Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 547/20

Uzasadnienie

Postanowieniem z [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: K.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 oraz art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1438 ze zm.; dalej: u.p.e.a. lub ustawa egzekucyjna) – po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciela Prezydenta Miasta R. na postanowienie organu egzekucyjnego Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. z [...] r., nr [...], którym określono koszty egzekucyjne w łącznej wysokości [...] zł za poszczególne tytuły wykonawcze wystawione przeciwko A S.A. (pkt 1-3) oraz obciążeniu nimi wierzyciela – utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny.

Organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne skierowane przeciwko zobowiązanej A S.A. w K. (obecnie A’ S.A. w B.) z wniosku wierzyciela na podstawie tytułów wykonawczych o nr:

1. - [...] (nr sprawy [...]) - zobowiązanie w podatku od nieruchomości za miesiące 01-04/2004 r.,
2. - [...] (nr sprawy [...]) - zobowiązanie w podatku od nieruchomości za miesiące 05-08/2004 r.,
3. - [...] (nr sprawy [...]) - zobowiązanie w podatku od nieruchomości za miesiące 09-12/2004 r.

Egzekucja administracyjna została wszczęta do majątku zobowiązanej w dniu [...] r. poprzez doręczenie jej odpisów tytułów wykonawczych wraz z pobraniem pieniędzy od zobowiązanej.

Zobowiązana wniosła zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a., co skutkowało zawieszeniem postępowania przez organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 tej ustawy.

Wierzyciel postanowieniem z [...] r. uznał zarzuty za nieuzasadnione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z [...] r. stwierdziło, że zażalenie zobowiązanej na postanowienie wierzyciela w sprawie uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za bezzasadne, zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 17 ustawy egzekucyjnej. Organ egzekucyjny postanowieniem z [...] r. uznał złożone zarzuty za niezasadne.

Skutkowało to podjęciem zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Zawiadomieniem z [...] r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunku bankowego Spółki w B S.A., doręczonego Spółce w dniu [...] r., a Bankowi [...] r. Do tytułów wykonawczych o nr [...], [...] i [...] zastosowano środek egzekucyjny w postaci:

1. - pobrania pieniędzy u zobowiązanej w dniu [...] r., które zarachowano w całości na opłatę manipulacyjną,
2. - pobrania pieniędzy u zobowiązanej w dniu [...] r., które zarachowano na koszty egzekucyjne, należność główną i odsetki za zwłokę.

W wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych wyegzekwowano w całości należności główne wraz z odsetkami za zwłokę ([...] zł) oraz całe koszty egzekucyjne.

Zobowiązana wystąpiła z wnioskiem o wydanie zawiadomienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Zawiadomieniem z [...] r. organ egzekucyjny zawiadomił zobowiązaną (w dniu [...] r.) o wysokości powstałych kosztów egzekucyjnych do poszczególnych tytułów wykonawczych, wskazując, że w tym postępowaniu powstały:

1. - opłata manipulacyjna, tj. 1% zwrotu wydatków za wszystkie czynności manipulacyjne związane ze stosowaniem środków egzekucyjnych w wysokości [...] zł,
2. - opłata w wysokości 5% egzekwowanych należności tytułem zajęcia rachunku bankowego, tj. kwoty [...] zł.

Zobowiązana wystąpiła z wnioskiem o wydanie postanowienia w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K, decyzją z dnia [...] r. (nr [...]) uchyliło decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. (będącą podstawą wystawienia ww. tytułów wykonawczych) i umorzyło postępowanie w sprawie.

Następnie postanowieniem z [...] r. organ egzekucyjny określił koszty egzekucyjne w łącznej wysokości [...] zł, które w tytułach wykonawczych wystawionych przez wierzyciela przeciwko zobowiązanej wyniosły odpowiednio:

1. 1) kwota [...] zł dotycząca tytułu wykonawczego o nr [...] (nr sprawy [...]) - zobowiązanie w podatku od nieruchomości za miesiące 01-04/2004 r.,
2. 2) kwota [...] zł dotycząca tytułu wykonawczego o nr [...] (nr sprawy [...]) - zobowiązanie w podatku od nieruchomości za miesiące 05-08/2004 r.,
3. 3) kwota [...] zł dotycząca tytułu wykonawczego o nr [...] (nr sprawy [...]) - zobowiązanie w podatku od nieruchomości za miesiące 09-12/2004 r.

Ponadto obciążył wierzyciela kwotą [...] zł tytułem kosztów egzekucyjnych wygenerowanych na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] r. o numerach od nr od [...] do nr [...].

Postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie kosztów egzekucyjnych doręczono zobowiązanej [...] r., natomiast wierzycielowi - [...]r.

Wierzyciel w złożonym zażaleniu wniósł o uchylenie ww. postanowienia w całości i naliczenie kosztów egzekucyjnych zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 31/14 z dnia 28 czerwca 2016 r. tj. przy uwzględnieniu rzeczywistych kosztów i wydatków poniesionych przez organ egzekucyjny.

