Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, organ nadzoru) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm.), art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 z późn. zm. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna) po rozpoznaniu zażalenia D.S. (dalej: zobowiązany, skarżący) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. (dalej: organ pierwszej instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...]r. nr [...], mocą którego uznano zarzut wniesiony przez zobowiązanego za nieuzasadniony.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...]r. Poczta Polska S.A. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej (dalej: Dyrektor COF, wierzyciel) wystawił przeciwko zobowiązanemu tytuł wykonawczy nr [...], obejmujący zaległy abonament RTV za okres od stycznia 2014 r. do października 2018 r. Tytuł wykonawczy został przekazany do realizacji organowi egzekucyjnemu, który nadał tytułowi wykonawczemu klauzulę o skierowaniu do egzekucji administracyjnej.
Pismem z dnia 28 października 2019 r. zobowiązany wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i zarzucił naruszenie art. 33 § pkt 1 u.p.e.a. poprzez prowadzenie egzekucji mimo braku odbiornika RTV od czerwca 2009 r. Wniósł on o umorzenie postępowania egzekucyjnego i uchylenie dokonanego zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutu. Zobowiązany podniósł, że o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym dowiedział się od swojego pracodawcy. Wskazał, że w dniu 7 listopada 2018 r. wystąpił po wezwaniu do zapłaty do wierzyciela o wydanie uwierzytelnionych akt sprawy i odpisów dokumentów, na podstawie których wierzyciel wysunął takie zobowiązanie.
Ponadto stwierdził, że w dniu 4 czerwca 2009 r. zbył nieruchomość zlokalizowaną pod adresem ul. [...] w R., tym samym nie posiada on już odbiorników RTV, na dowód czego przedłożył akt notarialny Repertorium "A" Nr [...]. Dodał, że nigdy nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych, zwłaszcza po zmianie przepisów z 2008 r.
Organ pierwszej instancji przekazał wierzycielowi zgłoszony zarzut, celem zajęcia stanowiska w sprawie.
Dyrektor COF postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] uznał zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony. Następnie postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] wierzyciel utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...]r.
Wierzyciel rozpatrując zarzut nieistnienia obowiązku wskazał, że zobowiązany dokonał rejestracji odbiornika, w wyniku której została wydana książeczka radiofoniczna, służąca do dokonywania opłat abonamentowych oraz stanowiła dowód potwierdzający dokonanie rejestracji odbiornika. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników RTV, zobowiązanemu jako posiadaczowi imiennej książeczki został przyporządkowany w dniu [...]r. indywidualny numer identyfikacyjny abonenta [...]. Dowodem zarejestrowania odbiorników RTV w stosunku do abonentów, którzy byli zarejestrowani w momencie wejścia w życie Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników RTV jest duplikat Zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników RTV.
Wierzyciel wyjaśnił, że ze zebranego materiału dowodowego wynika, iż zobowiązany został powiadomiony o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, bowiem zawiadomienie zostało przesłane do niego w dniu [...]r. na adres: ul. [...], [...] R. Ponadto ustalono, iż przesyłka zawierająca zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nigdy nie została przekazana jako zwrotna do Poczty Polskiej S.A., a tym samym zasadnie przyjęto w myśl § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r., w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników RTV, iż zawiadomienie zostało skutecznie przesłane.
Wierzyciel rozpatrując zarzut nieistnienia obowiązku w związku ze sprzedażą lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w R. wskazał, że zgodnie z treścią § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników RTV, użytkownik odbiorników niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, o którym mowa w § 9 oraz o zaprzestaniu używania odbiorników przez złożenie w placówce pocztowej operatora wyznaczonego zgłoszenia wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub przesłanie przesyłka listową, z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. W okresie poprzedzającym zmiany związane z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. o zmianie danych zawartych we wniosku rejestracyjnym jak również o zaprzestaniu użytkowania odbiorników RTV użytkownik (abonent), zgodnie z treścią § 4 Rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników RTV, obowiązującego od 31 grudnia 2013 r., niezwłocznie powinien powiadomić właściwą placówkę Poczty Polskiej.
Tak więc wyłącznie podjęcie przez abonenta działań zmierzających do wyrejestrowania odbiorników może doprowadzić do ustania obowiązku opłacenia opłat abonamentowych. Jeżeli abonent nie dokona skutecznego prawnie wyrejestrowania odbiorników, to nadal jest zobowiązany do uiszczania opłat abonamentowych.
