Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. odmówił wydania samochodu marki [...], nr rejestracyjny [...], pod dozór J. K.. W uzasadnieniu tego postanowienia organ egzekucyjny podniósł, iż w przedmiotowej sprawie wobec znacznych zaległości podatkowych oraz zaległości wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. zobowiązanej D.K.-K., oddanie wcześniej odebranego przez organ egzekucyjny pojazdu, pod dozór J. K., utrudniałoby działanie organu egzekucyjnego polegające na spieniężeniu zajętych ruchomości. W tym celu organ ma zamiar dokonać powtórnego oszacowania i innych działań zmierzających do sprzedaży. W tych ramach dodał, iż dotychczasowa egzekucja z rachunku bankowego w niewielkim stopniu zmniejsza stan zaległości zobowiązanej, zatem zastosowanie innych środków egzekucyjnych przyczyni się do zwiększenia skuteczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W końcowej części uzasadnienia organ stwierdził, że wydane przez niego postanowienie jest ostateczne oraz pouczył stronę o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik skarżącej D.K. – K. zarzucił naruszenie art. 6 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 100 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r., nr 110, poz. 968 ze zm.). przedstawił liczne argumenty wskazujące na niezasadność wydanego postanowienia.
Odpowiadając na skargę Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ egzekucyjny przywołał okoliczności wskazujące, iż pozostawienie zajętego samochodu pod dozorem J. K., małżonka zobowiązanej, pozostających w ustawowej wspólności majątkowej, nie daje rękojmi należytego przechowywania zajętej ruchomości. Ponadto dodał, że wobec dotychczasowego przebiegu egzekucji, zobowiązana będzie utrudniała odbiór tej ruchomości lub może dojść do obniżenia wartości tego pojazdu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: Ppsa, kontrola sądowa działalności administracji publicznej jest ograniczona do określonego katalogu aktów administracyjnych. Z przytoczonego przepisu wynika zatem obowiązek zbadania i to przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, czy została ona wniesiona na akt lub czynność (bezczynność) organu objętego tym katalogiem, a w konsekwencji, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna.
W rozpatrywanej sprawie skarżący wniósł skargę na postanowienie organu egzekucyjnego I instancji (Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z.) w przedmiocie odmowy wydania ruchomości pod dozór uprawnionej osoby, które jest ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie. Wydając to postanowienie organ egzekucyjny działał na podstawie art. 17 oraz art. 100 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Zgodnie z treścią pierwszego z powołanych przepisów zasadą jest, iż w postępowaniu egzekucyjnym rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego zapadają w formie postanowień, zaś możliwość ich zaskarżenia musi wynikać wyraźnie z określonego przepisu cytowanej ustawy o postępowaniu administracyjnym w egzekucji lub kodeksu postępowania administracyjnego. Orzekając na podstawie art. 100 cytowanej ustawy wydano postanowienie, od którego ustawa nie przyznaje uprawnienia do jego zaskarżenia.
To zaś jest przesłanką do uznania, iż zaskarżone postanowienie nie należy do katalogu aktów administracyjnych podlegających skardze do sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z tym przepisem kontroli sądowoadministracyjnej podlegają tylko takie postanowienia wydane w toku postępowania egzekucyjnego, na które służy zażalenie.
Dlatego też, zgodnie z dyspozycją wspomnianego art. 3 Ppsa, organ egzekucyjny nie powinien był w rozpatrywanej sprawie pouczać strony o przysługującej jej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, gdyż skarga taka jej z mocy ustawy nie przysługuje. Stąd też, z dezaprobatą należy odnieść się do faktu, że organ egzekucyjny nieprawidłowo zawarł w treści wydanego postanowienia takie pouczenie, czym dodatkowo naruszył przepis art. 9 k.p.a.
Uznać zatem należy, iż skarga inicjująca postępowanie administracyjne w rozpatrywanej sprawie, jako wniesiona na akt, nie podlegający badaniu legalności przed sądem administracyjnym, jest niedopuszczalna.
Zgodnie zaś z art. 58 § 1 Ppsa Sąd odrzuca skargę, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 3 Ppsa należało orzec jak w sentencji postanowienia.