Wierzyciel wskazał na rozbieżności pomiędzy zawiadomieniem i postanowieniem organu egzekucyjnego. Mianowicie w zawiadomieniu z [...] r. jako podstawę prawną naliczenia kosztów egzekucyjnych wskazano art. 64 § 1 pkt 4 (opłata za zajęcie innych wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych) natomiast w postanowieniu z [...] r. jako podstawę prawną naliczenia kosztów egzekucyjnych wskazano art. 64 § 1 pkt 1 (opłata za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanego). Ponadto wierzyciel za niezrozumiałe uznał posłużenie się przez organ egzekucyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia porównawczą opłatą za zajęcie nieruchomości, czy też pojęciem mienia wielkiej wartości zaczerpniętą z Kodeksu karnego i wysokością opłat naliczanych przez komorników sądowych według stawek określonych na podstawie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na zasadach określonych w K.p.c. Kwestie te odniesiono również do czynności zajęcia rachunku bankowego, za które zgodnie z częścią uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego opłatą obciążono wierzyciela.

Z akt postępowania wynika nadto, że organ egzekucyjny postanowieniem z [...]r. sprostował oczywistą omyłkę pisarską w postanowieniu z [...] r., w którym błędnie podano na str. 6 w wierszu 23 rodzaj czynności egzekucyjnej (koszt zajęcia rachunku bankowego), a powinno być: koszt za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanego. Wierzyciel zaskarżył oba postanowienia organu egzekucyjnego tj. w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej.

W wyniku ich rozpoznania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej:

1. 1) postanowieniem z [...] r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego z [...] r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji (postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych);
2. 2) postanowieniem z [...] r. uchylił w całości zaskarżone postanowienie organu egzekucyjnego z [...]r. i umorzył postępowanie organu I instancji w całości w tej sprawie (postanowienie o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej).

Organ egzekucyjny ‒ ponownie rozpoznając żądania wierzyciela w przedmiocie wydania postanowienia o kosztach postępowania egzekucyjnego ‒ postanowieniem z [...] r. określił koszty egzekucyjne w łącznej wysokości [...] zł, które w tytułach wykonawczych wystawionych przez wierzyciela przeciwko zobowiązanej wynoszą odpowiednio:

1. 1) kwota [...] zł dotycząca tytułu wykonawczego o nr [...] (nr sprawy [...]) - zobowiązanie w podatku od nieruchomości za miesiące 01-04/2004 r.,
2. 2) kwota [...] zł dotycząca tytułu wykonawczego o nr [...] (nr sprawy [...]) - zobowiązanie w podatku od nieruchomości za miesiące 05-08/2004 r.,
3. 3) kwota [...] zł dotycząca tytułu wykonawczego o nr [...] (nr sprawy [...]) - zobowiązanie w podatku od nieruchomości za miesiące 09-12/2004 r.

W konsekwencji obciążył wierzyciela kwotą [...] zł tytułem kosztów egzekucyjnych wygenerowanych na podstawie tytułów wykonawczych z [...] r. o numerach od [...] do [...].

Wierzyciel w zażaleniu na to postanowienie powołując się na wyroki sądów administracyjnych zapadłych w sprawie określenia wysokości kosztów egzekucyjnych podkreślił, że organ egzekucyjny nie wykazał rzeczywistych kosztów (opłat i wydatków) poniesionych w toku egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie ww. tytułów wykonawczych. W ocenie wierzyciela, niewystarczającym i nieprzystającym do niniejszej sprawy jest powołanie się i zastosowanie metody odnoszącej się do czynności o największym stopniu skomplikowania (egzekucji z nieruchomości) i stosunkowe (procentowe) odniesienie jej do innych czynności egzekucyjnych, co w przypadku wierzyciela oznaczało określenie ich wysokości do czynności pobrania pieniędzy u zobowiązanej.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej rozpatrując zażalenie wierzyciela utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego.

Powołał przepisy: art. 64c § 6a, § 1, § 3 i § 6 u.p.e.a.

Wyjaśnił, że opłata manipulacyjna jest pobierana w związku z doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego niezależnie od innych czynności dokonanych przez organ egzekucyjny. Oznacza to, że jest ona odrębną opłatą, naliczaną obok innych opłat za dokonanie poszczególnych czynności egzekucyjnych. Zatem jest należna organowi egzekucyjnemu nawet wówczas gdyby po doręczeniu zobowiązanemu tytułu wykonawczego okazało się, że egzekucja jest bezskuteczna z uwagi na brak majątku zobowiązanego i niezależnie od zastosowanych środków egzekucyjnych i wyegzekwowania jakichkolwiek kwot na poczet dochodzonej wierzytelności. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny obciążył wierzyciela opłatą manipulacyjną naliczoną do każdego tytułu wykonawczego (art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej) tj.:

1. - nr [...] (nr sprawy [...]) - [...]zł,
2. - nr [...] (nr sprawy [...]) - [...]zł,
3. - nr [...] (nr sprawy [...]) - [...]zł.

Wskazał także, że organ egzekucyjny określił opłatę za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanej, w następującej wysokości do każdego z egzekwowanych tytułów wykonawczych tj.:

1. - nr [...] (nr sprawy [...]) - [...] zł,
2. - nr [...] (nr sprawy [...]) - [...] zł,
3. - nr [...] (nr sprawy [...]) -[...] zł.

