Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 20 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 563/22

Uzasadnienie

1. 1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy) z dnia 24 lutego 2022 r. nr 2401-IOD-2.4104.97.2021 UNP: 2401-22-044334 uchylające w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 22 września 2021 r. nr [...] o odmowie przywrócenia terminu G.B. (dalej: skarżąca, podatniczka, strona) do złożenia zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych z tytułu nabycia spadku i umarzające postępowanie w sprawie.
2. 2. Postępowanie przed organami podatkowej.
3. 2.1. Z akt sprawy wynika, że w dniu 7 czerwca 2021 r. do urzędu skarbowego wpłynęło zgłoszenie podatniczki o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych SD-Z2 z tytułu dziedziczenia po zmarłej matce Z.B. Wraz ze zgłoszeniem strona wniosła pismo datowane na 4 czerwca 2021 r., stanowiące wniosek o przywrócenie terminu do złożenia ww. zgłoszenia. We wniosku tym oświadczyła, iż jego uzupełnienie wraz z koniecznymi wyjaśnieniami przedłoży w kolejnych dniach ze względu na bardzo zły stan psychofizyczny i emocjonalny.

Z kolei w dniu 9 czerwca 2021 r. i w dniu 11 czerwca 2021 r. do organu pierwszej instancji wpłynęły pisma podatniczki, w których zwróciła się o wstrzymanie się przez tenże organ z rozpatrywaniem jej podania do czasu dostarczenia przez nią wyjaśnień.

W związku z powyższym, organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 10 czerwca 2021 r. wezwał stronę do przedłożenia w terminie 7 dni dokumentów, potwierdzających spadkobranie po zmarłej a także wyjaśnień i dokumentów, uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu terminu do złożenia zeznania SD-Z2.

W kolejnych pismach (z dnia 23 czerwca 2021 r., 5 lipca 2021 r. oraz 8 lipca 2021r.) strona podnosiła, iż do uchybienia sześciomiesięcznemu terminowi przewidzianemu dla złożenia ww. zeznania przyczyniły się okoliczności takie, jak postępowanie spadkowe prowadzone przed sądem powszechnym, stan fizyczny i emocjonalny podatniczki związany ze śmiercią bliskiej osoby, sytuacja materialna, problemy związane ze współwłasnością nieruchomości, w której udział jest przedmiotem dziedziczenia, a także włamaniami oraz kradzieżą, oraz błędnymi informacjami udzielonymi przez pracownika urzędu skarbowego.

Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że postanowieniem z dnia 24 listopada 2020 roku, sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w R. stwierdził, iż spadek po Z. T. B., zmarłej w dniu 5 kwietnia 2019 roku, nabyła na podstawie ustawy z dobrodziejstwem inwentarza jej córka (skarżąca) w całości. Postanowienie uprawomocniło się z dniem 2 grudnia 2020 roku.

1. 2.2. Postanowieniem z dnia 22 września 2021 r. organ pierwszej instancji odmówił przywrócenia terminu do złożenia zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych z tytułu nabycia spadku po zmarłej Z.T. B. W uzasadnieniu podniósł, że istotny dla rozstrzygnięcia sprawy jest fakt, iż termin określony w art. 4a ust. 1 pkt 1) ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1813 ze zm., dalej: u.p.s.d.), jest terminem prawa materialnego i jego upływ powoduje utratę przez podatnika prawa do skorzystania ze zwolnienia podatkowego, i to niezależnie od przyczyny uchybienia terminowi. Oznacza to, że termin ten nie posiada waloru przywracalności. Organ pierwszej instancji podkreślił też, że instytucji przywrócenia terminu, przewidzianej w art. 162 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) nie można odnosić do terminów prawa materialnego, takich jak termin przewidziany dla zgłoszenia SD-Z2. Organ ten nadmienił też, że uchybienie temu terminowi nie powoduje dla podatnika żadnych ujemnych skutków procesowych.

1. 2.3. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o przywrócenie terminu i ponowne przeanalizowanie sprawy.

Podatniczka podnosiła, iż w uzasadnieniu skarżonego postanowienia nie znalazła jakiegokolwiek odniesienia do tematów "covidowych", nadto zwróciła uwagę na swój trudną sytuację, w tym związaną z żałobą po zmarłej osobie. Stwierdziła też, że zastrzega sobie prawo do uzupełnienia zażalenia, gdyż jej zdaniem 7-dniowy termin na jego wniesienie jest dla niej "kategorycznie" za krótki. W składanych pismach strona uzupełniła złożone zażalenie, wskazując na swoją trudną sytuację.

