Uzasadnienie
Przedmiotem skargi Z. B. z dnia [...] r. jest zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem.
Rzeczone wyżej zawiadomienie wydane zostało na podstawie art. 80 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 1090 ze zm.) - zwanej dalej w skrócie: ustawą egzekucyjną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W punkcie wyjścia przyszło odnotować, że wydane w niniejszej sprawie zaskarżone zawiadomienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. jest jednym ze środków egzekucyjnych należności pieniężnych określonych w ustawie egzekucyjnej. Zawiadomienie takie stanowi czynność o charakterze wykonawczym, na którą służy zobowiązanemu skarga na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 ustawy egzekucyjnej. Zawiadomienie takie stanowi czynność o charakterze wykonawczym, na którą służy zobowiązanemu skarga na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 ustawy egzekucyjnej. Skargę na czynności egzekucyjne wnosi się za pośrednictwem organu egzekucyjnego (§ 3) w terminie 14 dni od dnia dokonania zakwestionowanej czynności (§ 4). Skarga rozstrzygana jest następnie przez organ nadzoru, a na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie (§ 5).
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżone zawiadomienie Z. B. odebrał w dniu [...] r., (karta nr 27). W jego treści zawarto pouczenie odpowiadające przytoczonej wyżej regulacji z art. 54 ustawy egzekucyjnej. Z treści odpowiedzi na skargę, udzielonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] r. wynika, że skarżący z przewidzianego prawem środka odwoławczego nie skorzystał.
Należało w tym miejscu podnieść, że sądy administracyjne - w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. - sprawują kontrolę działalności spraw objętych właściwością rzeczową tych sądów określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają zatem w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Jednakowoż w myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Z kolei stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozmieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z tych względów, mając na uwadze ustalony w sprawie stan faktyczny, przyszło stwierdzić, że skarżący nie wykorzystał w tej sprawie przysługującego mu środka odwoławczego poprzedzającego wniesienie skargi do Sądu, co skutkuje odrzucenie skargi z dnia 7 lutego 2005 r. jako niedopuszczalnej.
Powyższa konstatacja znalazła wyraz w części dyspozytywnej postanowienia w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i art. 58 § 3 tej ustawy.
su.