Uzasadnienie
Pełnomocnik skarżącej wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty za 1999 r. w podatku dochodowym od osób fizycznych. Do skargi pełnomocnik dołączył udzielone mu przez G. J. pełnomocnictwo (akt notarialny z dnia [...] r. nr rep [...]) upoważniające go do reprezentowania skarżącej "we wszelkich sprawach sądowych, a dotyczących jej osoby, składania środków odwoławczych od orzeczeń sądów i innych organów sądownictwa powszechnego" Sąd wezwał pełnomocnika strony skarżącej do nadesłania pełnomocnictwa, które upoważniałoby go do występowania w imieniu skarżącej przed sądami administracyjnymi. Odpowiadając na to wezwanie pełnomocnik G. J. przesłał do Sądu odpis tego samego pełnomocnictwa, które zostało załączone do akt.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do treści art. 46 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) pełnomocnik występujący w sprawie, który nie złożył pełnomocnictwa zobowiązany jest dołączyć pełnomocnictwo do pisma wnoszonego w imieniu strony. Obowiązek ten istnieje również w przypadku wnoszenia przez pełnomocnika skargi w imieniu swojego mocodawcy, co wynika z przepisu art. 57 § 1 powołanej ustawy, który stanowi, że skarga winna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a nadto zawierać wymienione w tym przepisie elementy.
Składając podpisaną przez siebie skargę w imieniu G. J. pełnomocnik dołączył pełnomocnictwo nie odpowiadające wymogom określonym w art. 36 cyt. wyżej ustawy, w myśl którego pełnomocnictwo ogólne składane w postępowaniu sądowoadministracyjnym winno być do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi. Z brzmienia tego przepisu wynika szczególny zakres pełnomocnictwa, jaki winien mieć odzwierciedlenie w jego treści, aby pełnomocnik mógł reprezentować swojego mocodawcę w niniejszym postępowaniu. Nie spełniało tego wymogu pełnomocnictwo załączone do skargi. Jak bowiem wynika z jego treści zostało udzielone m.in. do reprezentowania G. J. we wszelkich sprawach sądowych, składania środków odwoławczych od orzeczeń sądów i innych organów sądownictwa powszechnego. Treść pełnomocnictwa świadczy o tym, że nie objęto zakresem umocowania w sposób wyraźny, jak wymaga tego ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, upoważnienia do reprezentowania skarżącej przed sądami administracyjnymi.
Wobec powyższego skarga złożona w niniejszej sprawie została sporządzona i wniesiona przez nieuprawnioną osobę, a pełnomocnik w zakreślonym terminie nie uzupełnił braku skargi w zakresie prawidłowej procesowo reprezentacji. Nie wykazał bowiem upoważnienia do działania w imieniu skarżącej. Występujący w imieniu skarżącej K. P., mimo wezwania, nie przedłożył dokumentu upoważniającego go do reprezentowania skarżącej przed sądem administracyjnym, a jedynie nadesłał to samo pełnomocnictwo. Nie uczynił zatem zadość wezwaniu i nie uzupełnił braków skargi, do których należy brak pełnomocnictwa (art. 46 § 3 w zw. z art. 57 § 1 powołanej ustawy).
Konsekwencją tego jest odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia.