Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. (dalej także: organ) przedłużył A Sp. z o.o. w S. (dalej: skarżąca, spółka) termin zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za maj 2016 r.
Postanowienie powyższe doręczone zostało spółce w dniu 13 lipca 2016 r. Zawierało ono pouczenie o prawie wniesienia na nie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego – po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał postanowienie w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o jego wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa. W pouczeniu wskazano nadto, iż skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania.
W piśmie z dnia 4 lutego 2019 r. spółka wniosła do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach ponaglenie na niezałatwienie przez organ sprawy w terminie, wzywając jednocześnie do usunięcia naruszenia prawa.
Następnie w piśmie z dnia 8 lutego 2019 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku od towarów i usług za maj 2016 r.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał powyższe ponaglenie za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z analizy akt sprawy wynika, iż przedmiotem skargi jest postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu do zwrotu różnicy podatku od towarów i usług do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika.
W tym miejscu zwrócić należy uwagę na stanowisko, jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16. Zgodnie z nim, "Przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, w przypadku, gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego) następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". W uzasadnieniu tejże uchwały (pkt 6.12.) wyjaśniono, że przyjętą formę prawną postanowienia dla przedłużania terminu zwrotu różnicy podatku w związku z prowadzeniem weryfikacji w ramach czynności sprawdzających, należy odnosić również do wszystkich pozostałych możliwych trybów weryfikacyjnych, uznanych w danej sprawie za właściwe dla dodatkowego zweryfikowania zasadności zwrotu, które czasowo mogą stać się powodem przesunięcia terminu realizacji owego zwrotu.
W ten sposób następuje rozszerzenie stosowania art. 274b Ordynacji podatkowej na inne sprawy dotyczące zwrotu podatku, niż wprost w nim wskazane. W przypadku podatku od towarów i usług rozszerzenie trybu orzekania wskazanego dla czynności sprawdzających następuje na pozostałe tryby weryfikacji, tj. w ramach kontroli podatkowej, postępowania podatkowego i postępowania kontrolnego, jako mogących towarzyszyć badaniu zasadności zwrotu w świetle art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Z kolei w pkt 6.18 uzasadnienia powyższej uchwały skład powiększony Naczelnego Sądu Administracyjnego zajął stanowisko co do praktycznych skutków, jakie uchwała ta powinna wywoływać. W tych ramach zaś podkreślił, iż stosując uchwałę zaakceptować należy dopuszczalność traktowania złożonych w odpowiednim terminie wezwań do usunięcia naruszenia prawa jako terminowo złożonych zażaleń, które powinny podlegać przekazaniu organowi drugiej instancji. Negatywne skutki związane z niejasnością sytuacji prawnej nie powinny bowiem obciążać podatnika bądź prowadzić do konieczności uruchamiania kolejnych procedur.
Zaznaczyć ponadto trzeba, że ogólna moc wiążąca powyższej uchwały, wynikająca z art. 269 P.p.s.a. powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których stosowany miałby być interpretowany przepis.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż skarżąca, kierując się pouczeniem zawartym w zaskarżonym postanowieniu, nie wniosła na nie zażalenia. Wniosła natomiast skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, poprzedzoną wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.
Tym samym skarżąca, biorąc pod uwagę treść ww. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16, nie wyczerpała właściwego toku postępowania przed organami podatkowymi, gdyż na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług przysługuje zażalenie i dopiero postanowienie wydane przez organ drugiej instancji może stanowić przedmiot skargi. Brak rozpoznania zażalenia przez organ drugiej instancji spowodował przy tym, że wniesiona skarga jest przedwczesna (tj. wniesiona przed wyczerpaniem właściwego toku instancji) i podlegać musi odrzuceniu (por. postanowienia: NSA z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 691/17; z dnia 30 listopada 2018 r., sygn. akt I FSK 2134/16; WSA w Szczecinie z dnia 4 czerwca 2019r., sygn. akt I SZ/Sz 460/19, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.