Odnosząc się natomiast do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., SK 31/14, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wywód TK przywołujący wysokość kwotowego limitu opłat za zajęcie nieruchomości, stanowi pośrednio wyrażony pogląd o akceptowanym jego poziomie. Zauważył, że organ egzekucyjny w zaskarżonym postanowieniu wyraził pogląd, który organ odwoławczy uważa za zasadny, iż opłat za zajęcie nieruchomości nie można stosować wprost, z uwagi na bardziej złożony charakter egzekucji z nieruchomości. Przyjął przy tym ustawową proporcję między opłatami za czynności uznając po pierwsze, że racjonalny ustawodawca kierował się przy różnicowaniem wysokości opłat charakterem czynności, których dotyczą. Z tych względów Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stanął na stanowisku, że zaskarżone postanowienie odpowiada nakazom jakie zawarte zostały w wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

W konsekwencji zaskarżone postanowienie nie narusza art. 64 § 1 pkt oraz art. 64 § 6 ustawy egzekucyjnej w związku z art. 2, art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji. Organ nie orzekał w oderwaniu od okoliczności faktycznych tej egzekucji (nakładu pracy organu egzekucyjnego).

Organ odwoławczy nie uwzględnił także zarzutu, że organ egzekucyjny dopuścił się rażącej dysproporcji pomiędzy naliczonymi kosztami egzekucyjnymi, a rzeczywistymi kosztami postępowania egzekucyjnego, poprzez naliczenie tych kosztów w oderwaniu od okoliczności faktycznych tej egzekucji (nakładu pracy pracownika organu egzekucyjnego, bez uwzględnienia rzeczywistych koszów i wydatków organu egzekucyjnego). Zwrócił uwagę, że orzecznictwo sądowoadministracyjne akceptuje przyjętą przez organ egzekucyjny metodę, w której dopuszczalne jest stosowanie stawek stosunkowych (procentowych), jako metody określenia wysokości kosztów egzekucyjnych (powołał wyroki WSA w Gliwicach o sygn. akt: I SA/Gl 328/18, I SA/Gl 1025/18, I SA/Gl 1162/19).

Również za prawidłowe uznał ustalone górne limity opłat, którymi można obciążyć stronę (za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanego oraz opłaty manipulacyjnej - art. 64 § 1 pkt 1 oraz § 6 u.p.e.a.), trafnie odwołujące się do treści art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem, opłaty pobrane za zajęcie nieruchomości wynoszą 8% kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednak niż [...] zł. Oznacza to, że skoro przy skomplikowanej czynności zajęcia nieruchomości opłata wynosi 8%, nie więcej niż [...] zł, to przy czynności pobrania pieniędzy na miejscu u zobowiązanego (art. 64 § 1 pkt 1 u.p.e.a.) oraz co do opłaty manipulacyjnej (art. 64 § 6 u.p.e.a.), należy uwzględnić mniejszy nakład pracy organu egzekucyjnego. Dlatego w sposób uprawniony organ egzekucyjny przyjął, że w związku z brakiem ustawowej interwencji ustawodawcy po wyroku Trybunału z 28 czerwca 2016 r. opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 pkt 1 oraz § 6 u.p.e.a., powinny być proporcjonalnie obniżone, przy przyjęciu za punkt odniesienia górnego limitu opłaty, który został wskazany w art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. (za zajęcie nieruchomości).

Organ przyjął, że skoro opłata za zajęcie nieruchomości wynosi 8% egzekwowanej należności, lecz maksymalna jej kwota nie może przekroczyć [...]zł, to maksymalny wymiar opłaty manipulacyjnej może wynosić [...]zł (1%, czyli 1/8 z [...]zł); - maksymalny wymiar opłaty za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanego może wynosić [...]zł (5%, czyli 5/8 z [...] zł). W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny naliczył koszty pobrania pieniędzy na miejscu u zobowiązanej w wysokości 5% egzekwowanych należności, zgodnie z art. 64 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej.

W ocenie organu nadzoru kwota kosztów za pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanej w łącznej wysokości [...] zł nie jest nadmiernie wygórowana, mając na uwadze fakt, że koszty egzekucyjne mają zapewnić funkcjonowanie aparatu egzekucyjnego. Funkcja fiskalna powinna polegać na uzyskaniu (przynajmniej częściowego) zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu (porwołał wyrok WSA w Gliwicach I SA/Gl 67/17). Zatem zastosowana 5% stawka kosztów egzekucyjnych nie powoduje, jak określił to Trybunał Konstytucyjny, zerwania związku między świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat. Tożsame stanowisko odniósł do wysokości określonej opłaty manipulacyjnej na poziomie [...] zł. Opłaty te są w ocenie organu nadzoru adekwatne do wykonanych czynności organu egzekucyjnego i nie przekraczają maksymalnych opłat, których limity kwotowe wskazano powyżej. Ustawodawca nie przewidział bowiem bezkosztowego prowadzenia egzekucji, a dopuszczalność zastosowania stawki procentowej określonej przez ustawodawcę, potwierdził Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyżej orzeczeniu.

