Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], oznaczonym w sentencji, Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] o zawieszeniu z urzędu wznowionego postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] nr [...] ustalającą A.P. zobowiązanie podatkowe za 2002 r. w kwocie [...] zł z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodu pochodzącego z nieujawnionych źródeł przychodów.
Na powyższe postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] A.P., reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K.wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie z dnia 13 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. poinformował, że postanowieniem z dnia [...] nr [...] podjął – zawieszone z urzędu, postanowieniem z dnia [...] – postępowanie.
Następnie w piśmie z dnia 30 maja 2014 r. organ wskazał, że decyzją z dnia [...] nr [...],[...] uchylił w całości własną ostateczną decyzję z dnia [...] nr [...] i orzekając co do istoty sprawy uchylił poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] nr [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie, a zatem zakończył postępowanie w sprawie głównej, objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Wobec powyższego, zdaniem organu, bezprzedmiotowym wydaje się procedowanie w kwestii zawieszenia wznowionego postępowania, mającego charakter wpadkowy, dlatego też zmodyfikował wniosek zawarty w odpowiedzi na skargę i wniósł o umorzenie postępowania w niniejszej sprawie.
Z uwagi na powyższe zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 czerwca 2014 r. zwrócono się do pełnomocnika strony skarżącej o udzielenie w terminie 7 dni odpowiedzi, czy – wobec wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach postanowienia z dnia [...] oraz decyzji z dnia [...] – podtrzymuje skargę, która stanowi przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie, czy też ją cofa.
W piśmie z dnia 11 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że cofa skargę. Jednocześnie na podstawie art. 201 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu wniosku o zasądzenie kosztów wskazał, że organ w odpowiedzi na skargę "wdał się w spór co do istoty sprawy" wnosząc o jej oddalenie, a następnie – stosownie do wniosku skarżącej o uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. – w ramach autokontroli uchylił zaskarżone decyzje.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Na mocy art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie takie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W świetle zaś art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w przypadku, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. W omawianej sprawie pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 11 czerwca 2014 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie w sprawie, o czym orzeczono jak w pkt 1 sentencji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 sentencji postanowienia znajduje oparcie w dyspozycji art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. Ponadto, odnosząc się do wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, zawartego w piśmie z dnia 11 czerwca 2014 r., podnieść należy, że nie może on odnieść skutku, gdyż rozstrzygnięcie takie nie znajduje oparcia w przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która przewiduje uwzględnienie takiego żądania w ściśle określonych przypadkach.
Po pierwsze ma to miejsce w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji (art. 200 p.p.s.a.), po drugie, w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., tj. w przypadku uwzględnienia skargi przez organ podatkowy w trybie autokontroli (art. 201 § 1 p.p.s.a.), a po trzecie w razie umorzenia postępowania w przypadku określonym w art. 118 § 2 p.p.s.a., tj. w sprawie, w której przeprowadzono postępowanie mediacyjne (art. 201 § 2 p.p.s.a.). Tymczasem żaden z wymienionych przypadków nie miał miejsca w rozpatrywanej sprawie. Podstawą umorzenia postępowania w niniejszej sprawie jest bowiem cofnięcie skargi. W takim zaś przypadku, nie ma podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Wyjaśnić przy tym należy pełnomocnikowi strony skarżącej, że wbrew jego twierdzeniu, organ nie uwzględnił skargi w trybie autokontroli, nie wydał bowiem decyzji w oparciu o art. 54 § 3 p.p.s.a. Działania organu sprowadziły się do wydania decyzji, w wyniku której zakończyło się postępowanie wznowieniowe, a nie do uchylenia postanowienia zaskarżonego w niniejszej sprawie.