Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. – działając na podstawie art. 123 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 17 § 1 w zw. z art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. 110, poz. 968 ze zm.) zwanej dalej w skrócie: ustawą egzekucyjną – postanowił – jako wierzyciel – odmówił uwzględnienia zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego do rachunku bankowego dłużnika na podstawie zajęć o nr od [...]. W treści tego postanowienia odnotowano, że zgodnie z art. 83c pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887) od wydanych w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowień Zakładu w sprawie stanowiska wierzyciela zażalenie nie przysługuje. Z tych względów w dalszej części zaskarżonego obecnie postanowienia pouczono stronę o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 53 § 1 i art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Tytułem wstępu należało zauważyć, iż rozstrzygnięcia w postępowaniu egzekucyjnym wydawane są zarówno przez organy egzekucyjne jak i wierzycieli w formie postanowienia. Na postanowienie przysługuje zażalenie w przypadkach określonych w ustawie egzekucyjnej lub w Kodeksie postępowania administracyjnego. Tak więc na postanowienie w sprawie zgody wierzyciela na wstrzymanie czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego nie przysługuje zażalenie, a na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów zażalenie przysługuje, z wyjątkiem przypadków określonych w art. 17 § 1a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz art. 83 c ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
Należało w tym miejscu podnieść, że sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 p.p.s.a. - sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową tych sądów określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają zatem w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Mając na uwadze ustalony wyżej stan faktyczny oraz przedstawiony katalog właściwości rzeczowej sądów administracyjnych należało stwierdzić, że skarga "A" na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., na które nie przysługuje zażalenie, jest niedopuszczalna. W myśl bowiem przywołanego wcześniej art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. przedmiotem kognicji sądu administracyjnego może być postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone obecnie postanowienie poprzedziło wydanie przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcia kwestii zasadniczej jaką w tej sprawie były zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Na postanowienie organu egzekucyjnego w kwestii zgłoszonych zarzutów służy zażalenie do organu nadzoru, a następnie skarga do sądu administracyjnego. Z tych względów możliwość zaskarżenia do sądu postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. burzyłaby ukształtowaną konstrukcję środków prawnych i samą ideę zaskarżalności tylko określonych postanowień, albowiem uwzględnienie skargi na niezaskarżalne postanowienie powodowałoby de facto takie następstwa, jakie wywołuje wniesienie zażalenia.
Należało zatem zauważyć, że skoro prawodawca pewne akty (czytaj: postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów) zabezpieczył możliwością wniesienia skargi do sądu, innym zaś takiego przywileju odmówił, godziło się przyjąć, iż uczestnicy postępowania egzekucyjnego nie mogą podejmować działań, które z takim rozwiązaniem byłyby sprzeczne. Reasumując ochrona uczestnika postępowania egzekucyjnego następuje w tym konkretnym przypadku poprzez możliwość wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, nie zaś przez zaskarżenie do sądu administracyjnego postanowienia wydanego w ramach stanowiska wierzyciela. Niedopuszczalne w ocenie Sądu byłoby zaistnienie dwóch postępowań sądowych rozstrzygających kwestię zgłoszonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
Art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. przewiduje, że Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji niniejszego postanowienia, działając na podstawie przywołanych wyżej przepisów oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.