Uzasadnienie
Postanowieniem z 7 lutego 2023 r., nr 2401-IEW2.4253.66.2022.2 UNP: 2401-22-255128, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako organ odwoławczy, Dyrektor), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 239b § 1 pkt 2 § 2 oraz art. 13 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm., dalej jako O.p.), po rozpatrzeniu zażalenia G. Sp. z o.o. w K. (dalej jako Spółka, podatniczka, skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej jako organ podatkowy) z 29 września 2022 r., nr [...], w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. z 13.07.2022 r. nr: W., w której określono zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2018 r., od stycznia do czerwca 2019 r. oraz ustalono dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za ww. okresy w łącznej kwocie 6.030.548,00 zł.
Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W., po przeprowadzonej kontroli i postępowaniu podatkowym wydał 13 lipca 2022 r. decyzję nr: W. wobec Spółki, w której: określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: październik - grudzień 2018 r. oraz styczeń-czerwiec 2019 r., ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług ww. miesiące oraz umorzył postępowanie podatkowe za okres od maja do września 2018 r. Decyzja została odebrana przez pełnomocnika podatniczki 19 lipca 2022 r.
Od ww. decyzji Spółka wniosła odwołanie, skutkiem czego decyzja ta, na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie posiadała statusu decyzji ostatecznej.
Organ podatkowy postanowieniem z 29 września 2022 r. (odebranym 6 października 2022 r.) nadał ww. nieostatecznej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie zarzucając:
- - "brak podstaw do wydania tego postanowienia wobec braku istnienia zaległości opisanej w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W.,
- - naruszenie art. 239 b § 1-3 O.p. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. z dnia 13 lipca 2022 r., podczas gdy nie wykazano istnienia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za okres od 10.2018 do 06.2019 co jest podstawową przesłanką możliwości nadania rygoru, a sam fakt wydania decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. nie zwalniał organu podatkowego z analizy jej treści bez ograniczenia się do samego rozstrzygnięcia."
W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia.
Uzasadniając zażalenie pełnomocnik podatniczki zarzucił organowi podatkowemu, że wydając postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności: nie zapoznał się wnikliwie z treścią odwołania zaskarżonej decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W., nie przedstawił stanu faktycznego odnośnie początku czynności podejmowanych wobec Spółki tj.: postanowienia Szefa KAS z 2019 r. w przedmiocie blokady rachunków bankowych Spółki, a także podmiotu, z którym współpracowała (B. Sp. z o.o.), wyroku z 22 listopada 2019 r. WSA w Warszawie w sprawie III SA/Wa 2369/2019 ze skargi podatniczki na postanowienie Szefa KAS w przedmiocie przedłużenia blokady rachunków bankowych (uchylenie postanowienia), wyroku NSA w Warszawie z 27 kwietnia 2020 r. w sprawie I FSK 491/20, którym oddalona została skarga Szefa KAS, wydanego ponownie postanowienia przez Szefa KAS z 24 września 2020 r. podtrzymującego w mocy swoje własne postanowienie z 22 sierpnia 2019 r., wyroku WSA w Warszawie z 8 grudnia 2020 r. w sprawie III SA/Wa 2186/20 ze skargi Spółki na postanowienie Szefa KAS z 24 września 2020 r. uchylającym to postanowienie, decyzji zabezpieczającej, wyroku NSA z 16 września 2021 r. I FSK 1236/21 oraz "miażdżącej krytyki swoich sugestii ze strony NSA dokonanej w wyroku z 16 września 2021 r. w sprawie I FSK 1236/21. NSA uznał, że organ nawet nie uprawdopodobnił istnienia zobowiązania podatkowego. Materiał od tego czasu niewiele się zmienił pomijając informację/opinię/stanowisko KOWR".
W ocenie Państwa pełnomocnika istotna wydaje się następująca od sierpnia 2019 roku do lipca 2022 (a więc przez okres 36 miesięcy, w których organy podatkowe faktycznie zamroziły i w efekcie zlikwidowały działalność podatnika) ewolucja stanowiska i twierdzeń organu podatkowego.
W dalszej części zażalenia pełnomocnik Spółki zawarł szereg uwag do prowadzonego postępowania kontrolnego i wymiarowego, wskazując, iż decyzja wymiarowa wydana została z naruszeniem prawa oraz błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego. Dodatkowo odniósł się do treści decyzji zabezpieczającej, podnosząc zastrzeżenia do ustaleń przedstawionych w jej uzasadnieniu.
Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektor uznał, że jest ono zgodne z przepisami prawa mającymi zastosowanie w sprawie. Wskazał na treść art. 239b § 1 i § 2 O.p. i stwierdził, że z przepisów tych wynika, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie co najmniej dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie prawa przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę rozłączną, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy podatnika już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru. Drugą przesłanką wskazaną w przywołanym uregulowaniu jest uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
W kontekście tej przesłanki organ odwoławczy stwierdził, że uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się jej. Przyjęcie w treści § 2 art. 239b O.p. pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należy uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane. Uuprawdopodobnienie wiąże się ustalenie jakiegoś faktu w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, pozwalające na przekonanie się przez organ podatkowy o zgodności danych faktów z rzeczywistością.
Pojmowane jest bowiem jako środek zastępczy dowodu w ścisłym znaczeniu, niedający pewności, ale wyłącznie prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie, stanowiąc odstępstwo od ogólnej reguły dowodzenia podnoszonych faktów na korzyść tej strony, której ustawa zezwala w określonym wypadku na uprawdopodobnienie faktu, na który się powołuje, zamiast udowadniania go. Reasumując Dyrektor stwierdził, że organ podatkowy obowiązany jest ustalić wystąpienie choćby jednej z przesłanek wymienionej w art. 239b § 1 O. p. przez jej udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239b § 2 O. p. wystarczy samo uprawdopodobnienie (przypuszczalne nastąpienie).
Na wstępie Dyrektor zbadał wymagalność zobowiązania objętego zaskarżonym rygorem z 29 września 2022 r. Odwołał się do art. 70 § 1 O.p. i wskazał, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego za miesiące od października do listopada 2018 r. upłynie z dniem 31 grudnia 2023 r., za miesiąc grudzień 2018 r. i za okres od stycznia do czerwca 2019 r. termin przedawnienia upłynie z dniem 31 grudnia 2024 r. Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za okres od października 2018 r. do czerwca 2019 r. został zawieszony od dnia 10 marca 2022 r. z uwagi prowadzone postępowanie zabezpieczające (art. 70 § 6 pkt 4 O.p.).
Dalej wskazano, że oceniając okoliczności faktyczne sprawy na tle wyżej określonego unormowania dotyczącego instytucji rygoru, organ podatkowy uznał, że w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 pkt 2 O.p. Organ podatkowy ustalił, że Spółka:
- - nie posiada środków transportu (w oparciu o Centralną Ewidencję Pojazdów i Kierowców (CEPIK)),
- - nie posiada nieruchomości (w oparciu o Centralną Bazę Danych Ksiąg Wieczystych).
Zdaniem Dyrektora, w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 239b § 1 pkt 2 O.p., gdyż udowodniono, że Spółka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.
W odniesieniu natomiast do ustalenia, czy została również spełniona przesłanka z art. 239b § 2 O.p. - tj., czy istnieje prawdopodobieństwo niewykonania przedmiotowych zobowiązań – Dyrektor wskazał, ze przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Głównym celem nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest bowiem ochrona interesów Skarbu Państwa w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują na to, że podatnik nie dopełni dobrowolnie ciążącego na nim zobowiązania podatkowego. Ze sprawozdania finansowego za 2020 r. Spółki wynika, że zawiesiła ona działalność od 1 stycznia 2020 r. na okres 2 lat.
Natomiast ze sprawozdania za 2021 r. sporządzonego przez Spółkę 30 września 2022 r., wynika, że podatniczka zawiesiła działalność gospodarczą do 31 grudnia 2023 r. Organ podatkowy wskazał, że za 2022 r. Spółka nie składała deklaracji VAT-7 oraz nie uiszczali pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. W złożonych zeznaniach CIT-8 za ubiegłe lata Spółka wykazała:
- - za 2018 r. przychód w wysokości 4.144.403,31 zł, koszty w wysokości 4.137.451,73 zł, dochód/stratę w wysokości 6.951,58 zł;
- - za 2019 r. przychód w wysokości 19.692.616,61 zł, koszty w wysokości 19.333.497,37 zł dochód/stratę w wysokości 359.119,24 zł;
- - za 2020 r. przychód w wysokości 0,00 zł, koszty w wysokości 940,00 zł dochód/stratę w wysokości -940,00 zł;
- - za 2021 r. przychód w wysokości 0,00 zł, koszty w wysokości 0,00 zł dochód/stratę w wysokości 0,00 zł.
Organ podatkowy ustalił, że Spółka nie figuruje w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych, jak i w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Zatem organ odwoławczy uznał, że podatniczka nie posiada ruchomości i nieruchomości, na których można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Dyrektor przeanalizował również sprawozdania finansowe złożone przez Spółkę za lata 2019-2021 z których wynika, że za lata 2019 - 2021 zobowiązania przewyższały aktyw, co oznacza, że kwota zobowiązań Spółki była wyższa niż jej majątek i jej majątek nie wystarczał na zaspokojenie długów. Ponadto, w latach 2020 - 2021 Spółka nie wypracowała zysku z prowadzonej działalności gospodarczej.
Dalej wskazano, że na stronie Ministerstwa Finansów w "Wykazie podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT" Spółka 27 sierpnia 2019 r. została wykreślona. Ostatnią deklarację VAT Spółka złożyła za sierpień 2019 r.
Dyrektor stwierdził także, że organ podatkowy w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W., w toku prowadzonego postępowania podatkowego (po przekształceniu prowadzonej kontroli podatkowej) decyzją 22 grudnia 2021 r. dokonał zabezpieczenia na majątku Spółki przybliżonej kwoty zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę w podatku od towarów usług za okres od 10/2018 do 6/2019. Pismem z 6 września 2022 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. poinformował, że organ egzekucyjny w trakcie prowadzonego postępowania zabezpieczającego przeprowadził szereg czynności egzekucyjnych (zajęć rachunków bankowych, zajęć innych wierzytelności pieniężnych u dłużników zajętej wierzytelności) w wyniku, których zabezpieczył środki pieniężne w wysokości: 193.693,71 zł. W wyniku wydania decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. ujawniono zaległości w łącznej kwocie należności głównej: 6.030.548,00 zł oraz odsetki za zwłokę.
Zatem wszystkie przytoczone powyżej okoliczności, tj. wysokość zaległości podatkowych, przy jednoczesnym braku ujawnionego majątku, braku dochodów z działalności gospodarczej, zawieszeniu działalności gospodarczej do 31 grudnia 2023 r., blokadzie rachunków bankowych, zabezpieczeniem przez Urząd Skarbowy w K. środków pieniężnych Spółki stanowiących zaledwie 3,2 % kwoty określonych zobowiązań podatkowych, złożenie od decyzji wymiarowej odwołania - świadczą o tym, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że podatniczka nie uiści dobrowolnie należności wynikających z przedmiotowej decyzji. Ponadto wskazane w decyzji wymiarowej nieprawidłowości świadczące o działaniu na szkodę Skarbu Państwa, również uprawdopodabniają istnienie uzasadnionej obawy uchylania się podatnika w przyszłości od wykonania zobowiązania.
Zatem odnosząc się do zebranego materiału dowodowego w sprawie oraz ustaleń poczynionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. oraz w trakcie postępowania zażaleniowego, Dyrektor podzielił stanowisko tego organu zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu i stwierdził, że okoliczności opisane powyżej, wyczerpują uregulowane przez ustawodawcę w art. 239b § 1 pkt 2 oraz § 2 O.p., tj. występują przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności.
W odniesieniu do zarzutów zawartych w zażaleniu organ odwoławczy uznał, że w zasadzie całe uzasadnienie zażalenia na ww. postanowienie sprowadza się do zakwestionowania zasadności wydania decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W.. Czasami także podatniczka polemizuje z treścią decyzji zabezpieczającej. W ocenie Spółki zaległości podatkowe objęte przedmiotowym postanowieniem nie istnieją, zatem organ pierwszej instancji nie mógł nadać tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W odniesieniu do powyższego Dyrektor wskazał, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od października do grudnia 2018 r., od stycznia do czerwca 2019 r. oraz dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za ww. okresy zostało określone i ustalone przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. w decyzji z 13 lipca 2022 r., która to decyzja została zaskarżona do organu odwoławczego. Zatem oceny prawidłowości i zasadności określenia i ustalenia zobowiązania podatkowego organ odwoławczy oceni w tamtym postępowaniu. Na obecnym etapie prowadzonego postępowania zażaleniowego w zakresie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności zobowiązania wynikającego z decyzji nieostatecznej, ocena zasadności określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za wskazane powyżej okresy wybiega poza zakres tego postępowania. Za pozbawiony racji uznano zarzut naruszenia art. 239 b § 1-3 O.p., bowiem jak wynika z akt sprawy decyzja Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. z 13 lipca 2022 r. została doręczona pełnomocnikowi Spółki 19 lipca 2022 r. W związku z czym decyzja ta została skutecznie wprowadzona do obrotu prawnego i w tym obrocie występuje.
Ponadto Spółka złożyła od niej odwołanie, zatem na dzień wydania zaskarżonego postanowienia decyzja wymiarowa była nieostateczna. Za pozbawione racji uznano też zarzuty dotyczące niezapoznania się przez organ pierwszej instancji z treścią Państwa odwołania od ww. decyzji i powołanymi tam dokumentami i rozstrzygnięciami innych organów. Wskazano, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 marca 2022r., sygn. akt I SA/Po 95/22), przyjmuje się, że "postępowanie o nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jako postępowanie incydentalne jest odrębnym od postępowania odwoławczego od decyzji, której dotyczy nadany rygor. Instytucja nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji odnosi się do wykonania decyzji organu pierwszej instancji, a ewentualne nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności tej decyzji następuje wyłącznie do czasu rozpoznania przez organ drugiej instancji odwołania od tej decyzji, tj. do zakończenia postępowania odwoławczego decyzją ostateczną.
Wiodącą kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy była wyłącznie ocena zasadności nadania przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w P. z (...) marca 2021 r. wydanej wobec skarżącej spółki.". Zatem okoliczności podnoszone przez Spółkę, tj. konieczność dokonania analizy w postępowaniu o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej - treści odwołania od decyzji wymiarowej, jest bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Okoliczności te i wskazane dokumenty będą ocenione w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego od decyzji wymiarowej.
W skardze na powyższe postanowienie podatniczka zarzuciła:
- 1. niewłaściwie wykonaną kontrole instancyjną i m.in. brak zapoznania się z odwołaniem skarżącej od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. z dnia 13 lipca 2022 r. (doręczoną w dniu 19 lipca 2022)
- 2. brak podstaw do wydania tego postanowienia wobec braku istnienia zaległości opisane w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W.,
- 3. naruszenie art. 239 b § 1-3 O.p. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W., podczas gdy nie wykazano istnienia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za okres od października 2018 do czerwca 2019 r., co jest podstawową przesłanką możliwości nadania rygoru, a sam fakt wydanie decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego we W. nie zwalniał organu podatkowego z analizy jej treści bez ograniczenia się do samego rozstrzygnięcia.
W związku z czym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podtrzymała stanowisko zawarte w odwołaniu, wskazując, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organ winien był zapoznać się z treścią odwołania. Zdaniem Spółki wskazane w skardze okoliczności przemawiają za stwierdzeniem, że prowadzone przez nią księgi są rzetelne, a organy nie udowodniły istnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Z tego też względu brak było podstaw do zastosowania art. 239b O.p.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu podatkowego w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. z 13 lipca 2022 r. nr: [...] z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 10/2018 do 6/2019. Skarżąca upatruje wadliwości ww. postanowienia w tym, że w jej ocenie zobowiązanie określone w decyzji z 13 lipca 2022 r. nie istnieje.
Należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 239a O.p. decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Natomiast w myśl art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy:
- 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub
- 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub
- 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub
- 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.
Artykuł 239b § 2 O.p. stanowi, iż § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.
Przesłanki określone w art. 239b § 1-4 Ordynacji podatkowej mają charakter fakultatywny i rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Warunkiem koniecznym jest uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.).
Fakt zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić przez udowodnienie, natomiast dla wykazania spełnienia warunku określonego w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej wystarczy jedynie uprawdopodobnienie, które jest środkiem zastępczym dowodu. Należy podkreślić, że przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie to nie zostanie wykonane.
