Uzasadnienie
Skarżąca M. S., w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, zwróciła się do Sądu z wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Taki zakres wniosku wynika z druku PPF z dnia 7 lipca 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). W motywach żądania zwróciła uwagę na jej stan zdrowia (potwierdzony stosowną dokumentacją nadesłaną przy skardze), a w szczególności na to, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Podkreśliła, że ilość i jakość kupowanych lekarstw oraz żywności jest znacznie limitowana wysokością jej świadczenia emerytalnego. W oświadczeniu o stanie rodzinnym zeznała, że ma syna, z którym od ponad dwudziestu lat nie tworzy wspólnego gospodarstwa domowego. Skarżąca posiada udział w nieruchomości, z której od lat nie może korzystać, i która de facto jest przedmiotem sporu w tej sprawie. Dochód skarżącej stanowi kwota 1.196,12 zł, w tym zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 209,59 zł. Do stałych miesięcznych wydatków zaliczyła: czynsz wraz z opłatami (210 zł), media (180-210 zł), lekarstwa (minimum 200 zł), usługi telekomunikacyjne (30 zł), środki czystości (50 zł). Wydatki te w okresie zimowym zwiększają się o 200 zł z przeznaczeniem na opał.
Na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów źródłowych ustalono dodatkowo, że skarżąca nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji i z tego powodu korzystała z usług opiekuńczych w wymiarze 39 godzin miesięcznie (stan na 30 czerwca 2017 r.).
Mając powyższe na względzie zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.). Z uwagi na to, że M. S. zwróciła się do Sądu o zwolnienie od kosztów sądowych, jej wniosek podlega rozpoznaniu w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. albowiem dotyczy przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym. Jest więc regułą, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w tym zakresie, gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.
Zdaniem rozpoznającego wniosek skarżąca wykazała, iż w jej przypadku spełniona jest przesłanka wynikająca z ww. przepisu. W toku rozpoznania sprawy przyjęto, że stopień jej niepełnosprawności wynikający z dysfunkcji narządu wzroku generuje spore wydatki. Z kolei jedynie część z nich pokrywana jest ze wsparcia pomocowego udzielonego przez Skarb Państwa. W tej sytuacji nałożenie na skarżącą obowiązku uiszczenia kosztów sądowych tej sprawy, czyniłoby to wsparcie iluzorycznym. Co znamienne, rozpoznający wniosek uznał, że oświadczenie skarżącej, poparte dokumentacją źródłową nadesłaną z jej własnej inicjatywy, były wystarczające dla podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy.