Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 16 października 2009 r. pozostawiono bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi, o który go wcześniej wzywano.
Na zarządzenie to nie wniesiono sprzeciwu, wobec czego pismem doręczonym w dniu 24 listopada 2009 r. ponownie wezwano stronę do uiszczenia wspomnianego wpisu w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W piśmie z dnia 30 listopada 2009 r., nadanym w dniu 2 grudnia 2009 r., skarżący stwierdził jednak, że nie zwrócono mu jeszcze kosztów postępowania zasądzonych w innej sprawie oraz że po otrzymaniu tych kosztów dokona wpłaty żądanego wpisu zgodnie z wezwaniem.
Wezwanie to do chwili obecnej nie zostało wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 przywołanej ustawy skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż wyznaczony przez Sąd termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie z dniem 1 grudnia 2009 r. (wtorek). Bez znaczenia dla takiego stanu rzeczy pozostaje przy tym oświadczenie skarżącego zawarte w piśmie z dnia 30 listopada 2009 r., że wpis ów zostanie uiszczony w późniejszym terminie, po otrzymaniu zwrotu kosztów postępowania zasądzonych w innej sprawie. Po pierwsze bowiem pismo to zostało nadane już po terminie określonym w wezwaniu, po drugie zaś wykonanie wezwania wymaga nie wyrażenia woli podporządkowania się mu w dowolnym, dogodnym dla strony terminie, lecz dokonania czynności w nim wskazanej, i to w terminie ściśle w nim zakreślonym. Tego jednak skarżący nie uczynił, wobec czego na podstawie art. 220 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.