Uzasadnienie
W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...], wskazanej w sentencji niniejszego postanowienia, Dyrektor Izby Skarbowej w K. działając w imieniu Ministra Finansów, uznał za nieprawidłowe stanowisko M. K. przedstawione we wniosku z dnia 13 grudnia 2013 r. (data otrzymania 18 grudnia 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania wynagrodzenia za bezumowne korzystaniez nieruchomości wypłacanego na podstawie porozumienia stron w systemie miesięcznym.
W uzasadnieniu tejże interpretacji organ pouczył stronę, że przysługuje jej prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."). Wyjaśnił również, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a.
Ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, iż zaskarżona interpretacja została doręczona osobiście M. K. w dniu 20 marca 2014 r.
Z kolei w dniu 19 kwietnia 2014 r. (data nadania) strona skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem organu, skargę na interpretację z dnia [...], nr [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej. Wskazał jednocześnie, iż strona nie skierowała wezwania do usunięcia naruszenia prawa, mimo prawidłowego pouczenia jej o trybie zaskarżenia interpretacji i tym samym nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, o których mowa w art. 52 P.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na wstępie wypada wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Art. 52 § 3 P.p.s.a. określa natomiast możliwość wniesienia skargi w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. W myśl powołanego przepisu skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. (zatem także na indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego), można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa.
Stosownie zaś do art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Z kolei, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne.
W rozpatrywanej sprawie skarżący, mimo wyraźnego pouczenia zawartego w treści zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 18 marca 2014 r., nie dopełnił wymogu wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do tut. Sądu. Z tego względu skargę należało odrzucić.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.