Wierzyciel podkreślił, iż do dnia wydania postanowienia z dnia [...] r. w posiadanej przez niego dokumentacji nie odnotowano dopełniania przez zobowiązanego formalności dotyczących wyrejestrowania odbiornika oraz dokonania stosownych formalności związanych ze zmianą danych adresowych, jak również takich dokumentów zobowiązany nie przedstawił. Zatem w dalszym ciągu posiada on status abonenta zobowiązanego do uiszczania opłat abonamentowych, a wszczęta w stosunku do niego egzekucja administracyjna jest w pełni uzasadniona.
Ponadto w ocenie Dyrektora COF przedstawiona przez zobowiązanego kserokopia aktu notarialnego z dnia [...]r. repertorium A nr [...] potwierdzająca sprzedaż lokalu pozostaje bez wpływu na prowadzone postępowanie, gdyż obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej nie jest związany z rejestracją odbiorników RTV na konkretny adres, lecz z rejestracją odbiornika przez konkretnego posiadacza i użytkownika.
Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...]r., będąc związany stanowiskiem wierzyciela, uznał zgłoszony zarzut nieistnienia obowiązku za nieuzasadniony.
Zobowiązany wniósł zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego, wnosząc o jego uchylenie w całości. Wskazał, że nigdy nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, zwłaszcza po zmianie przepisów w 2008 r. W jego ocenie zawiadomienie zostało sporządzone przez wierzyciela, jednak nigdy nie zostało mu doręczone.
Rozpoznając sprawę organ odwoławczy omówił przepisy art. 33 § 1 i art. 34 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. Następnie wskazał, że organ egzekucyjny rozpatruje zarzuty po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.
Zdaniem organu nadzoru organ egzekucyjny prawidłowo uznał, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie determinowało ostateczne postanowienie wierzyciela w sprawie nieuznania zarzutu nieistnienia zobowiązania. Również organ odwoławczy jest związany ostatecznym stanowiskiem wierzyciela.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego. Jest ono zgodne z prawem, zawiera właściwe uzasadnienie zarówno stanu faktycznego, jak i prawnego.
W skardze na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący podniósł, że zaskarża przedmiotowe postanowienie (w skardze nieprawidłowo określono, że jest to decyzja) z powodu niezgodności z prawem. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia organu odwoławczego oraz wszystkich poprzedzających je postanowień. Wniósł także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że podtrzymuje swoje wszystkie twierdzenia, co do nieistnienia obowiązku zapłaty opłaty abonamentowej RTV, bowiem dokonał wyrejestrowania odbiornika RTV w trakcie zmiany miejsca zamieszkania. Nie posiada dokumentu potwierdzającego ten fakt, gdyż nie przypuszczał, iż będzie mu taki dokument potrzebny, po upływie 14 lat. Jednak tak samo wierzyciel nie posiada dowodu zawiadomienia go o nadaniu indywidualnego numeru abonenta. Tę jednak okoliczność wierzyciel traktuje za pewną, natomiast z niezrozumiałych przyczyn podważa jego stanowisko co do wyrejestrowania odbiornika. Z załączonych w sprawie dokumentów jednoznacznie wynika, iż wierzyciel wysłał zawiadomienie nie listem poleconym i to na poprzedni adres jego zamieszkania.
Nadto wierzyciel nie podał jakiego rodzaju szczegółowe czynności podjął celem sprawdzenia, czy wyrejestrował on odbiornik RTV. Wierzyciel posłużył się tylko ogólnikowym twierdzeniami, iż sprawa ta została szczegółowo zbadana.
Powołując się na treść art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) skarżący wniósł o uchylenie obu postanowień wierzyciela, które było wiążące dla organu egzekucyjnego i organu odwoławczego.
Ponadto skarżący wywodził, że ani wierzyciel ani organ odwoławczy nie dokonały wyczerpujących ustaleń faktycznych w zakresie okoliczności dotyczącej istnienia obowiązku podlegającego egzekucji. Stanowisko wierzyciela nie zawiera niezbędnych informacji umożliwiających wskazanie, czy jest ono prawidłowe w zakresie zarzutu nieistnienia obowiązku. Wierzyciel ograniczył własną argumentację do konstatacji, że skarżący nie udokumentował faktu wyrejestrowania odbiornika. Nie ulega jednak wątpliwości, że w aktach dotyczących numeru identyfikacyjnego winny być informacje o przesłaniu tego numeru, np. w formie zwykłej przesyłki listownej. Wierzyciel poza twierdzeniem o nadaniu numeru identyfikacyjnego oraz duplikatem wystawionym na podstawie danych przechowywanych w systemie nie przedłożył jakiejkolwiek dokumentacji w tej sprawie. Wierzyciel zobowiązany był do ustalenia i wyjaśnienia kwestii zarejestrowania odbiornika, gdyż to ona przesądza o istnieniu lub nieistnieniu egzekwowanego obowiązku.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a., który w tej sprawie nie ma zastosowania).
