Uzasadnienie
Skarżący, będący małżeństwem, wnieśli – na dwóch odrębnych urzędowych formularzach – o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Podkreślili, że są osobami bezrobotnymi, niemającymi prawa do zasiłku i korzystającymi z pomocy społecznej. Do wniosków dołączyli zaświadczenia w sprawie bezrobocia z dnia 21 stycznia 2015 r. oraz kopię decyzji z dnia 19 listopada 2014 r. przyznającej skarżącemu zasiłek okresowy z powodu niepełnosprawności i bezrobocia (według uzasadnienia rodzina skarżącego składa się z dwóch osób i nie dysponuje jakimkolwiek dochodem).
Wnioskodawcy ustanowiono już adwokata w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 930/13 (postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014 r.), a w niniejszej sprawie zwolniono go wraz ze skarżącą od kosztów sądowych – postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2014 r.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. obejmującym bądź zwolnienie od kosztów sądowych, bądź ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, np. adwokata – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Stosując przytoczony przepis w rozpatrywanej sprawie, również należy mieć przy tym na względzie, że skarżącym przyznano już w niej prawo pomocy w takim zakresie, zwalniając ich od kosztów sądowych. Zadośćuczynienie ich obecnemu żądaniu o ustanowienie adwokata w praktyce oznacza bowiem, że w dwóch etapach przyznane im zostanie prawo pomocy w zakresie całkowitym, na który – w myśl art. 245 § 2 P.p.s.a. – składają się oba analizowane dobrodziejstwa procesowe.
To zaś skłania do uwzględnienia podczas oceny wniosku także surowszych kryteriów wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Według niego przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Zdaniem rozpoznającego wniosek w przypadku skarżących powyższa przesłanka zachodzi, przy czym można to stwierdzić bez potrzeby wzywania o dodatkowe dokumenty źródłowe. Z dokumentów, które załączono do wniosku, wynika bowiem niewątpliwie, że są oni osobami bezrobotnymi, uzyskującymi wyłącznie niewielkie dochody z pomocy społecznej. Dodatkowo w świetle uzasadnienia decyzji, która tę pomoc przyznano, skarżący jest osobą niepełnosprawną, a w jego gospodarstwie domowym brak jakichkolwiek dochodów. Zważywszy więc na fakt, że decyzję tę wydano niedawno, można uznać, iż wnioskodawcy nie uzyskali żadnych dodatkowych środków mogących poprawić ich zdolność płatniczą – o możliwości tej wspomniano w uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 sierpnia 2014 r.
Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.