W skardze wierzyciel wniósł o uchylenie postanowienia organu II instancji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając mu:

1. - błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie art. 64 § 1 pkt 1 oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. wynikające z niewłaściwej oceny wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14;
2. - błędne przyjęcie, że określona w postanowieniu organu egzekucyjnego kwota kosztów egzekucyjnych jest prawidłowa, pomimo braku podstaw ku temu;
3. - naruszenie przepisów postępowania, a to art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez pominięcie dokonania szczegółowej analizy kosztów funkcjonowania aparatu egzekucyjnego, a tym samym pozbawienie wierzyciela możliwości oceny, czy naliczone koszty egzekucyjne nie przekraczają kosztów funkcjonowania tego aparatu.

W uzasadnieniu nawiązał do stanu faktycznego sprawy i podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 28 czerwca 2016 r., stwierdził niekonstytucyjność zarówno art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. jak i innych opłat egzekucyjnych, w tym także opłaty za pobranie pieniędzy u zobowiązanego, wynikającej z art. 64 § 1 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy. Trybunał wskazał także, że "brak określenia górnej granicy opłat egzekucyjnych powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym są więc zbliżone do podatku". Zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt I SA/Gl 1572/16 wyrok Trybunału Konstytucyjnego powoduje, że "w razie braku interwencji ustawodawcy (...) w zakresie obciążenia wierzyciela opłatą za zajęcie wierzytelności na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 oraz opłatą manipulacyjną na podstawie art. 64 § 6 u.p.e.a. ustalając wysokość kosztów egzekucyjnych, w tym wypadku należnych od wierzyciela, organ egzekucyjny musi wziąć pod uwagę rzeczywiste wydatki i koszty związane z dokonaniem w toku postępowania egzekucyjnego poszczególnych czynności egzekucyjnych, przy uwzględnieniu wymaganego nakładu pracy.

Organ egzekucyjny powinien zatem uwzględnić, że wysokość kosztów egzekucyjnych, szczególnie kiedy obciążają wierzyciela, nie może pozostawać w oderwaniu od stopnia efektywności egzekucji, poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny oraz nakładu pracy organu przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych. Koszty egzekucyjne mają zapewnić funkcjonowanie aparatu egzekucyjnego. Funkcja fiskalna powinna polegać na uzyskaniu (przynajmniej częściowego) zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu. Jednakże organ powinien mieć na uwadze, że z punktu widzenia fundamentalnej zasady demokratycznego państwa prawnego istotne jest zachowanie racjonalnej zależności pomiędzy wysokością tych kosztów, a czynnościami organów, za podjęcie których zostały naliczone."

Wierzyciel podkreślił, że organ nie wskazał jakie konkretnie czynności zostały dokonane w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych oraz jakie wydatki i koszty zostały w związku z tymi czynnościami poniesione przez organ. Uznał, że miarkowanie, w opinii organu egzekucyjnego, zostało zrealizowane poprzez wskazanie w uzasadnieniu postanowienia, że skoro przy zajęciu nieruchomości (wymagającym największego nakładu pracy) ustawodawca maksymalną opłatę ustalił w wysokości [...] zł, to opłata manipulacyjna oraz opłata za pobranie pieniędzy (wymagające mniejszego nakładu pracy) naliczone przez organ egzekucyjny w łącznej wysokości [...] zł są uzasadnione. Powołując się ponownie na wyrok w sprawie I SA/Gl 1572/16 podał, że "Funkcja fiskalna powinna polegać na uzyskaniu (przynajmniej częściowego) zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu". Organ egzekucyjny nie podał w swym postanowieniu kosztu funkcjonowania aparatu egzekucyjnego, tym samym pozbawił wierzyciela możliwości oceny, czy naliczone koszty egzekucyjne nie przekraczają znacząco kosztów funkcjonowania tego aparatu. Dodatkowo organ egzekucyjny nie wziął pod uwagę, że w tym przypadku wierzycielem jest podmiot publiczny zobowiązany do kontroli swoich wydatków oraz przestrzegania dyscypliny finansów publicznych.

W ocenie wierzyciela nie bez znaczenia wydaje się także fakt, że wierzyciel w wyniku prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych postępowania egzekucyjnego poniósł już, na podstawie art. 66 u.p.e.a., opłatę komorniczą w wysokości [...] zł. Opłata ta została pobrana od wierzyciela od kwoty w wysokości [...] zł (przekazana [...] r.).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym zważył, co następuje

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 w związku z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej P.p.s.a.) – podlegało postanowienie o obciążeniu wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł.

Stan faktyczny nie jest sporny zaś spór pomiędzy stronami sprowadza się do kwestii prawidłowości określenia w rozpoznawanej sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela w świetle powoływanego przez strony wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 28 czerwca 2016 r., SK 31/14. W sprawie nie jest sporne obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi, sporna pozostaje ich wysokość.

