Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej: organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1965 ze zm.) i § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925) po rozpoznaniu zażalenia A.L. (dalej: skarżący) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Z. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...], nr [...], w sprawie nałożenia kary porządkowej.
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] nałożył na skarżącego występującego jako pełnomocnik A Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: podatnik, Spółka) karę porządkową w wysokości [...] zł. Organ pierwszej instancji nałożył karę porządkową w ramach postępowania podatkowego prowadzonego wobec Spółki w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2010-2012. Powodem zastosowania kary porządkowej było niewykonanie wezwania organu podatkowego do przedłożenia wyjaśnień, co do wartości linii kablowych należących do Spółki. Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] wezwał skarżącego jako pełnomocnika Spółki do złożenia wyjaśnień, co do tego jakie środki trwałe, będące w posiadaniu Spółki położone na terenie miasta Z. zostały w latach 2010-2012 wyłączone przez podatnika z opodatkowania podatkiem od nieruchomości ze wskazaniem nazwy, nr inwentarzowego, oraz wartości początkowej według stanu na dzień 1 stycznia 2010 r., 1 stycznia 2011 r., 1 stycznia 2012 r. Organ podatkowy uściślił, że chodzi o środki trwałe, które zdaniem podatnika, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.
Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...]. Zakreślony w wezwaniu 7 dniowy termin upłynął z dniem [...]. W wezwaniu zamieszczono pouczenie, że niedopełnienie obowiązku z niego wynikającego może skutkować karą porządkową do 2.800 zł. Organ pierwszej instancji uznał, że pełnomocnik Spółki bezzasadnie nie wykonał wezwania z dnia [...] do udzielenia wyjaśnień co do okoliczności mających kluczowe znaczenie dla sprawy, czym uniemożliwił zakończenie postępowania dowodowego.
Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...], zarzucając mu naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 O.p. Skarżący podniósł, że kara została nałożona w związku z niewykonaniem wezwania, w sytuacji gdy Spółka udzieliła odpowiedzi na wezwanie.
Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie stwierdził, że stosownie do art. 155 § 1 O.p. organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. O tym, czy złożenie wyjaśnień jest niezbędne decyduje organ, przed którym toczy się postępowanie podatkowe, a nie strona. Nawet najgłębsze przekonanie strony o słuszności zajętego przez nią stanowiska, nie może stanowić przeszkody do przeprowadzenia czynności dowodowych przez organ podatkowy. Organ podatkowy może zatem żądać od strony postępowania złożenia wyjaśnień o okolicznościach związanych ze sprawą, co jest tym bardziej uzasadnione, gdy strona posiada wiedzę bądź dowody niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Bezzasadne niezastosowanie się przez stronę lub inną osobę do wezwania organu podatkowego skutkować może nałożeniem kary porządkowej przewidzianej w art. 262 O.p.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że wezwanie do złożenia wyjaśnień oraz przedłożenia dokumentów winno pozostawać w ścisłym związku z przedmiotem postępowania podatkowego. Okoliczności, które zamierza zbadać organ powinny być możliwe do ustalenia za pomocą wyjaśnień strony bądź w oparciu o dowody znajdujące się w jej posiadaniu. Nałożenie przez organ podatkowy kary porządkowej należy uznać za dopuszczalne w sytuacji, gdy nieudzielanie wyjaśnień bądź nieprzedłożenie dokumentów powoduje niemożność ustalenia istotnego dla sprawy stanu faktycznego.
Zatem kara porządkowa została wymierzona pełnomocnikowi podatnika, który uprzednio został prawidłowo wezwany do udzielenia wyjaśnień. Wezwanego pouczono o możliwości nałożenia kary porządkowej w kwocie do 2.800 zł w razie niewywiązania się z obowiązków wynikających z wezwania. Zachowanie jakiego żądał organ podatkowy pierwszej instancji od pełnomocnika nie wymagało osobistego działania mocodawcy, a zatem nie wykraczało poza granice w jakich pełnomocnik może zastępować stronę postępowania podatkowego - art. 136 O.p. (obowiązujący w dacie wezwania). Skoro pełnomocnik procesowy reprezentuje stronę w postępowaniu podatkowym, to również w zakresie obowiązków związanych z uczestnictwem strony w wyjaśnianiu okoliczności sprawy. Mandatariusz współpracując z mandatem winien w terminie zakreślonym w wezwaniu, co najmniej podjąć działania zmierzające do pozyskania stosownych informacji i udzielenia wyjaśnień organowi podatkowemu.
