielania pomocy publicznej na restrukturyzację została ograniczona. Każdy zamiar udzielenia pomocy na restrukturyzację przez państwo podlega indywidualnej notyfikacji przez Komisję Europejską. Podniósł również, iż pomoc restrukturyzacyjna może być udzielona bez stosownej notyfikacji w trybie udzielenia pomocy "de minimis". Ponieważ skarżąca Spółka nie zmieniła przeznaczenia pomocy z pomocy restrukturyzacyjnej na pomoc "de minimis", wydanie decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego umarzającej zaległości podatkowe nie było możliwe.
Pismem z dnia [...] 2005 r. skarżąca "A" Spółka Akcyjna cofnęła skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przystępując do wskazania motywów, którymi kierował się Sąd w wydaniu swego rozstrzygnięcia, wskazać należy na treść przepisu art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej Ppsa). Zgodnie z tym przepisem skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi – co do zasady – wiąże sąd. Cofnięcie skargi podlega jednak kontroli sądu administracyjnego, bowiem sąd zobowiązany jest uznać tę czynność za niedopuszczalną, jeśli stwierdzi, że zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Odnosząc się do przesłanek ograniczających możliwość cofnięcia skargi Sąd w pierwszej kolejności ustalił, że nie zachodzi żadna z przyczyn wymienionych w art. 247 Ordynacji podatkowej. Zatem zaskarżone postanowienie nie jest obarczone wadą stanowiącą powód stwierdzenia nieważności w trybie powołanego przepisu. Ustosunkowując się zaś do drugiej z wyżej wymienionych negatywnych przesłanek cofnięcia skargi Sąd stwierdza, że zamiarem skarżącej Spółki nie jest osiągnięcie tą czynnością takiego stanu stosunków administracyjnoprawnych z organami podatkowymi, którego nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań legalności. Dlatego też, w rozpatrywanej sprawie dopuszczalne jest cofnięcie skargi przez stronę skarżącą.
Skoro skarżąca "A" Spółka Akcyjna skutecznie cofnęła skargę, to Sąd stosownie do postanowień art. 161 § 1 pkt 1 Ppsa umorzył postępowanie.
O kosztach sądowych orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 a) Ppsa. W rozpatrywanej sprawie bowiem nie doręczono odpisu skargi organowi, którego działanie zaskarżono, zaś cofnięcie skargi nastąpiło jeszcze przed skierowaniem sprawy na posiedzenie.
W związku z powyższym na mocy powołanych wyżej przepisów orzeczono jak w sentencji.