Zdaniem strony skarżącej celem określenia wysokości zarówno opłaty manipulacyjnej jak i opłaty za zajęcie innych wierzytelności konieczne jest ustalenia adekwatności usługi wykonanej przez organ dla wierzyciela.

Zdaniem zaś organu odwoławczego Trybunał Konstytucyjny nie podważył zasadności naliczania kosztów egzekucyjnych za dokonane przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjne, a jedynie wskazał na konieczność określenia ich granicy stosownie do ich pracochłonności i kosztowności. Uwzględniając zatem art. 64c § 4 u.p.e.a. a także sugestie sądów administracyjnych co do konieczności kalkulowania należnych opłat zwłaszcza w odniesieniu do egzekwowanych obowiązków w znacznych kwotach, uznał za zasadne obciążenie wierzyciela opłatą skalkulowaną według udziału dochodzonej należności w górnej granicy opłaty przyjętej w art. 64 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej.

Przystępując do rozważań przypomnieć należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14, orzekł, że:

1. – art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji;
2. – art. 64 § 6 u.p.e.a. w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji.

Stosownie do art. 190 ust. 1 Konstytucji orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, chyba że Trybunał określi inaczej (art. 190 ust. 3). Postanowienia organów obu instancji zostały wydane już po obaleniu domniemania konstytucyjności analizowanych przepisów u.p.e.a., a tym samym organy powinny uwzględnić skutki tego orzeczenia w treści swego rozstrzygnięcia.

Przytoczony wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie uchylił przepisu art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. ani przepisu art. 64 § 6 u.p.e.a. Co więcej Trybunał wskazał, że nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat. W tym sposobie określania wysokości danin publicznych, uwzględniając obiektywny wymiar danej opłaty, co do zasady nie bierze się pod uwagę sytuacji indywidualnego podmiotu, który te opłaty uiszcza. Stawki stosunkowe są obciążeniem proporcjonalnym do wysokości konkretnej kwoty podlegającej egzekucji. Tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań konkretnej egzekucji. Jest to jednak sytuacja konstytucyjnie dopuszczalna. W tym zakresie ustawodawca ma bowiem znaczną swobodę regulacyjną. Z samej też istoty opłat wynika, że nie zawsze wiążą się one z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego.

Trybunał jednocześnie podkreślił, że swoboda ustawodawcy określania wysokości opłat nie jest jednak nieograniczona. Problematyka wysokości opłat w egzekucji jest bowiem nierozerwalnie związana z zapewnieniem właściwej równowagi między interesem państwa, polegającym na otrzymaniu zwrotu wydatków za przeprowadzone postępowanie egzekucyjne, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem państwa. Bez wątpienia wysokość i zasady pobierania tych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego. Funkcja fiskalna opłat w egzekucji powinna polegać na uzyskaniu częściowego przynajmniej zwrotu kosztów funkcjonowania tego aparatu. Istotne jest jednak zachowanie przez ustawodawcę racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone. W przeciwnym razie rola tych opłat sprowadza się do swoistej kary z tytułu niewykonania określonego obowiązku, co jest niespójne z podstawowym celem postępowania egzekucyjnego, za który należy uznać wykonanie przez dłużnika ciążącego na nim obowiązku.

Dalej Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że mechanizm ustalania opłaty stosunkowej z wyznaczoną górną jej granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Wartość wyznaczona kwotowo zakreśla bowiem maksymalny pułap opłaty i dzięki temu limituje kwotę określoną procentowo przed jej nadmierną wysokością. Trybunał wskazał także, że brak określenia górnej granicy przedmiotowych opłat powoduje, że z punktu widzenia organu egzekucyjnego stają się one formą dochodu nieuzasadnionego wielkością, czasochłonnością czy stopniem skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych. W ujęciu materialnym stają się więc obciążeniem podatkowym.

Wyjaśniając skutki swojego orzeczenia TK wskazał, że dla właściwej jego realizacji w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku Trybunału, określić maksymalną wysokość opłaty egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do rozpatrzonych w niniejszej sprawie.

Należy jednak ponownie zauważyć, że skutkiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie stało się wyeliminowanie z porządku prawnego podstawy prawnej do orzekania o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. z zastosowaniem procentowego sposobu obliczania opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej w odniesieniu do kwoty egzekwowanych należności.

Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 2206/17 (dostępny, podobnie jak inne wskazane w uzasadnieniu orzeczenia, w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl) wyrok Trybunału jest wyrokiem zakresowym, co wyraźnie wynika z jego sentencji. Wyrok ten ‒ w przeciwieństwie do klasycznego wyroku uznającego zaskarżony przepis z niezgodny z Konstytucją ‒ nie powoduje utraty mocy zaskarżonego przepisu. Przepis ten nadal obowiązuje w systemie prawa, nie traci mocy, jednakże od chwili orzeczenia musi być traktowany jako niezgodny z Konstytucją, ale tylko w granicach (w zakresie) określonych w wyroku Trybunału. W pozostałym zakresie może, a nawet musi być nadal stosowany przez adresatów tego przepisu. Z zaleceń Trybunału zaś jasno wynika dopuszczalność stosowania stawek procentowych jako jednej z metod określania wysokości opłat i to nie tylko w kwotach stawek minimalnych.

