Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. w sprawie odmowy rozłożenia na raty należności ustalonej decyzją z dnia 23 lutego 2012 r.
Zarówno z akt administracyjnych jak i sądowych przedmiotowej sprawy wynika, iż przesyłka zawierająca powyższą decyzję skierowana do skarżącego, awizowana była po raz pierwszy w dniu 27 lipca 2016 r. Zawiadomienie o jej nadejściu i możliwości odbioru w placówce pocztowej, zostało pozostawione w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Powtórne awizowanie przesyłki miało miejsce w dniu 4 sierpnia 2016 r. W dniu 11 sierpnia 2016 r. dokonano zwrotu niepodjętej przesyłki do nadawcy.
W związku z powyższym organ uznał, że do doręczenia wskazanej decyzji zastosowanie miał art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Doręczenie miało zatem miejsce w dniu 11 sierpnia 2016 r., tj. z upływem czternastego dnia, licząc od dnia pierwszego awizowania przesyłki.
W dniu 20 kwietnia 2017 r. (data nadania 11 marca 2017 r.) wpłynęła do tut. Sądu skarga na wskazaną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku skarżący podniósł, iż nie wiedział o wydaniu zaskarżonej decyzji, gdyż jej nie otrzymał. Przesyłka zawierająca rzeczoną decyzję wróciła do nadawcy bez jego wiedzy o próbach jej doręczenia. Dopiero telefonicznie zasięgnął informacji o wydaniu w dniu 22 lipca 2016 r. decyzji., po czym zwrócił się do organu z wnioskiem o jej doręczenie. Kopia decyzji doręczona została skarżącemu w dniu 10 marca 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 11 marca 2017 r. uznać należy za wniesiony w terminie, nie jest on jednakże zasadny.
Zgodnie z art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu – w tym przypadku do wniesienia skargi do Sądu. Strona musi zatem uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna.
Treść przepisu art. 86 §1 powołanej wyżej ustawy wskazuje, że Sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy. Niezawinione uchybienie terminu ma miejsce wówczas, gdy nawet przy dołożeniu najwyższej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Zatem w przypadku, gdy strona uchybiając terminowi, dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, ponieważ przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne.
Zatem o braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00; wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 1999 r., sygn. akt I SA/Ka 1609/97).
Dokonując oceny braku winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi Sąd uznał, że okoliczność ta nie została uprawdopodobniona. Na znajdującej się w aktach sprawy zwróconej przesyłce, zawierającej przeznaczoną dla strony skarżącej decyzję organu odwoławczego z dnia [...] r., znajduje się informacja, że przesyłka została zwrócona nadawcy z powodu "nie podjęcia jej w terminie". Z adnotacji umieszczonych na kopercie oraz z pisma Poczty Polskiej z dnia 1 września 2017 r. wynika, że przesyłka była awizowana dwukrotnie - pierwsze awizo pozostawiono 27 lipca 2016 r. w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, czynność ta została powtórzona 4 sierpnia 2016 r. W konsekwencji przesyłka została przez organ uznana za doręczoną w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W tym miejscu należy wskazać, że domniemanie doręczenia może być obalone. Taka sytuacja jest dopuszczalna, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia nie są zgodne z rzeczywistością. W doktrynie podnosi się, że obalenie domniemania doręczenia przez awizo jest oczywiście możliwe, jednak nie neguje ono dokonania doręczenia, a prowadzi do uchylenia ujemnych skutków, jakie dla strony wiążą się z tym doręczeniem w zakresie biegu terminu (por. J. Jodłowski, K. Piasecki (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, Warszawa 1989 r., s. 247). Oznacza to, że jeśli dokonano doręczenia zgodnie z przepisami prawa mimo, że adresat nie został powiadomiony o adresowanym do niego piśmie, może się on uchylić się od negatywnych skutków tego stanu rzeczy, jeżeli uprawdopodobni okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu. By jednak wykazać brak winy w uchybieniu terminu powinien dysponować argumentem w postaci skutecznie przeprowadzonej reklamacji usług pocztowych w oparciu o zasady określone w rozporządzeniu Ministra Cyfryzacji i Administracji z 26 listopada 2013 r. w sprawie reklamacji usługi pocztowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1468).
Skarżący w uzasadnieniu rozpoznawanego wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że nie wiedział o wydaniu przez organ drugiej instancji decyzji, z czego wynika, iż doręczająca przesyłkę Poczta Polska nie pozostawiła awiza w konsekwencji czego skarżący nie został powiadomiony o przesyłce.
W ocenie Sądu w kontekście dowodu z dokumentu, jakim jest koperta ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, przeciwdowodu nie stanowi samo oświadczenie strony o niewiedzy w zakresie wydania decyzji, co za tym idzie braku informacji o próbach doręczenia przesyłki zawierającą tenże decyzję, czyli braku awiz. Twierdzenia strony skarżącej w tym przedmiocie są jednostronne i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Wręcz przeciwnie w aktach sprawy znajduje się pismo operatora pocztowego, w treści którego zostało potwierdzone pozostawienie awiza przez swojego pracownika w dniu 27 lipca 2017 r. w skrzynce oddawczej adresata.
Innymi słowy, zwykłe oświadczenie strony, że awizo nie zostało pozostawione lub zaginęło nie jest wystarczające do obalenia domniemania doręczenia przesyłki w trybie awizo (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 września 2015 r. sygn. akt II OZ 863/15).
W tym stanie rzeczy uznać należy, że analizowana tu przesłanka, warunkująca dopuszczalność przywrócenia uchybionego terminu, nie została spełniona.
W związku z powyższym na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a, Sąd orzekł jak w sentencji.