Obowiązek ten dotyczy w szczególności zawodowych zastępców procesowych do jakich zaliczyć należy pełnomocnika Spółki, będącego doradcą podatkowym. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt I SA/Po 1138/13).
Organ odwoławczy podkreślił, że brak było podstaw dla odmowy przez pełnomocnika złożenia wyjaśnień w zakresie żądanym przez organ w odniesieniu do przedłożenia informacji dotyczących wartości wynikającej z ewidencji co do linii kablowych, z tego względu, że Spółka nie uważała, aby podlegały one opodatkowaniu. Brak udzielenia rzeczowej odpowiedzi na wezwanie organu o udzielenie wyjaśnień stanowi podstawę do zastosowania art. 262 § 1 pkt 2 O.p. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 724/10). W niniejszej sprawie działający w imieniu Spółki pełnomocnik nie udzielił wyjaśnień, odpowiadających wezwaniu wystosowanemu przez organ podatkowy. Udzieleniem wyjaśnień byłoby jednoznaczne wskazanie, czy i jakie środki trwałe położone na terenie Miasta Z. (ze wskazaniem ich wartości początkowej) zostały uznane przez Spółkę za niepodlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w związku z czym nie zostały uwzględnione przez Spółkę w podstawie opodatkowania podatkiem od nieruchomości.
Za rzeczowe wyjaśnienie nie sposób uznać stwierdzenia, że Spółka zadeklarowała środki do opodatkowania podatkiem od nieruchomości jedynie budowle podlegające opodatkowaniu. Pytanie organu podatkowego nie dotyczyło tego co Spółka zadeklarowała jako budowle do opodatkowania, lecz jakie środki trwałe położne w Z. nie zostały zgłoszone do opodatkowania podatkiem od nieruchomości - ze szczególnym uwzględnieniem wartości linii kablowych.
Organ odwoławczy podkreślił, że ustalenie wartości linii kablowych położonych na terenie miasta Z. należących do Spółki było niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia sprawy, skoro organ stał na stanowisku, że są to przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zatem organ podatkowy miał prawo, a nawet obowiązek wynikający z nakazu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wezwać w trybie art. 155 O.p. pełnomocnika do złożenia wyjaśnień w tym przedmiocie. Ani pełnomocnik ani strona pomimo wielokrotnych wezwań organu nie wyjaśnili jaka jest wartość linii kablowych.
Zdaniem organu odwoławczego uzasadnieniem dla odmowy wykonania wezwania nie mógł być również obowiązek przestrzegania tajemnicy zawodowej przez pełnomocnika. Stosownie do art. 6 ust. 1 Zasad Etyki Doradców Podatkowych - tekst ujednolicony załącznik do uchwały Krajowej Rady Doradców Podatkowych z dnia 11 lutego 2014 r. nr 32/2014: "Doradca podatkowy ma obowiązek zachować w tajemnicy wszelkie fakty i informacje, jakie powziął w związku z wykonywaniem zawodu, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w odrębnych ustawach." Skoro zatem organ podatkowy może w oparciu o art. 155 § 1 O.p. wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, to okoliczności mieszczące się w treści wezwania i pozostające w związku ze sprawą, powinny zostać ujawnione i nie są chronione tajemnicą zawodową doradcy podatkowego. Tajemnicą zawodową są objęte jedynie te informacje, które powinny być chronione wobec osób trzecich.