Trybunał wyraźnie zakwestionował bowiem tylko brak stawek maksymalnych, nie zakwestionował natomiast możliwości stosowania stawek procentowych (gdyż wyraźnie ją dopuścił), a w konsekwencji - nie wskazał na konieczność stosowania wyłącznie stawek minimalnych. Podstawa do takiego postępowania organu egzekucyjnego pozostała, natomiast stosowanie tych przepisów nie może prowadzić do przekroczenia maksymalnego rozsądnego pułapu, który w pierwszej kolejności powinien być wyznaczony przez ustawodawcę.

Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy tzw. pominięcia prawodawczego. Pominięcia takie polegają na tym, że ustawodawca unormował jakąś dziedzinę stosunków społecznych, ale dokonał tego w sposób niepełny, regulując ją tylko fragmentarycznie. Co istotne w realiach rozpoznawanej sprawy, ustawodawca nie dokonał również uzupełnienia analizowanej regulacji zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego - do dnia dzisiejszego nie weszła bowiem w życie uchwalona zmiana ustawy dotycząca górnej granicy opłat za dokonanie czynności egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej. Na marginesie Sąd zauważa, że w dniu 19 sierpnia 2019 r. opublikowana została w Dzienniku Ustaw pod poz. 1553 ustawa z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw, na mocy której doszło do zmiany przedmiotowych przepisów. Z uwagi na brzmienie art. 15 ustawy nowelizującej przepis art. 64 u.p.e.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą wejdzie w życie dopiero po 18 miesiącach od dnia jej ogłoszenia, a zatem od dnia 20 lutego 2021 r. Sąd dostrzega przy tym, że z uzasadnienia projektu ustawy wynika, iż "Przewiduje się, że ustawa o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw wejdzie w życie po upływie 18 miesięcy od dnia jej ogłoszenia w związku z koniecznością dostosowania systemów teleinformatycznych, obsługujących organy egzekucyjne, do nowego systemu naliczania kosztów egzekucyjnych i opłaty komorniczej".

A zatem przesłanką do odroczenia terminu wejścia w życie art. 64 w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą jest kwestia techniczna związana z systemami teleinformatycznymi. Jednakże odroczenie wejścia w życie wskazanego brzmienia przepisu art. 64 u.p.e.a. nie pozwala na jego zastosowanie.

Zatem dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia nie można tracić z pola widzenia wskazanych powyżej kwestii, a w szczególności faktu, że zarówno organ, określając wysokość kosztów egzekucyjnych, jak i Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem tak ustalonej wysokości tych kosztów, działa w granicach określonych przez Trybunał Konstytucyjny.

Sąd nie podzielił argumentacji strony skarżącej, że w niniejszej sprawie wysokość kosztów egzekucyjnych, którymi obciążono dłużnika jest nieadekwatna do czynności podjętych przez organ egzekucyjny.

Podkreślenia wymaga, że organ nadzoru w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia objaśnił, jakie czynności zostały podjęte przez organ egzekucyjny przy egzekwowaniu należności publicznoprawnych w toku postępowania prowadzonego na podstawie ww. tytułu wykonawczego. Wskazał, że dokonano zajęcia innej wierzytelności, tj. pobrania pieniędzy u zobowiązanej w dniu [...] r., które zarachowano w całości na opłatę manipulacyjną oraz w dniu [...] r., które zarachowano na koszty egzekucyjne, należność główną i odsetki za zwłokę. W wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych wyegzekwowano w całości należności główne wraz z odsetkami za zwłokę ([...] zł) oraz całe koszty egzekucyjne.

Organ nadzoru odniósł się także do adekwatności wysokości ustalonych kosztów egzekucyjnych względem poziomu skomplikowania czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny, jak również do zagadnienia, że wysokość i zasady pobierania przedmiotowych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić przynajmniej częściowe finansowanie aparatu egzekucyjnego, przy czym istotne jest zachowanie racjonalnej zależności między wysokością opłat w egzekucji a czynnościami organów, za podjęcie których opłaty te zostały naliczone - tak aby opłaty nie sprowadzały się do swoistej kary. Powołał się w tym zakresie na cel egzekucji administracyjnej, a co za tym idzie także opłat z nią związanych, jakim jest doprowadzenie do wykonania obowiązków powstających w obszarze działania administracji.

Jednocześnie zwrócił także uwagę na niższy stopień skomplikowania podejmowanych czynności egzekucyjnych przez organ egzekucyjny ograniczający do wysłania zajęć innej wierzytelności pieniężnej u dłużników zajętej wierzytelności i uchylenia pozostałych zajęć (po wyegzekwowaniu dochodzonej należności publicznoprawnej).

Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, iż punktem odniesienia do określenia kosztów egzekucyjnych w przedmiotowej sprawie były regulacje ustawy egzekucyjnej dotyczące wysokości kosztów egzekucyjnych w przypadku egzekucji z nieruchomości. Uzasadniając przyjętą metodologię, organ odwoławczy zauważył, że ustawa egzekucyjna przewiduje ograniczenie wysokości opłaty za zajęcie nieruchomości. Przepis art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. określa bowiem maksymalną wysokość opłaty za dokonaną czynność egzekucyjną zajęcia nieruchomości. Opłata w przypadku dokonania zajęcia nieruchomości wynosi 8 % kwoty egzekwowanej należności, nie więcej jednakże niż [...] zł. Wedle zaś art. 64 § 3 u.p.e.a., opłaty za czynności egzekucyjne, o których mowa w § 1 pkt 1-6 (a więc zarówno dla zajęcia nieruchomości, jak zajęcia innych wierzytelności), oblicza się oddzielnie od każdego tytułu wykonawczego, który był podstawą dokonania czynności egzekucyjnych.

Należy więc podzielić stanowisko organu odwoławczego, że nieuzasadnionym byłoby obciążenie do tytułów wykonawczych opłatą za zajęcie innej wierzytelności w kwocie przekraczającej stawkę maksymalną w wysokości [...] zł, określonej w art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a. z tytułu egzekucji z nieruchomości - uznawanej za najbardziej skomplikowaną i pracochłonną czynność egzekucyjną.

W ocenie Sądu, uwzględniając 100% skuteczność egzekucji, a także okoliczności, że Trybunał Konstytucyjny wskazał, iż nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, także opłat, stanowisko organu należy uznać za prawidłowe.

Zdaniem Sądu, uzasadniając przyjęte stanowisko organ nadzoru zasadnie wywiódł, że jeżeli przy skomplikowanej czynności zajęcia nieruchomości opłata wynosi 8%, nie więcej niż [...] zł, to przy czynności zajęcia innej wierzytelności pieniężnej należy uwzględnić mniejszy nakład pracy. Dlatego przyjąć należy, w związku z brakiem ustawowych regulacji, że opłata od zajęcia innej wierzytelności musi być mniejsza niż przy zajęciu nieruchomości. Skoro ustawodawca uznał, że 8% opłata dla zajęcia nieruchomości może wynosić maksymalnie [...] zł, to organ nadzoru miał podstawy do przyjęcia, że 5% opłata za zajęcie innej wierzytelności może wynosić maksymalnie [...] zł. Organ miał na względzie fakt, że ustawodawca biorąc pod uwagę stopień skomplikowania czynności określił odmiennie wysokość opłat na 5% za zajęcie innej wierzytelności i 8% za zajęcie nieruchomości. Przejmując z ustawy egzekucyjnej różnice w wysokości opłat przyjętej przez ustawodawcę pomiędzy 5% i 8% organ zachowując ustawową proporcję doszedł do wniosku, że skoro opłata procentowa od 8% została ograniczona do [...]zł, to wypełnieniem wymogu miarkowania kosztów będzie przyjęcie proporcji od tej maksymalnej stawki z uwzględnieniem stawki procentowej dla zajęcia innej wierzytelności.

Prawidłowo zatem uznał organ, że wykonaniem nakazów z wyroku Trybunału Konstytucyjnego będzie ograniczenie procentowej opłaty za zajęcie innej wierzytelności, tj. pobranie pieniędzy na miejscu u zobowiązanej i przyjęcie następujących wysokości do każdego z egzekwowanych tytułów wykonawczych tj.:

1. - nr [...] - [...]zł,
2. - nr [...] - [...] zł,
3. - nr [...] - [...] zł.

Zatem łączna kwota [...] zł wynika z miarkowania kosztów uwzględniającego fakt mniejszego skomplikowania czynności w postaci zajęcia innych wierzytelności niż zajęcia nieruchomości.

Z kolei odnosząc się do metodologii ustalania opłaty manipulacyjnej Sąd także podzielił stanowisko organu nadzoru w tym zakresie. Przyjmując jako podstawę maksymalną stawkę dla zajęcia nieruchomości w kwocie [...] zł organ przyjął, że maksymalna opłata manipulacyjna, w związku z brakiem ustawowych regulacji, nie może być wyższa niż [...] zł. Kierował się przy tym przyjęciem takiej zależności, że za zajęcie nieruchomości stawka procentowa została wskazana na 8%, a dla opłaty manipulacyjnej 1%. Zasadnie organ nadzoru przyjął, że skoro maksymalna opłata manipulacyjna nie może być wyższa niż 1/8 maksymalnej opłaty za zajęcie nieruchomości ([...] zł), to uzasadnione było obciążenie wierzyciela kwotę [...] zł.

Zdaniem Sądu taka wykładnia art. 64 § 1 pkt 4 oraz § 6 zdanie drugie in principio ustawy egzekucyjnej jest uprawniona, jako znajdująca umocowanie w wykładni systemowej:

1. a) zewnętrznej pionowej, polegającej na uwzględnieniu art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji na podstawie art. 8 ust. 2 Konstytucji;
2. b) wewnętrznej, polegającej na uwzględnieniu znajdującego się w tej samej jednostce redakcyjnej i regulującego adekwatne zagadnienie - art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

Wykładnia ta jest ponadto wyważona, jako że realizuje zarazem cel fiskalny opłat egzekucyjnych, jak i nadmiernie nie ingeruje w wartości konstytucyjne wyrażone przez TK w wyroku w sprawie SK 31/14.

