Uzasadnienie
Decyzją z dnia 17 marca 2022 r., nr SKO.F/41.4/51/2022/902, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako organ odwoławczy, Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania J. N. (dalej jako skarżący, podatnik), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 900 z późn. zm., dalej jako O.p.), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (dalej jako organ podatkowy) z dnia 13 grudnia 2021 r., nr [...], w sprawie ustalenia wymiary podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 47.389 zł za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...].
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Z danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków wynika, ze nieruchomość położona w S. przy ul. [...] składa się z:
- - działki gruntu oznaczonej numerem geodezyjnym [...] obręb [...] (o powierzchni 6049 m2).
- - działki gruntu oznaczonej numerem geodezyjnym [...] obręb [...] (o powierzchni 1067 m2).
W dniu 31 grudnia 2015 r. Aktem Notarialnym Repertorium A numer [...] nastąpiło przeniesienie na podatnika prawa własności nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] stanowiącej działkę gruntu oznaczoną numerem geodezyjnym [...] i [...] obręb [...].
Informację w sprawie podatku od nieruchomości podatnik złożył w dniu 1 lutego 2016 r. Następną informację w sprawie podatku od nieruchomości podatnik złożył w dniu 17 maja 2016 r., a w dniu 14 czerwca 2016 r. złożył korektę uprzednio złożonej informacji.
Organ podatkowy decyzją z dnia 13 grudnia 2021 r. ustalił podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 47.389 zł za nieruchomość położoną w S. przy ul. [...].
W odwołaniu od powyższej decyzji, pełnomocnik skarżącego, zarzucił organowi podatkowemu przyjęcie stawek podatkowych z nieobowiązującej uchwały i wskazanie tej uchwały jako podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo pełnomocnik wskazał, że doszło do przedawnienia prawa organu do wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organ odwoławczy stwierdził, że nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w niniejszej sprawie. Odwołał się do art. 68 § 1 i § 2 O.p. i stwierdził, że informacja na podatek od nieruchomości została złożona przez podatnika w dniu 1 lutego 2016 r., a zatem po upływie terminu do jej złożenia, wynikającego z art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm., dalej jako u.p.o.l.). Decyzja organu podatkowego została doręczona w dniu 16 grudnia 2021 r., przed upływem 5 łat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.
Odnosząc się do drugiej z podniesionych w odwołaniu kwestii, Kolegium stwierdziło, że w dniu 26 listopada 2015 r. Rada Miejska w Sosnowcu podjęła uchwałę nr 237/XXII/2015 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 r. obowiązujących na terenie miasta Sosnowca. Zgodnie z zapisami uchwały podlega ona ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego i wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. W dniu 27 października 2016 r. Rada Miejska w Sosnowcu podjęła Uchwałę nr 454/XXXVI/2016 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2017 r. obowiązujących na terenie miasta Sosnowca. Zgodnie z zapisami uchwały podlega ona ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego i wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. Zgodnie z § 2 traci moc Uchwała Nr 237/XXII/2015 rady Miejskiej w Sosnowcu z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 r. obowiązujących na terenie miasta Sosnowca.
Jednak ustalając wymiar podatku od nieruchomości za 2016 r., zdaniem Kolegium, należy dalej stosować uchwałę nr 237/XXII/2015 z dnia 26 listopada 2015 r., gdyż dotyczy ona opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków i budowli za rok 2016 i w tym zakresie jest obowiązująca tzn. jedynie ta uchwała określa obowiązujące stawki podatkowe w podatku od nieruchomości w roku 2016 w mieście Sosnowiec.
Organ odwoławczy uznał także, że decyzja zawiera prawidłowe wyliczenie podatku, którego wysokości nie zakwestionowano.
W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie prawa materialnego, w tym art. 120 i art. 121 O.p. oraz art. 5 ust. 1 u.p.o.l. poprzez przyjęcie przez orzekający w sprawie organ, że pomimo uchylenia uchwały Rady Miejskiej w S. możliwe jest jej stosowanie jako podstawy prawnej do dokonania wymiaru podatku od nieruchomości, mimo usunięcia jej z obrotu prawnego w dacie wydawania zaskarżanej decyzji podatkowej.
Wniósł zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi, jej autor stwierdził, że uchwała stanowiąca podstawę dokonania wymiaru podatku wobec skarżącego nie obowiązuje od 2017 r., co przyznało Kolegium. Uchylenie aktu prawnego, w tym przypadku uchwały ustalającej stawki podatkowe ma skutek niweczący. Po dniu utraty mocy obowiązującej uchylonego przepisu nie może on już stanowić podstawy do działania organu administracji publicznej, a działanie w oparciu o nie obowiązujący przepis nie ma cechy legalizmu. W przypadku zaskarżanej niniejszą skargą decyzji podatkowej jako podstawę prawną wskazano przepisy uchwały które wskutek jej uchylenia utraciły moc obowiązującą! nie mogą stanowić podstawy prawnej do działań organu podatkowego.