W skardze na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 155 § 1 O.p. oraz w zw. z art. 159 § 1 pkt 3 O.p. przez:
- 1. nałożenie kary w związku z nieprawidłowym wezwaniem;
- 2. nałożenie kary za nieprzekazanie organowi żądanych informacji w sytuacji, w której wezwany nie miał możliwości zadośćuczynić wezwaniu organu, gdyż nie dysponował danymi, których dostarczenia domagał się organ podatkowy, a także - nawet gdyby takimi danymi dysponował - nie mógłby ich przekazać ze względu na tajemnicę zawodową;
- 3. nałożenie kary w wysokości nieadekwatnej do sytuacji ukaranego.
Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zwrot kosztów postępowania.
Uzasadniając skargę jej autor w pierwszej kolejności wskazał, że w postanowieniu z dnia [...], które zawierało wezwanie skutkujące nałożeniem kary porządkowej, nie wskazano ani przedmiotu, ani strony postępowania, a zatem nie wskazano sprawy, w ramach której był pełnomocnikiem i w ramach której miał zachować się zgodnie z żądaniem zawartym w tym postanowieniu. Jak wynika expressis verbis z art. 262 § 1 pkt 2 O.p. - warunkiem nałożenia kary jest "prawidłowe wezwanie organu podatkowego", przy czym "prawidłowe" oznacza formalnie poprawne z punktu widzenia art. 159 § 1 O.p., zaś w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji nie wypełnił tego warunku, gdyż w wezwaniu nie zawarł wszystkich elementów określonych w art. 159 § 1 O.p.
Dalej skarżący wywodził, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie doszło do odmowy udzielenia wyjaśnień, ale wystąpiła sytuacja, w której z przyczyn od niego niezależnych udzielone wyjaśnienia nie mogły objąć informacji, których przekazania żądał organ pierwszej instancji. Informacji tych bowiem nie posiadał pełnomocnik Spółki, zaś w udzielonych wyjaśnieniach okoliczność ta została wyraźnie i jednoznacznie podniesiona. Wskazano w nich, że informacjami dotyczącymi środków trwałych, będących w posiadaniu Spółki dysponuje wyłącznie Spółka. Tymczasem wezwanie z dnia [...] nie zostało skierowane do Spółki, która może posiadać żądane informacje, tylko do skarżącego. Skoro wezwany nie dysponował żądaną przez organ podatkowy informacją, to nie mogło dojść do odmowy jej przekazania organowi, a zatem nie wystąpiła przesłanka określona w art. 262 § 1 pkt 2 O.p.
Skarżący wskazał również, że nawet gdyby przyjąć, że mógł być ukarany za nieprzekazanie informacji, których nie posiada, to nałożenie kary porządkowej na pełnomocnika, będącego doradcą podatkowym, powinno być uznane za niezgodne z art. 262 § 1 pkt 2 O.p., gdyż nie mogło zostać uznane za "bezzasadne". Wezwanie nakładało obowiązek udzielenia informacji o środkach trwałych na niego "osobiście", nie zaś na Spółkę, którą reprezentuje. Jako doradca podatkowy miał i ma obowiązek zachowania w tajemnicy wszelkich informacji i faktów, które uzyskał w związku z reprezentowaniem Spółki przed organem pierwszej instancji. Fakty i dane dotyczące Spółki w zakresie podatku od nieruchomości są objęte tajemnicą zawodową, bo tylko w związku z wykonywaniem zawodu doradcy podatkowego pełnomocnik Spółki mógł potencjalnie wejść w ich posiadanie.
Natomiast ujawnienie tych faktów i danych stanowiłoby naruszenie art. 6-8 Zasad etyki doradcy podatkowego, których - zgodnie z art. 36 pkt 1 ustawy o doradztwie podatkowym - doradca ma obowiązek przestrzegać, a których nieprzestrzeganie skutkować by mogło odpowiedzialnością dyscyplinarną (art. 64 ust. 1 ustawy o doradztwie podatkowym). Nawet zatem, gdyby przyjąć, że w przedmiotowej sprawie doszło do odmowy udzielenia przez niego wyjaśnień, to odmowa ta nie była "bezzasadna", gdyż znajdowała oparcie w art. 36 pkt 1 ustawy o doradztwie podatkowym.