W myśl zaś art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 P.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (tutaj postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 P.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 P.p.s.a., która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Reasumując, skoro treść art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. wyłączała skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których było stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny była realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Taka też sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie, gdyż postanowienia wierzyciela zostały wydane przed 29 lipca 2020 r. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego.
Należy wskazać, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym.
Sąd dokonuje kontroli legalności wydanych rozstrzygnięć w oparciu o przepisy ustawy egzekucyjnej w brzmieniu obowiązującym do 29 lipca 2020 r. Dopiero bowiem ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 2070) dokonano zmiany ustawy egzekucyjnej w zakresie m.in. przepisów art. 33, 34 i 35 tejże ustawy. Natomiast w dacie zgłoszenia zarzutów obowiązywało brzmienie ustawy egzekucyjnej do 29 lipca 2020 r.
Przepis art. 33 § 1 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być tylko:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
Natomiast w myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).
Skarżący w piśmie z dnia 28 października 2019 r. zgłosił zarzut nieistnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.
W pierwszej kolejności Sąd dokona kontroli legalności postanowień wierzyciela, gdyż zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania postanowień przez organ egzekucyjny oraz organ nadzoru.
Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, a więc kontroluje stanowisko wierzyciela. Dopiero potem Sąd przechodzi do oceny merytorycznej rozstrzygnięć organów: egzekucyjnego i nadzoru co do ich zgodności z prawem.
Postanowienie Dyrektora COF z dnia [...]r. nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Prawidłowe jest także wcześniejsze postanowienie z [...]r.
Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest Poczta Polska, co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej.
Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa - z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej - powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej Poczty Polskiej S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych bądź uzyskania zwolnienia z mocy prawa na podstawie ustawy o zmianie ustawy z dnia 23 lipca 2015 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1324).
Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.
Kwestia opłat z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika".
Przepis art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje Poczta Polska, a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy abonamentowej). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej).
Należy podkreślić, że Poczta Polska, nie anulowała zgłoszonych przez użytkowników wcześniejszych wniosków rejestracyjnych, ani też nie dokonała z urzędu ponownej rejestracji posiadanych przez użytkowników odbiorników RTV, a jedynie zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342) zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie powyższego rozporządzenia Poczta Polska była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez Pocztę Polską zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia.
Zatem zarejestrowanie odbiornika bez późniejszego jego wyrejestrowania przesądza o obowiązku uiszczania opłat abonamentowych.
Zobowiązanemu nadano w dniu [...]r. indywidualny numer identyfikacyjny [...], który zastąpił dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej nr [...], który został wysłany na adres zawarty we wniosku o rejestrację.
Sąd aprobuje pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/GI 518/14 (wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów administracyjnych), że: "dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia."
Jak stwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 grudnia 2016 r. z treści rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych nie wynika, aby powiadomienie dokonywane poprzez przesłanie użytkownikowi zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, stanowiło warunek skuteczności dokonania czynności nadania takiego numeru. Przesłanie zawiadomienia nie kreuje i nie wpływa na skuteczność czynności operatora publicznego, który z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny. Prawodawca nie wprowadza obowiązku, aby dla skuteczności nadania użytkownikowi odbiornika RTV numeru identyfikacyjnego, konieczne było doręczenie zawiadomienia o jego nadaniu. Takiej zależności cytowane przepisy nie wprowadzają. Przesłanie zawiadomienia ma wobec tego charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu.
Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego, nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora dowodem nadania, czy też zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 913/15).
W aktach sprawy brak jest natomiast dowodu, że skarżący dokonał wyrejestrowania odbiorników.
Skarżący chcąc skutecznie podnieść zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) powinien przedstawić dowód potwierdzający wyrejestrowanie odbiornika RTV, ale tego nie uczynił.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.