Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 lipca 2010 r. pozostawiono bez rozpoznania pismo E. L., J. L. i J. L. z dnia 28 maja 2010 r.
W następstwie wniesienia przez wyżej wymienionych zażalenia z dnia 19 lipca 2010 r. na powyższe zarządzenie, Przewodniczący Wydziału, zarządzeniem z dnia 27 lipca 2010 r., wezwał ich do uiszczenia solidarnie wpisu od tego środka odwoławczego w terminie siedmiu dni pod rygorem jego odrzucenia. Zarządzenie to, wobec wniesienia na nie zażalenia przez wezwanych, zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 16 września 2010 r. [sygn. akt II FZ 480/10]. Jak wskazano w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia, J. L. oraz J. L. nie powinni zostać zobowiązani do uiszczenia wskazanej opłaty, ponieważ w niniejszym postępowaniu nie mają przymiotu strony: ich skarga została odrzucona postanowieniem z dnia 2 lutego 2007 r.
Z uwagi na to zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 października 2010 r. E. L. [dalej: skarżąca] została wezwana do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 19 lipca 2010 r. w terminie siedmiu dni pod rygorem jego odrzucenia. Również na to zarządzenie skarżąca oraz J. L. i J. L. wnieśli zażalenie, jednakże zostało ono oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2010 r. [sygn. akt II FZ 624/10].
Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału, zarządzeniem z dnia 11 stycznia 2011 r., wezwał skarżącą do wykonania zarządzenia z dnia 12 października 2010 r. w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia z dnia 19 lipca 2010 r. Wezwanie to doręczono stronie w dniu 14 stycznia 2011 r. Wskazano w nim, iż zarządzenie z dnia 12 października 2010 r. jest prawomocne; zawarto również pouczenie o niedopuszczalności wniesienia na nie zażalenia.
Wpis od zażalenia z dnia 19 lipca 2010 r. nie został uiszczony.
W dniu 17 stycznia 2011 r. [data oddania pisma w urzędzie pocztowym] skarżąca oraz J. L. i J. L. wnieśli natomiast pismo, w którym zawarli m. in. następujące stwierdzenie: "domaganie się od Nas opłaty jest nie właściwe i nie stosowne, gdyż to organy winny ponieść te koszty, a tym bardziej osoba wszczynająca to postępowanie, gdzie inicjatorem tego jest organ, i to On ma ponieść szkody i koszty".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zażalenie z dnia 19 lipca 2010 r. podlega odrzuceniu. Inne są jednak podstawy tego rozstrzygnięcia względem J.L. i J. L., aniżeli skarżącej.
W pierwszym przypadku zastosowanie ma art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innym przyczyn niedopuszczalną wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Niedopuszczalną jest zaś skarga kasacyjna wniesiona przez podmiot niebędący stroną [zob. B. Dauter i in., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III, Komentarz do art. 178, teza 6.]. Natomiast art. 197 § 2 p.p.s.a. stanowi, iż do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej. Jeżeli zatem zażalenie zostanie wniesione przez podmiot niebędący stroną, jako niedopuszczalne należy je odrzucić na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.
To właśnie z tego powodu należało odrzucić zażalenie J. L. i J. L., którzy nie mają wszak przymiotu strony niniejszego postępowania [vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II FZ 480/10].
Podjęcie takiego rozstrzygnięcia względem skarżącej spowodowane było z kolei bezskutecznym upływem terminu do uiszczenia należnej opłaty. Zgodnie bowiem z art. 230 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od zażalenia, pobiera się wpis. Natomiast stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania [a jeżeli pismem tym jest zażalenie – jego odrzucenia] uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a.
Przepis ten ma zastosowanie w sprawie niniejszej względem skarżącej. Stwierdzić bowiem należy, iż siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 19 lipca 2010 r. bezskutecznie upłynął z dniem 21 stycznia 2011 r. (piątek), gdyż nie wykonała wezwania do dokonania tej opłaty, które doręczono jej w dniu 14 stycznia 2011 r.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż na bieg terminu do uiszczenia wskazanej opłaty nie mogło mieć wpływu pismo wniesione przez nią w dniu 17 stycznia 2011 r. Stanowiło ono wszak zakwestionowanie zarządzenia, do wykonania którego została wezwana. Tymczasem środek taki skarżąca wniosła już uprzednio. Co więcej, oddalenie go przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawiło, iż zarządzenie to stało się prawomocne i z tego powodu wniesienie na nie zażalenia było niedopuszczalne, o czym - jak już wspomniano - stronę pouczono.
Reasumując: zażalenie J. L. i J.L. należało odrzucić jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., natomiast skarżącej – jako nieopłacone zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a.
Mając to na względzie, orzeczono jak w sentencji.