Zdaniem skarżącego również wysokość nałożonej kary nie jest adekwatna do stanu faktycznego występującego w przedmiotowej sprawie. Argumentacja organu pierwszej instancji w tym zakresie odwołuje się do sytuacji Spółki, tymczasem kara nie została nałożona na Spółkę, ale na niego. Zatem nawet gdyby przyjąć, że nałożenie kary było zasadne, to jej wysokość nie została ustalona w prawidłowy sposób, gdyż poza zakresem rozważań organu w tym zakresie pozostały okoliczności jej nałożenia, które są związane z ukaranym. Na koniec skarżący dodał, że organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do tej kwestii w zaskarżonym postanowieniu, czym naruszył art. 217 § 2 O.p.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).
Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: P.p.s.a.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że kara porządkowa została wymierzona pełnomocnikowi za niewykonanie wezwania organu. Pełnomocnik został wezwany do złożenia wyjaśnień co do wartości linii kablowych należących do Spółki a podstawę prawną tego wezwania stanowił art. 155 § 1 O.p. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wezwania), zgodnie z którym organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Niewątpliwie w sytuacji, gdy pełnomocnik nie stosuje się do wezwania organu, organ podatkowy ma prawo podjąć dopuszczalne prawem kroki zmierzające do wykonania żądania. Takim dopuszczalnym środkiem dyscyplinującym jest przewidziana w art. 262 § 1 O.p. kara porządkowa. Środek ten ma na celu zdyscyplinowanie strony, pełnomocnika strony, świadka lub biegłego i stosowany jest, aby wyegzekwować powinne zachowanie podatnika. Organy podatkowe zostały zatem wyposażone w instrument umożliwiający uzyskiwanie informacji od osób mających wiedzę na temat okoliczności danej sprawy.
W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutu naruszenia art. 159 § 1 O.p. wskutek niezachowania wszystkich niezbędnych elementów wezwania, o jakich mowa w tym przepisie.
Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] wezwał skarżącego jako pełnomocnika Spółki do złożenia wyjaśnień, co do tego jakie środki trwałe, będące w posiadaniu Spółki położone na terenie miasta Z. zostały w latach 2010-2012 wyłączone przez podatnika z opodatkowania podatkiem od nieruchomości ze wskazaniem nazwy, nr inwentarzowego, oraz wartości początkowej według stanu na dzień 1 stycznia 2010 r., 1 stycznia 2011 r., 1 stycznia 2012 r. Organ podatkowy uściślił w wezwaniu także, że chodzi o środki trwałe, które zdaniem Spółki nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organ podatkowy pierwszej instancji określił w treści wezwania, że dotyczy ono sprawy, w której skarżący występuje jako pełnomocnik tj. sprawy określenia A Sp. z o.o. wysokości podatku od nieruchomości od przedmiotów opodatkowania położonych na terenie Miasta Z. - "Dotyczy: nieruchomości [...] Rejon 1 Z. Właściciel: A Sp. z o.o." Jak zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę w innej sprawie pełnomocnik nie reprezentował Spółki przed organem pierwszej instancji. W wezwaniu zatem wskazano zarówno przedmiot jak i podmiot postepowania. Ponadto wskazano termin, do którego żądanie powinno być spełnione oraz skutki prawne niezastosowania się do wezwania.
Wezwanie z dnia [...] wystosowane na podstawie art. 155 O.p. zawierało zatem wszystkie elementy, określone w art. 159 § 1 O.p., tak więc zarzut naruszenia art. 159 § 1 pkt 3 O.p. okazał się całkowicie chybiony.
Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 262 § 1 pkt 2 O.p.
Informacji, których domagał się organ podatkowy mógł bowiem udzielić pełnomocnik Spółki. Skoro pełnomocnik procesowy reprezentuje stronę w postępowaniu podatkowym, to również w zakresie obowiązków związanych z uczestnictwem strony w wyjaśnianiu okoliczności sprawy. Trzeba także podkreślić, że w toku postępowań podatkowych organ podatkowy pierwszej instancji kierował najpierw do Spółki a następnie do jej pełnomocnika wezwania o przekazanie wyjaśnień, co do wartości linii kablowych będących własnością Spółki lub znajdujących się w jej posiadaniu samoistnym, wynikającej z ewidencji środków trwałych ustalonej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.