Zdaniem pełnomocnika, wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd, iż uchwała Rady Miejskiej w S. z 26 listopada 2015 r. mimo uchylenia dalej obowiązuje i że można ją stosować stoi w jawnej sprzeczności z zasadą legalizmu i zasadą zaufania do organów podatkowych, wyrażonych w art. 120 i art. 121 O.p. Kolegium nie wskazało na jakiej podstawie i w oparciu o jakie regulacje wyraża stanowisko, że przepis uchylony może obowiązywać i stanowić podstawę prawną wydanego w formie decyzji rozstrzygnięcia. Pogląd taki nie jest jednak do zaakceptowania gdyż stoi w sprzeczności ze zdefiniowaną normatywnie w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i O.p. zasadą legalizmu w działaniu organów podatkowych.
Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości regulowane jest przepisami u.p.o.l. Zgodnie z art. 5 tej ustawy - rada gminy w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości. Przepis ten operuje pojęciem stawek rocznych a nie stawek na konkretny rok podatkowy. Rada Miejska w Sosnowcu uchwaliła stawki tego podatku na konkretny rok kalendarzowy (2016) podejmując uchwałę nr 237/XXII/2015. Również w sposób celowy i świadomy dokonała jej uchylenia uchwałą nr 454/XXXVI/2016 z dnia 8 listopada 2016r, stanowiąc że od dnia 1 stycznia 2017 roku uchwała nr 237/XXIF2015 traci moc. Treść obu tych uchwał opublikowane zostały w organie promulgacyjnym - Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego. Naruszenie polegające na wydaniu decyzji opartej na nie obowiązującym przepisie - uchwale Rady Miejskiej jest równoznaczne z wydaniem jej bez podstawy prawnej umożliwiającej dokonanie zindywidualizowanego wymiaru podatku od nieruchomości, a uznanie w zaskarżonej decyzji SKO, że uchylona uchwała może jednak obowiązywać i wywoływać skutki prawne w zakresie zobowiązań podatkowych uzasadnia wniesienie skargi.
Uchylenie uchwały którą organ wskazał w podstawie prawnej decyzji było zatem dobrowolnym i zamierzonym działaniem Rady Miejskiej, podjętym i opublikowanym w obowiązującym legislacyjnym trybie. Skoro jednak nastąpiło, to konsekwencją takiego rozstrzygnięcia stała się niemożność stosowania nchyłonej uchwały z chwilą utraty jej mocy obowiązującej. Uchylając wymienioną powyżej uchwałę Rada Miejska w S. świadomie zadecydowała o braku stawek w podatku od nieruchomości na rok kalendarzowy 2016 po dacie jej wejścia w życie. Konsekwencje takiego wyboru nie mogą być jednak "naprawiane" poprzez wskazywanie uchylonej uchwały jako podstawy prawnej decyzji czy twierdzenia że mimo uchylenia akt ten jednak obowiązuje.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości zastosowania przez organ podatkowy aktu prawa miejscowego w postaci uchwały Rady Miejskiej w Sosnowca nr 237/XXII/2015 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 r. obowiązujących na terenie miasta Sosnowca (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2015 r. poz. 6745). Strona skarżąca twierdzi, że wobec uchylenia tej uchwały mocą uchwały tegoż organu nr 454/XXXVI/2016 z dnia 27 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2017 r. obowiązujących na terenie miasta Sosnowca (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2016 r. poz. 5649), brak było możliwości jej zastosowania.
Z kolei organ odwoławczy stwierdził, że do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. należy stosować uchwałę z dnia 26 listopada 2015 r., gdyż dotyczy ona opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów, budynków i budowli za rok 2016 i w tym zakresie jest obowiązująca.
W przedmiotowym sporze rację należy przyznać Kolegium.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie:
- 1) od gruntów:
- a) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków - 0,62 zł od 1 m2 powierzchni,
- b) pod wodami powierzchniowymi stojącymi lub wodami powierzchniowymi płynącymi jezior i zbiorników sztucznych - 4,58 zł od 1 ha powierzchni,;
- c) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 0,30 zł od 1 m2 powierzchni,
- d) niezabudowanych objętych obszarem rewitalizacji, o którym mowa w ustawie z dnia 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. poz. 1777), i położonych na terenach, dla których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową, usługową albo zabudowę o przeznaczeniu mieszanym obejmującym wyłącznie te rodzaje zabudowy, jeżeli od dnia wejścia w życie tego planu w odniesieniu do tych gruntów upłynął okres 4 lat, a w tym czasie nie zakończono budowy zgodnie z przepisami prawa budowlanego - 3 zł od 1 m2 powierzchni;
- 2) od budynków lub ich części:
- a) mieszkalnych - 0,51 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,
- b) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej - 17,31 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,
- c) zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym - 8,06 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,
- d) związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,27 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej,
- e) pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego - 5,78 zł 27 od 1 m2 powierzchni użytkowej;
- 3) od budowli - 2% ich wartości określonej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i ust. 3-7.
