Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...], nr [...], orzekającą, że u skarżącego M. M. nie powstała nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1992 r., i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
W dniu 21 maja 2013 r. Przewodniczący Wydziału I zarządził wezwanie skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczenie tej przesyłki skarżącemu miało następujący przebieg. W dniu 15 maja 2013 r. pozostawiono ją w placówce pocztowej B.. Równocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego umieszczono o tym zawiadomienie. Powtórnie uczyniono to w dniu 23 maja 2013 r. Z kolei w dniu 31 maja 2013 r. przesyłkę wydano pełnomocnikowi pocztowemu skarżącego.
Kwotę należną tytułem wpisu od skargi skarżący uiścił w dniu 6 czerwca 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Natomiast na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w rozpatrywanym przypadku uznać należało za dokonane w dniu 29 maja 2013 r.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, że podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
O wykonaniu powyższych czynności w niniejszej sprawie świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na potwierdzeniu odbioru wspomnianej przesyłki oraz wyjaśnienia przezeń złożone w piśmie, które wniósł w dniu 19 czerwca 2013 r. Zgodnie z nimi, jak już wskazano, przesyłkę tę dwukrotnie awizowano: po raz pierwszy – w dniu 15 maja 2013 r., powtórnie – w dniu 23 maja 2013 r. Natomiast w dniu 31 maja 2013 r. wydano ją pełnomocnikowi pocztowemu skarżącego.
Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 29 maja 2013 r., a doręczenie należało uznać za dokonane w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący powinien wykonać najpóźniej w środę 5 czerwca 2013 r. Uczynił to jednakże w dniu 6 czerwca 2013 r., a zatem po terminie i dlatego skargę przez niego wniesioną należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Niejako na marginesie wymaga jednakże podkreślenia, że na tę kwalifikację nie ma wpływu to, czy uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn zależnych od skarżącego, czy też nie. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie przesądzające dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, który strona może złożyć.