1. 2.4. Postanowieniem z dnia 24 lutego 2022 r. organ odwoławczy uchylił w całości postanowienie pierwszoinstancyjne oraz umorzył postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu tego postanowienia organ drugiej instancji wskazywał, że przywrócenie terminu jest instytucją procesową, mającą na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu. Organ ten omówił regulację, przewidzianą w art. 162 O.p. i zaznaczył, że instytucja przywrócenia terminu nie obejmuje terminów prawa materialnego, czyli takich, które wiążą się ze skutkami prawnymi w płaszczyźnie materialnoprawnej w zakresie praw i obowiązków podmiotów stosunków prawnych. Organ odwoławczy wyjaśnił stronie różnice pomiędzy terminami prawa materialnego a terminami procesowymi, akcentując, że uchybienie terminowi prawa materialnego skutkuje wygaśnięciem praw lub obowiązków o charakterze materialnym.

Organ odwoławczy wskazał nadto, iż żądanie strony, stanowiące wniosek o przywrócenie terminu (następnie uzupełnione w kolejnych pismach) zostało przez organ pierwszej instancji rozpoznane na podstawie art. 162 § 1 O.p. Organ odwoławczy zaakcentował, że niezależnie od przyczyn uchybienia termin, określony w art. 4a u.p.s.d., nie może zostać przywrócony na podstawie art. 162 § 1 O.p., gdyż nie jest on terminem procesowym. Wskazał, iż bezskuteczny upływ sześciomiesięcznego terminu przewidzianego dla złożenia zgłoszenia SD-Z2 powoduje całkowitą utratę prawa do skorzystania ze zwolnienia, przewidzianego w art. 4a u.p.s.d.

W konsekwencji, zdaniem organu drugiej instancji, żądanie przywrócenia terminu do wniesienia ww. zgłoszenia nie może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu ze względu na jego bezprzedmiotowość. Organ ten przywołał orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne rozstrzyganie zarówno o przywróceniu, jak i odmowie przywrócenia terminu, o którym mowa w art. 4a ust. 1 pkt 1) u.p.s.d.

Reasumując, zdaniem organu odwoławczego nieuprawnione było prowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania na okoliczność zawinienia podatniczki w uchybieniu terminu oraz wzywanie jej do uprawdopodobnienia braku winy. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszoinstancyjny w nieuprawniony sposób orzekł też o odmowie przywrócenia terminu, skoro postępowanie w tym zakresie nie mogło być wszczęte i należało zatem odmówić wszczęcia postępowania.

Nadto, ze względu na materialny charakter terminu, którego przywrócenia domagała się podatniczka, bez znaczenia w sprawie pozostają rozważania dotyczące braku winy strony w niedotrzymaniu terminu.

Z uwagi na powyższe, organ odwoławczy orzekł o uchyleniu w całości postanowienia pierwszoinstancyjnego oraz o umorzeniu postępowania w sprawie.

1. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.
2. 3.1. Na powyższe postanowienie organu odwoławczego skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 15 zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 2255, dalej także: u.zm.covid) poprzez jego niezastosowanie i niezawiadomienie skarżącej o uchybieniu przez nią terminu i nie wyznaczeniu nowego terminu do złożenia zgłoszenia SD-Z2.

Skarżąca wniosła o uchylenie "wszystkich wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji skarbowej" i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdziła, że uchybiła terminowi do złożenia zgłoszenia SD-Z2, który upływał w dniu 2 czerwca 2021 r., jednakże postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku zostało jej doręczone w dniu 4 czerwca 2021 r. Zaznaczyła, że w dniu 3 czerwca 2021 r. przypadała uroczystość Bożego Ciała, zaś ostatecznie w dniu 7 czerwca 2021 r. złożyła w urzędzie skarbowym formularz SD-Z2, aby nie płacić podatku po zmarłej matce.

Zdaniem skarżącej, organy obu instancji związane były treścią art. 15 zzzzzn2 ust. 1 i ust. 2 u.zm.covid. Zarzuciła, iż organ nie stwierdził uchybienia przez nią terminowi a następnie nie powiadomił jej o uchybieniu terminu ani nie został jej wyznaczony termin 30-dniowy na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do skutecznego złożenia formularza. Stwierdziła, że organ odwoławczy nie odniósł się w ogóle do przepisu prawa materialnego, nie dochował też wymaganej procedury.

1. 3.2. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.