Powyższy przepis zawiera zatem delegację ustawową do ustalania wysokości podatku od nieruchomości w zakresie określonym w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych przez organ jednostki samorządu terytorialnego, przy czym uprawnienie to jest ograniczone do wysokości wskazanej w tym przepisie (wysokość maksymalna). Uzupełnieniem ww. kompetencji jest możliwość różnicowania ich wysokości dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania.
W myśl art. 20 ust. 1 u.p.o.l. górne granice stawek kwotowych określone w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 19 pkt 1, obowiązujące w danym roku podatkowym ulegają corocznie zmianie na następny rok podatkowy w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych w okresie pierwszego półrocza roku, w którym stawki ulegają zmianie, w stosunku do analogicznego okresu roku poprzedniego. Natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", górne granice stawek kwotowych na każdy rok podatkowy z uwzględnieniem zasady określonej w ust. 1, zaokrąglając je w górę do pełnych groszy.
Z powyższego przepisu wynika, że górne granice stawek podatkowych określonych kwotowo w uchwale ulegają corocznie zmianie w granicach wskazanych w tym przepisie.
Odstępstwo od powyższej zasady wyrażone zostało w art. 20a ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym w przypadku nieuchwalenia stawek podatków lub opłat lokalnych, o których mowa w art. 5 ust. 1, art. 10 ust. 1 oraz art. 19 pkt 1 lit. a-d, stosuje się stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że w kolejnym roku podatkowym mogą obowiązywać albo nowe stawki, o ile zostanie podjęta uchwała, w znaczeniu obejmującym również jej prawidłową publikację, albo stawki obowiązujące w roku poprzedzającym rok podatkowy, jeśli taka uchwała nie zostanie podjęta. Innymi słowy, rada gminy ma uprawnienie do corocznego określania stawek podatku od nieruchomości. Jednocześnie uchwalenie nowej uchwały wymaga uchylenia dotychczas obowiązującej. Wynika to wprost z § 39 ust. 1 i § 41 ust. 1 w zw. z § 143 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283). Z przepisów tych wynika, że w przepisie uchylającym wyczerpująco wymienia się ustawy, które ustawa uchyla; nie poprzestaje się na domyślnym uchyleniu poprzedniej ustawy przez odmienne uregulowanie danej sprawy w nowej ustawie (§ 39 ust. 1 ww. aktu).
Ustawę regulującą dotychczas daną dziedzinę spraw uchyla się w całości, bez pozostawiania w mocy poszczególnych jej jednostek systematyzacyjnych, zwłaszcza pojedynczych przepisów (§ 41 ust. 1). Z kolei § 143 ww. aktu stanowi, że do projektów aktów prawa miejscowego stosuje się odpowiednio zasady wyrażone w dziale VI, z wyjątkiem § 141, w dziale V, z wyjątkiem § 132, w dziale I w rozdziałach 1-7 i w dziale II, a do przepisów porządkowych - również w dziale I w rozdziale 9, chyba że odrębne przepisy stanowią inaczej.
Wskazać należy, że kwestią obowiązywania uchwał stanowiących akty prawa miejscowego zajmował się Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 14 września 1994 r., sygn. akt W 5/94. W uzasadnieniu wskazano, że "w literaturze prawa konstytucyjnego (L. Garlicki, Glosa do postanowienia TK z dnia 21 września 1987 r. - P.3/87 - Nowe Prawo nr 5-62 1933 r., s. 111) podkreślono, że nie można zawsze utożsamiać uchylenia i utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego. Uchylenie aktu normatywnego (płaszczyzna formalna) ogranicza zasadniczo zakres jego mocy obowiązującej (płaszczyzna materialna), jeżeli prawo nakazuje by uchylony przepis stosować do pewnych sytuacji. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 11 kwietnia 1994 r. (K.10/93 - OTK z 1994 r. cz. I., poz.
