Uzasadnienie
Skargą inicjującą postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie Prezydent Miasta K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
W piśmie procesowym z dnia 6 stycznia 2010 r. strona skarżąca zwróciła się o uwzględnienie w tej sprawie wyroku tut. Sądu jaki zapadł w dniu 19 listopada 2009 r. w sprawie o sygn. I SA/Gl 418/09. Mocą tamtego orzeczenia sąd administracyjny uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie uchylenia w całości postanowienia Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r. nr [...] i umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytułu wykonawcze z dnia 6 listopada 2008 r. nr [...] do [...]. Strona skarżąca zwróciła uwagę, że uchylone postanowienie stanowiło podstawę do zastosowania przez organ art. 64c § 3 i § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wydania zaskarżonego w tej sprawie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Wyrok z dnia 19 listopada 2009 r. – zdaniem strony skarżącej – w swej treści przesądził, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji, w tym także częściowe umorzenie postępowania egzekucyjnego było zgodne z prawem.
Tym samym w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej w K., nie ma zastosowania art. 64c § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ani też inne wyjątki od ogólnej zasady, że koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Prezydent Miasta K. zauważył, że w takich okolicznościach w pełni ma zastosowanie zasada wynikająca z art. 64c § 1 wspomnianej ustawy, że koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego tj. A S.A. a nie wierzyciela. Z tych względów zaskarżone w niniejszym postępowaniu postanowienie organu egzekucyjnego jest sprzeczne z przepisami prawa i nie może pozostać w obrocie prawnym.
Na rozprawie w dniu 21 stycznia 2010 r. odczytano przytoczone wyżej pismo strony skarżącej. Pełnomocnik organu oświadczył, że od wspomnianego wyżej wyroku została wniesiona skarga kasacyjna, która do dnia dzisiejszego nie została jeszcze rozpatrzona – w związku z czym – jego zdaniem – nie został przesądzony jeszcze spór w niniejszej sprawie.
W toku rozprawy strony zgodnie wniosły o zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 418/09.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. Przypadek taki ma miejsce w niniejszej sprawie, jako że wniosek został wyartykułowany przez wszystkie strony postępowania, tj. zarówno przez stronę skarżącą, organ odwoławczy, jak i uczestnika postępowania.
Niezależnie od przyjętej wyżej podstawy zawieszenia postępowania należy odnotować, że Sąd ma możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W piśmiennictwie zaprezentowano stanowisko, że w sytuacji gdy strony złożą wniosek o zawieszenie postępowania, a występuje inna przyczyna obligująca sąd lub umożliwiająca mu zawieszenie postępowania na podstawie przesłanek zawartych w wymienionych przepisach, postępowanie powinno być zawieszone na tej innej podstawie (zob. H. Knysiak-Molczyk, tamże, s. 252).
W ocenie składu tutaj orzekającego, rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. I SA/Gl 418/09, ma charakter prejudycjalny w odniesieniu do tej sprawy. Orzeczenie wydane przez NSA może bowiem pośrednio rozstrzygnąć o zasadności zastosowania przez organ egzekucyjny art. 64c § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i tym samym o słuszności obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego.
W tym stanie rzeczy Sąd przyjął, że pierwszeństwo ma tutaj fakultatywna podstawa zawieszenia postępowania płynąca z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i w oparciu o ten właśnie przepis orzeczono jak w sentencji.