Organ stwierdził też, iż brak było podstaw do zawiadomienia strony o uchybieniu terminu na podstawie art. 15 zzzzzn2 u.zm.covid. w sytuacji, w której brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozpatrywania jej wniosku o przywrócenie terminu. Zdaniem organu odwoławczego brak jest też podstaw do zastosowania ostatnio wskazanego przepisu do materialnego terminu przewidzianego w art. 4a ust. 1 pkt 1) u.p.s.d.

1. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
2. 4.1. Skarga okazała się bezzasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 329, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
3. 4.2. Spór pomiędzy stronami postępowania sądowo-administracyjnego sprowadza się do oceny czy w sprawie zaistniały podstawy prawne do wydania postanowienia o uchyleniu postanowienia organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego.

W rezultacie rozstrzygnięcie sprawy wymaga przesądzenia czy art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. stanowi przepis prawa procesowego podlegający przywróceniu w trybie przepisów Ordynacji podatkowej, czy też jest niepodlegającym przywróceniu terminem prawa materialnego.

4.3. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2-5, 7 i 8 oraz ust. 2, a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia - w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4.

Zdaniem Sądu zasadnie twierdzą organy obu instancji, że istotny dla rozstrzygnięcia sprawy jest fakt, iż termin określony w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d., jest terminem prawa materialnego i jego upływ powoduje utratę przez podatnika prawa do skorzystania ze zwolnienia podatkowego, niezależnie od przyczyny uchybienia terminowi. Tym samym brak jakichkolwiek podstaw prawnych do jego przywrócenia. Instytucji przywrócenia terminu, przewidzianej w art. 162 nie ma do terminów prawa materialnego, takich jak termin przewidziany dla zgłoszenia SD-Z2. Uchybienie temu terminowi nie powoduje dla podatnika żadnych ujemnych skutków procesowych.

4.4. Z akt sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia 24 listopada 2020 roku, sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w R. stwierdził, iż spadek po Z.T. B., zmarłej w dniu 5 kwietnia 2019 roku, nabyła na podstawie ustawy z dobrodziejstwem inwentarza jej córka (skarżąca) w całości. Postanowienie uprawomocniło się z dniem 2 grudnia 2020 roku.

Mając na uwadze art. 4a ust 1 pkt 1 u.p.s.d. w przypadku skarżącej termin do złożenia zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych z tytułu nabycia spadku po zmarłej Z.T.B. upłynął w dniu 2 czerwca 2021 roku.

Skarżąca niewątpliwie złożyła zeznanie podatkowe po terminie wynikającym z art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy i należy do I grupy dziedziczenia. Wskazany termin ma charakter materialny, w związku z tym nie może zostać przywrócony, a jego dotrzymanie jest bezwzględnym warunkiem zastosowania zwolnienia podatkowego. O takim jego charakterze przesądza nie tylko fakt, że został on określony w przepisach prawa materialnego, ale też skutki, które wywołuje jego niezachowanie, określone w art. 4a ust. 3 u.p.s.d. Oznacza to, że bezskuteczny upływ terminu (niezłożenie) powoduje, iż nie podlega on przywróceniu, lecz skutkuje utratą zwolnienia podmiotowego i opodatkowanie uprawnionego na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej. Materialnoprawny charakter tego terminu zaaprobował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 4 czerwca 2014 r., P-43/11 (OTK-A 2013/5, poz. 55; Dz. U. z 2013 r. poz. 692).

Przywrócenie terminu jest natomiast instytucją procesową, mającą na celu ochronę strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu, która nie obejmuje terminów prawa materialnego, czyli takich, które wiążą się ze skutkami prawnymi w płaszczyźnie materialnoprawnej w zakresie praw i obowiązków podmiotów stosunków prawnych.

Podkreślić także należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego organ odwoławczy wyjaśnił stronie różnice pomiędzy terminami prawa materialnego a terminami procesowymi, akcentując, że uchybienie terminowi prawa materialnego skutkuje wygaśnięciem praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Wskazał także, iż żądanie strony, stanowiące wniosek o przywrócenie terminu (następnie uzupełnione w kolejnych pismach) zostało przez organ pierwszej instancji rozpoznane na podstawie art. 162 § 1 O.p. Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, zgodnie z którym niezależnie od przyczyn uchybienia termin, określony w art. 4a u.p.s.d., nie może zostać przywrócony na podstawie art. 162 § 1 O.p., gdyż nie jest on terminem procesowym. Natomiast bezskuteczny upływ sześciomiesięcznego terminu przewidzianego dla złożenia zgłoszenia SD-Z2 powoduje całkowitą utratę prawa do skorzystania ze zwolnienia, przewidzianego w art. 4a u.p.s.d.