7) w rozważaniach na tle uchylonego przepisu ustawy w związku z art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym wyjaśnił istotę relacji między uchyleniem przepisu a utratą przezeń mocy obowiązującej: "Na mocy art. 1 pkt 1 b i art. 11 ustawy z dnia 16 grudnia 1993 r. o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania i niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 134, poz. 646) art. 6 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych został uchylony z dniem 1 stycznia 1994 r. Przepis, na podstawie którego został derogowany art. 6 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych utrzymał jego moc obowiązującą w okresie od 1 stycznia do 31 grudnia 1993 r. Należy więc stwierdzić, że art. 6 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązuje dla ustalenia wysokości podatku za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 1993 r. Z tego względu nie nastąpiła utrata mocy obowiązującej aktu normatywnego, będąca w myśl art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym przesłanką do umorzenia postępowania. W szczególności utraty mocy obowiązującej art. 6 ust. 6 nie spowodowało uchylenie wspomnianego przepisu z dniem 1 stycznia 1994 r. o obowiązywaniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy pojęcie to zostanie odniesione do określonej sytuacji i określonego momentu w czasie. Innymi słowy przepis obowiązuje w danym systemie prawa, jeżeli można go stosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości. Utrata mocy obowiązującej przepisu prawa następuje w sytuacji, gdy nie może być on zastosowany i dopiero wtedy można uznać, że nastąpiła utrata mocy obowiązującej przepisu w rozumieniu art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. W tym znaczeniu należy stwierdzić, że art. 6 ust. 6 jest nadal stosowany. Stanowi on jeden z elementów normy prawnej nakazującej organom skarbowym egzekwować należności podatkowe za rok 1993 od osób samotnie wychowujących dzieci. Wyznacza on również treść obowiązku podatkowego osób samotnie wychowujących dzieci, które nie uiściły jeszcze podatku za 1993 r. Tym samym nie zachodzi przesłanka do umorzenia postępowania na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym". Uchylenie przepisu nie zawsze jest równoznaczne z utratą przez ten przepis w całości mocy obowiązującej. pogląd ten należy - mutatis mutandis - odnieść również do zmiany przepisu. Dopiero treść normy derogującej czy przejściowej pozwala odpowiedzieć na pytanie, czy uchylony lub zmieniony przepis utracił moc obowiązującą w tym znaczeniu, że nie może być w ogóle stosowany". Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił bowiem, że w przypadku uchwał o charakterze normatywnym uchylenie lub zmiana zaskarżonej uchwały nie są równoznaczne z pozbawieniem (w całości lub w części) jej mocy prawnej.
Również w doktrynie wskazuje się, że "Ze względu na postulaty komunikatywności i jednolitości terminologicznej języka prawnego - prawodawca powinien traktować zwroty "wejście w życie aktu normatywnego", "uzyskanie mocy obowiązującej przez normy prawne zawarte w akcie normatywnym", "początek obowiązywania" i "początek nakazu stosowania" jako określenia oznaczające ten sam moment. W takim ujęciu wejście w życie przepisów prawnych oznacza nadanie mocy obowiązującej normom prawnym zawartym w tych przepisach, a to z kolei oznacza, że od momentu wejścia w życie wszyscy, których dotyczą normy prawne zawarte w danym akcie prawnym, mają obowiązek zachowywać się zgodnie z tymi normami.
Jednocześnie, ze względu na zasadę jednolitości terminologicznej, prawodawca powinien stosować tylko jeden z tych zwrotów w tekstach aktów prawnych. Ponieważ "wejście w życie" jest zwrotem najwłaściwszym dla przepisów prawnych, on właśnie powinien być wyłącznie używany przez prawodawcę w omawianym tu znaczeniu" tak G. Wierczyński, "Obowiązywanie" a "wejście w życie" – uwagi polemiczne, "Państwo i Prawo" 2007, Nr 2, s.108). Innymi słowy uchwalenie nowych przepisów (uchwały) oznacza koniec obowiązywania przepisów dotychczasowych i konieczność stosowania nowych. Uchylenie, zmiana uchwały czy też utrata jej mocy obowiązującej w związku z podjęciem późniejszej uchwały, wywołuje skutki dopiero od wejścia w życie "nowej" uchwały lub zmiany (ex nunc), a do stanów prawnych zaistniałych sprzed jej wejście w życie stosuje się przepisy uchwały dotychczasowe.
W niniejszej sprawie nie jest sporne to, że od 1 stycznia 2016 r. obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w Sosnowca nr 237/XXII/2015 z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2016 r. obowiązujących na terenie miasta Sosnowca. Nie jest również kwestionowana okoliczność, że na mocy § 2 uchwały Rady Miejskiej w Sosnowcu nr 454/XXXVI/2016 z dnia 27 października 2016 r. uchylono ww. uchwałę. Jednocześnie uchwała z dnia 27 października 2016 r. weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r., co wynika z § 3 tej uchwały.
Z powyższego wynika zatem, że od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r. w zakresie ustalania wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2016 r. obowiązywała uchwała Rady Miejskiej w S. z dnia 26 listopada 2015 r., a tym samym organ podatkowy był obowiązany ją zastosować w niniejszej sprawie, co też uczynił.
Mając powyższe na względzie, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) orzekł jak w sentencji.