Podkreślić też należy, że w orzecznictwie ukształtował się pogląd, iż dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 239b § 1 pkt 2 o.p. organ podatkowy nie ma obowiązku wykazywać tego, jakimi składnikami majątkowymi podatnik dysponuje. Wystarczające jest, że wykaże, iż podatnik nie posiada takiego majątku, który z uwagi na swoją wartość umożliwiałby ustanowienie na nim hipoteki przymusowej lub zastawu skarbowego, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Postępowanie dowodowe nie musi więc prowadzić do dokładnego ustalenia stanu majątkowego i ujawnienia wszystkich posiadanych przez podatnika składników majątkowych, zwłaszcza w sytuacji, gdy sam podatnik nie wykazał żadnych należących do niego składników majątku. Ciężar poszukiwania takiego dowodu obciąża podatnika, gdyż jedynie wówczas możliwe będzie przeprowadzenie dowodu przeciwstawnego przez organ podatkowy (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1156/10).
Organy podatkowe uznały, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 O.p., tj. skarżąca nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia.
W ocenie Sądu powyższe stwierdzenie znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, a nadto nie jest kwestionowane przez skarżącą. Z Centralnej Bazy Danych Ksiąg Wieczystych wynika, że skarżąca nie posiada nieruchomości. Nadto z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPIK) wynika, że skarżąca nie posiada żadnych środków transportu.
Z kolei w 239b § 2 o.p. ustawodawca wskazał natomiast, że przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że uprawdopodobnienie, o którym mowa w tym przepisie oznacza, iż obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek nie zostanie zapłacony. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, ze swej istoty nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu (wyrok WSA w Łodzi z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 583/15). Jest to środek zwolniony od ścisłych formalności dowodowych, pozwalający na przyśpieszenie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II FSK 578/11, wyrok NSA z dnia 18 marca 2016 r. sygn. akt I FSK 1160/120).
W ocenie Sądu, organy w prawidłowy sposób wykazały istnienie w niniejszej sprawie obawy niewykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z nieostatecznej decyzji podatkowej, również odnosząc wysokość określonych decyzją zaległości podatkowych do majątku podatnika, który nie daje gwarancji możliwości prowadzenia skutecznej egzekucji skutkującej zaspokojeniem wierzyciela podatkowego.
W ocenie Sądu już sam fakt zawieszenia działalności gospodarczej (pierwotnie do 31 grudnia 2022 r., obecnie do 31 grudnia 2023 r.) wskazuje, że powyższa przesłanka jest wypełniona. Skarżąca bowiem nie generuje obrotu pozwalającego na zapłatę wskazanego w decyzji nieostatecznej zobowiązania. Skarżąca w 2022 r. nie złożyła żadnej deklaracji VAT-7, a jej dochód/strata za ten rok wyniósł 0 zł wobec braku przychodu i kosztów jego uzyskania. Za rok 2021 r. Spółka wykazała stratę w wysokości 940 zł przy jednoczesnym braku przychodów i kosztów uzyskania przychodu. Zasadnie organ odwoławczy ustalił, że przy niezmiennym poziomie aktywów (189.734,98 zł) w latach 2019-2021, zobowiązania skarżącej w sposób znaczy przewyższają te aktywa (różnica na poziomie -853.525,92 zł).
Jednocześnie, jak już to zostało wskazane, nie posiada majątku pozwalającego na zabezpieczenie zastawem skarbowym bądź hipoteką przymusową zobowiązania podatkowego wskazanego w decyzji ostatecznej. W wyniku wydania decyzji przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego we W. ujawniono bowiem zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług w łącznej kwocie należności głównej: 6.030.548,00 zł oraz odsetki za zwłokę.
Zatem w sposób prawidłowy organy uznały, że okoliczności te świadczą o tym, że istnieje duże prawdopodobieństwo, że skarżąca nie uiści dobrowolnie należności wynikających z przedmiotowej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze wskazać przyjdzie, że postępowanie w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności ograniczone jest do wykazania przez organ przesłanek wynikających z art. 239b O.p. W postępowaniu tym nie bada się okoliczności związanych z treścią decyzji, w szczególności organ podatkowy w postępowaniu tym odnosić się do kwestii podnoszonych w odwołaniu. Z art. 212 O.p. wynika, że organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Jednocześnie z art. 220 O.p. wynika, że odwołanie wnoszone jest do organu wyższej instancji. Zatem postępowanie uregulowane w art. 239b O.p. nie zastępuje postępowania wynikającego z art. 220 i następnych O.p. Jest postępowaniem odrębnym.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259) skargę oddalił.