Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 grudnia 2009 r. (data nadania) pełnomocnik skarżącej G. F. cofnął skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r. nr [...] o uznaniu za bezzasadny zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
W uzasadnieniu wskazał, że cofa skargę z uwagi na wydanie w dniu [...] r. postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, co jest następstwem uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] r., na podstawie której prowadzono postępowanie egzekucyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na podstawie art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Jednocześnie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Natomiast zgodnie z art. 161 § 2 P.p.s.a. postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, że nie wystąpiła żadna z przesłanek uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne.
Wobec powyższego - na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a w związku z art. 60 P.p.s.a. – postępowanie sądowe należało umorzyć.
Orzeczenie o zwrocie połowy uiszczonego wpisu od skargi oparte zostało na art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a., albowiem cofnięcie skargi miało miejsce już po skierowaniu sprawy na rozprawę.