Stanowisko to zaaprobował także NSA w wyroku z 28 lutego 2019 r., sygn. akt II FSK 2094/18. W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA stwierdził, że taka metoda odpowiada wytycznym Trybunału Konstytucyjnego, jako że uwzględnia stopień pracochłonności i skomplikowania czynności egzekucyjnych z uwagi na przedmiot, do którego jest skierowana. Podobnie orzekł tut. Sąd m.in. w sprawach o sygn. akt I SA/Gl 105/18, I SA/Gl 1312/18, I SA/Gl 1577/19, I SA/Gl 1586/19, I SA/Gl 520/20 i I SA/Gl 521/20.

W tym miejscu ponownie należy podnieść, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu komentowanego wyroku wskazał, że:

1. a) nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych (procentowych) jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych,
2. b) tak określona wysokość opłaty egzekucyjnej może nie być w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań w konkretnej egzekucji; jest to jednak sytuacja konstytucyjnie dopuszczalna,
3. c) wysokość i zasady pobierania tych opłat powinny być ukształtowane w taki sposób, aby zapewnić finansowanie aparatu egzekucyjnego (funkcja fiskalna opłat).

W tym stanie rzeczy Sąd uznaje za niezasadne argumenty skargi podnoszące wadliwe zastosowanie przez organ górnych limitów opłat poprzez odwołanie się do wskazanego literalnie w ustawie limitu w art. 64 § 1 pkt 6 u.p.e.a.

Dla oceny prawidłowości postępowania przez organy nie mają natomiast znaczenia kwestie związane z poniesieniem przez skarżącego wierzyciela opłaty komorniczej. Są to bowiem opłaty ponoszone z tytułu innych czynności (przekazania egzekwowanej należności). Zgodnie z art. 66 § 1, § 2 i § 3 u.p.e.a. wierzyciel ponosi wydatki związane z przekazaniem mu wyegzekwowanej należności lub przedmiotu. Wydatki, o których mowa w § 1, organ egzekucyjny pokrywa z wyegzekwowanych kwot (§ 2). Wierzyciel, na rzecz którego organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych, jest obowiązany, z zastrzeżeniem § 4, do uiszczenia opłaty komorniczej (§ 3). W myśl art. 66 § 4 pkt 1 u.p.e.a. nie pobiera się opłaty komorniczej od kwot wpłaconych po wystąpieniu wierzyciela z żądaniem zawieszenia lub umorzenia postępowania egzekucyjnego. Opłata komornicza to opłata wynosząca 5% kwot przekazanych wierzycielowi przez organ egzekucyjny lub przekazanych wierzycielowi przez zobowiązanego w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 6 u.p.e.a.).

Zacytowany powyżej art. 66 § 3 u.p.e.a. jednoznacznie stanowi, że do uiszczenia opłaty komorniczej zobowiązany jest wyłącznie wierzyciel. Skoro zatem w niniejszej sprawie postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez skarżącego wierzyciela zakończyło się wyegzekwowaniem całości dochodzonej zaległości z tytułu podatku od nieruchomości, to organ egzekucyjny był uprawniony do pobrania opłaty komorniczej. Zgodnie z art. 1 a pkt 6 u.p.e.a. opłata komornicza stanowi 5% kwot przekazanych wierzycielowi przez organ egzekucyjny lub przekazanych wierzycielowi przez zobowiązanego w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 6 u.p.e.a.). Jak powszechnie przyjmuje się w judykaturze i doktrynie opłata komornicza stanowi rodzaj wynagrodzenia dla organu egzekucyjnego, należnego z tytułu dokonania skutecznego ściągnięcia dochodzonej należności pieniężnej.

Opłata ta jest należna organowi egzekucyjnemu, który podjął czynności egzekucyjne zmierzające do zastosowania i zrealizowania środków egzekucyjnych, a następnie je zastosował. Jeśli w wyniku podjętych czynności egzekucyjnych został zastosowany środek egzekucyjny, to każda wpłata na poczet należności objętych tytułem wykonawczym, stanowiącym podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, jest podstawą do ustalenia opłaty komorniczej (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2016r., sygn. akt II GSK 1207/15, z dnia 8 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 856/18).

Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, koszty egzekucyjne ustalone wg przyjętej przez organy metody na łączną kwotę [...] zł nie są nadmiernie wygórowane i nie powodują całkowitego zerwania związku między świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością ponoszonych za dokonanie czynności opłat. Jak już zostało zaakcentowane, opłaty nie zawsze wiążą się z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego. Natomiast Trybunał Konstytucyjny rozważał, że tylko w pewnych warunkach (w wypadku należności o znacznej wartości) następuje całkowite wręcz zerwanie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego, a wysokością ponoszonych za dokonanie tych czynności opłat.

W ocenie Sądu organom orzekającym w rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić naruszenia standardów określonych w omawianym wyroku TK. W świetle powyższych rozważań niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze, jak również wytycznych zawartych w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.