Również sam skarżący jako pełnomocnik Spółki był kilkakrotnie wzywany, zanim organ podatkowy zdecydował się na niego nałożyć karę porządkową, do przedłożenia wyjaśnień wskazujących jakie środki trwałe położone w Z. zostały przez Spółkę w latach 2009-2012 wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. (te wszystkie wezwania organ odwoławczy chronologicznie opisał na str. 2 i 3 postanowienia). Nie można również uwzględnić argumentacji skarżącego, że nie miał on możliwości zadośćuczynienia żądaniu organu, gdyż nie dysponował danymi, których dostarczenia zażądał organ. Trzeba bowiem podkreślić, że pełnomocnik Spółki reprezentując ją w postepowaniach podatkowych powinien współpracować w wyjaśnieniu okoliczności sprawy, a żądane informacje dotyczyły przedmiotu postępowań i były niezbędne, aby je zakończyć. Pełnomocnik, podejmując się reprezentacji strony przed organem podatkowym winien zdawać sobie sprawę z ciążących na nim obowiązków oraz konsekwencji wynikających z ich niewypełnienia.
Chybiona jest także argumentacja skarżącego, że nawet gdyby takimi danymi dysponował to nie mógłby ich przekazać ze względu na tajemnicę zawodową. Skarżący błędnie postrzega zakres związania doradcy podatkowego obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej obejmując nim informacje i dowody, które strona jest obowiązana przekazać organowi podatkowemu. Stosownie do art. 6 ust. 1 Zasady Etyki Doradców Podatkowych - tekst ujednolicony załącznik do uchwały Krajowej Rady Doradców Podatkowych z dnia 11 lutego 2014 r. nr 32/2014: "Doradca podatkowy ma obowiązek zachować w tajemnicy wszelkie fakty i informacje, jakie powziął w związku z wykonywaniem zawodu, z wyjątkiem przypadków przewidzianych w odrębnych ustawach." Skoro zatem organ podatkowy może w oparciu o art. 155 § 1 O.p. wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, to okoliczności mieszczące się w treści wezwania i pozostające w związku ze sprawą powinny zostać ujawnione i nie są chronione tajemnicą zawodową doradcy podatkowego.
Reasumując nie sposób więc podzielić zarzutu strony skarżącej, że nieudzielanie przez nią wyjaśnień nie było żadnym z zachowań mieszczących się w treści przepisu art. 262 § 1 O.p.
Nie zasługuje na uwzględnienie także trzeci zarzut skargi, dotyczący nałożenia kary w wysokości nieadekwatnej do sytuacji ukaranego. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał bowiem, nie tylko na sytuację majątkową Spółki (była to bowiem argumentacja dodatkowa uzasadniająca wysokość kary porządkowej, co wynika z treści postanowienia), ale przede wszystkim wskazał na charakter naruszonego obowiązku i wpływ braku wyjaśnień żądanych od pełnomocnika dla toczących się postepowań podatkowych, akcentując brak współpracy z organem. Wbrew twierdzeniom skarżącego także organ odwoławczy na str. 6 zaskarżonego postanowienia odniósł się do wysokości nałożonej kary porządkowej, podkreślając, że jest ona w pełni uzasadniona rodzajem i stopniem naruszenia obowiązków procesowych oraz wskazując, że pełnomocnik paraliżował dotychczasowe działania organu podatkowego zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, odmawiał złożenia wyjaśnień, co do wartości wskazanych przez organ obiektów i przedłożenia organowi ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych Spółki uwzględniającej stan posiadanych środków trwałych z tytułu prawa własności lub samoistnego posiadania za okres objęty prowadzonymi postępowaniami podatkowymi. Zatem organ odwoławczy nie naruszył art. 217 § 2 O.p.- postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne.
Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Skarga podlega zatem oddaleniu na mocy art. 151 P.p.s.a.