Uzasadnienie
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi wyższe dochody jedynie sezonowo, wobec czego przez znaczną część roku wszelkie wydatki muszą być pokrywane z wynagrodzenia jego małżonki oraz ze zgromadzonych wcześniej zasobów finansowych. Wysokość własnych dochodów określił na kwotę około 1900 zł, wysokość wynagrodzenia żony na kwotę 1750 zł, zaś wysokość wspomnianych zasobów na około 60.000 zł. Według wniosku majątek skarżącego obejmuje dom, udział we współwłasności mieszkania, dwa grunty rolne o powierzchni 0,1854 ha i 0,0448 ha oraz obiekty gospodarcze o powierzchni około 30 m2.
Wpis sądowy od skargi, czyli najwyższa opłata sądowa, której uiszczenie może wchodzić w rachubę w niniejszym postępowaniu, wynosi 200 zł (§ 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Chodzi więc o instytucję o charakterze wyjątkowym, przeznaczoną dla osób znajdujących się w ubóstwie lub które mogłyby popaść w ubóstwo wskutek partycypacji w kosztach postępowania. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w powyższym zakresie, powinna udowodnić istnienie tego faktu.
Odnosząc te uwagi do rozpatrywanej sprawy, stwierdzić trzeba, że powyższa przesłanka nie została spełniona, przy czym można to uczynić na podstawie oświadczeń zawartych we wniosku, bez potrzeby dokonywania wezwania o nadesłanie dokumentacji źródłowej. Niewątpliwie przecież w gospodarstwie domowym skarżącego uzyskiwany jest stały dochód w postaci wpływów z prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz wynagrodzenia jego małżonki. Wpływy te nie są wprawdzie regularne, lecz nie uniemożliwia to wnioskodawcy pokrycia wszystkich jego wydatków z wykorzystaniem zasobów pieniężnych wypracowanych w okresie lepszej koniunktury. Te ostatnie są zaś stosunkowo znaczne, zwłaszcza w porównaniu z wysokością kosztów sądowych, które zresztą w tej sprawie nie są wygórowane. Należny w sprawie wpis od skargi, czyli, jak już była o tym mowa, najwyższa opłata w postępowaniu, stanowi zaledwie nieco ponad 0,3% tych zasobów.
Stąd opłacenie kosztów sądowych w takiej wysokości nie może uszczuplić zgromadzonych przez skarżącego środków w odczuwalny sposób, o ile oczywiście w ogóle będzie musiał on po nie sięgnąć w przypadku, gdy w wyniku czasowego zmniejszenia wpływów nie będzie on mógł pokryć tych kosztów z bieżących dochodów. Z pewnością poniesienie takiego wydatku nie może się zatem wiązać z uszczerbkiem utrzymania koniecznego.
Nie można również tracić z pola widzenia, że wnioskujący dysponuje relatywnie dużym majątkiem nieruchomym.
W związku z powyższym na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.