Uzasadnienie
W dniu 26 marca 2004 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, nadana w urzędzie pocztowym w dniu [...] 2004r. skarga C. G. na decyzję Burmistrza Gminy K. z dnia [...] r. nr [...].
W skardze C. G. podniósł, że Burmistrz wydając zaskarżoną decyzję całkowicie złamał prawo, albowiem nie uwzględnił stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., które uchyliło pierwszą decyzję wydaną przez Burmistrza K. w jego sprawie. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że spełnia warunki do umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, a nadto wnósł o pozytywne rozpatrzenie przez Sąd jego odwołania i "nakazanie Burmistrzowi, aby zaczął uznawać decyzje Sądu".
Skargę, jako wniesioną bezpośrednio do Sądu, przekazano na zasadzie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sadów admisnitracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w C., celem udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych.
Z odpowiedzi udzielonej w dniu [...] 2004 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wynika, iż w 2003 r. skarżący C. G. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. odwołanie od decyzji Burmistrza K. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu podatku od nieruchomości. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z treści skargi wynika, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy C. G. Burmistrz K. wydał [...] r. niekorzystną dla niego decyzję. Jednakże od tej decyzji skarżący nie wniósł odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z treścią przepisu art.3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jednakże zakres tej kontroli został przez prawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Konsekwencją powołanych wyżej przepisów jest ograniczenie możliwości zaskarżania decyzji administracyjnych do tych decyzji, które jako ostateczne kończą postępowanie w sprawie, od których stronie nie przysługuje żaden środek ich zaskarżenia (taki, jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy).
Wobec powyższego, od decyzji organu pierwszej instancji (w niniejszej sprawie - burmistrza) skarga nie przysługuje, bowiem decyzja ta może być zaskarżona odwołaniem do organu drugiej instancji, jakim jest w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W tym przypadku złożona do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarga na decyzję organu administracji, wydaną w pierwszej instancji - podlega odrzuceniu.
W przedmiotowej sprawie skarżący nie złożył odwołania od decyzji organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zatem nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, o których stanowi art. 52 § 1 powołanej wyżej ustawy. Skarga została zatem złożona na decyzję nieostateczną, co w świetle powołanych wyżej przepisów, czyni ją niedopuszczalną.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 oraz art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w części dyspozytywnej postanowienia.