Uzasadnienie
Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach postanowieniem – wskazanym w sentencji niniejszego orzeczenia – organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] o uznaniu zarzutu A S.A. w K. odnośnie prowadzenia postępowania egzekucyjnego (na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 27 grudnia 2011 r. nr [...],[...] oraz [...], dotyczących odpowiednio podatku od nieruchomości za okresy 1-4/2006, 5-8/2006 oraz 9-12/2006) przez niewłaściwy organ za nieuzasadnione.
Organ nadzoru zaakcentował, że w niniejszej sprawie organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie podatku od nieruchomości, należnego wierzycielowi – Gminie R., jest Naczelnik [...][...] Urzędu Skarbowego w S.. Podstawę ustalenia właściwości organu egzekucyjnego stanowi art. 19 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. – o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (obecnie: tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.), zwanej dalej: ustawą egzekucyjną, w związku z art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. – o urzędach i izbach skarbowych (właściwość rzeczowa) oraz art. 22 § 2 ustawy egzekucyjnej i poz. 14 Załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. – w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (właściwość miejscowa).
Ze stanowiskiem takim nie zgodziła się strona skarżąca, wskazując między innymi, że w świetle art. 22 § 3 ustawy egzekucyjnej właściwość miejscową organu egzekucyjnego wyznacza się z uwzględnieniem położenia majątku zobowiązanego lub jego "większej" części. Zaznaczyła także, iż Prezydent Miasta R. przejął do swych kompetencji możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnych – z dniem 1 stycznia 1997 r. naczelnik urzędu skarbowego utracił bowiem na rzecz właściwego organu gminy swoje kompetencje w zakresie postępowania egzekucyjnego. Związane jest to z regulacjami prawnymi, zawartymi w art. 2 ust. 4 ustawy o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych, a także w art. 87 a następnie w art. 87 ust. 1 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Dodatkowo, na etapie zażalenia A S.A. w K. wskazywała, że z uwagi na jej siedzibę oraz uregulowania zawarte w art. 22 § 2 ustawy egzekucyjnej, organem egzekucyjnym w rozpatrywanej sprawie winien być Prezydent Miasta K..
Na rozprawie w dniu 6 grudnia 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie. Wskazał on, że w sprawie o sygn. I SA/Gl 829/11 zapadł wyrok, od którego strona skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Wynik tamtego postępowania może mieć natomiast znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej oraz spraw podobnych, w tym o sygn. akt I SA/Gl 441/12, w której postępowanie już zawieszono.
W piśmie z dnia 10 grudnia 2012 r. Sąd zwrócił się do organu o oświadczenie, czy w związku z wnioskiem pełnomocnika strony skarżącej o zawieszenie postępowania organ wnioskuje o to samo, szczególnie przy uwzględnieniu rozstrzygania przez Sąd kasacyjny skargi wniesionej od wyroku tut. Sądu w sprawie o sygn. I SA/Gl 829/11, w której przedmiot jest podobny do tego w niniejszej sprawie.
W piśmie z dnia 18 grudnia 2012 r. organ stwierdził, iż wniosek pełnomocnika strony skarżącej o zawieszenie postępowania jest nieuzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie kasacyjne w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Gl 829/11. Ostatnio wymieniona sprawa dotyczy egzekucji należności z tytułu podatku od nieruchomości, której wierzycielem był Prezydent Miasta R., a zobowiązanym – A S.A. w K.. Spór, podobnie jak w sprawie niniejszej, dotyczy zaś kwestii właściwości miejscowej organu egzekucyjnego, w szczególności rozstrzygnięcia, który z organów (tj. Prezydent Miasta R., Prezydent Miasta K. czy też Naczelnik [...][...] Urzędu Skarbowego w S.) jest organem właściwym rzeczowo i miejscowo dla zobowiązanej Spółki, przy uwzględnieniu, że należy ona do podmiotów, wymienionych w art. 5 ust. 9b ustawy – o urzędach i izbach skarbowych.
Tym samym, z uwagi na analogiczny jak w niniejszym postępowaniu przedmiot skargi w sprawie o sygn. I SA/Gl 829/11, wynik tego ostatniego postępowania rzutował będzie na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy.
Mając powyższe na uwadze, uwzględniając nadto względy natury słusznościowej oraz ekonomii procesowej, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.