Mając na uwadze powyższe trafnie organ drugiej instancji stwierdził, że żądanie przywrócenia terminu do wniesienia ww. zgłoszenia nie może podlegać merytorycznemu rozpatrzeniu ze względu na jego bezprzedmiotowość. Organ ten przywołał orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne rozstrzyganie zarówno o przywróceniu, jak i odmowie przywrócenia terminu, o którym mowa w art. 4a ust. 1 pkt 1) u.p.s.d. Tym samym niedopuszczalne było prowadzenie przez organ pierwszej instancji postępowania na okoliczność zawinienia podatniczki w uchybieniu terminu oraz wzywanie jej do uprawdopodobnienia braku winy. Organ pierwszoinstancyjny w nieuprawniony sposób orzekł też o odmowie przywrócenia terminu, skoro postępowanie w tym zakresie nie mogło być wszczęte i należało zatem odmówić wszczęcia postępowania.

Tym samym ze względu na materialny charakter terminu, którego przywrócenia domagała się skarżąca, bez znaczenia w sprawie pozostają rozważania dotyczące braku winy strony w niedotrzymaniu terminu.

4.5. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów naruszenia art. 15 zzzzzn2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 grudnia 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 2255, dalej także: u.zm.covid) poprzez jego niezastosowanie i niezawiadomienie skarżącej o uchybieniu przez nią terminu i nie wyznaczeniu nowego terminu do złożenia zgłoszenia SD-Z2 Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Z powołanych przepisów wynika, iż organ był zobligowany do uwzględnienia okresu zawieszenia terminów, które rozpoczęły swój bieg, o którym mowa w art. 15 zzr ust. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568; dalej ustawa o COVID-19) - trwającego od dnia 14 marca 2020 r. tj. od wprowadzenia stanu zagrożenia epidemicznego do 23 maja 2020 r., tj. 7 dni od uchylenia przepisu art. 15 zzr, czyli od 16 maja 2020 r. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu - w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów: (1) od zachowania których jest uzależnione udzielenie ochrony prawnej przed sądem lub organem, (2) do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, (3) przedawnienia, (4) których niezachowanie powoduje wygaśnięcie lub zmianę praw rzeczowych oraz roszczeń i wierzytelności, a także popadnięcie w opóźnienie, (5) zawitych, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, (6) do dokonania przez podmioty lub jednostki organizacyjne podlegające wpisowi do właściwego rejestru czynności, które powodują obowiązek zgłoszenia do tego rejestru, a także terminów na wykonanie przez te podmioty obowiązków wynikających z przepisów o ich ustroju - nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Przepis art. 15zzr został uchylony z dniem 16 maja 2020 r., na mocy art. 46 pkt 20 w związku z art. 76 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875). Zgodnie z art. 68 ust. 2 ww. ustawy terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy zmienianej w art. 46, których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzr ust. 1 tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia jej wejścia w życie. Tym samym bieg terminów opisanych w art. 15zzr ust. 1 ustawy o COVID-19 uległ zawieszeniu na okres od dnia 14 marca 2020 r. (włącznie) do dnia 23 maja 2020 r. (włącznie), tj. na 66 dni.

W orzecznictwie uznano, że pod pojęciem przepisów prawa administracyjnego (pojęcie zawarte w art. 15 zzr ust. 1 ustawy o COVID-19) mieszczą się przepisy prawa podatkowego, w tym termin określony w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. (por. wyroki: WSA w Łodzi z 10 lutego 2021 r. I SA/Łd 575/20; WSA w Szczecinie z 17 lutego 2021 r. I SA/Sz 965/20; WSA w Warszawie z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2467/20; WSA w Bydgoszczy z 25 maja 2021 r., I SA/Bd 147/21; WSA w Kielcach z 31 maja 2021 r., I SA/Ke 185/21), wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 19 października 2021 r., III FSK 3975/21, z 2 grudnia 2021 r. III FSK 4321/21). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela to stanowisko.

W niniejszej sprawie termin 6 - miesięczny zaczął biec w dniu 2 grudnia 2020r., tj. w dniu uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po matce strony skarżącej, tj. już po ogłoszeniu stanu zagrożenia epidemicznego 14 marca 2020r. i jego zakończenia do 23 maja 2020 r. Tym samym termin ten nie uległ zawieszeniu.

Skarżąca dokonała bowiem zgłoszenia, a tym samym wypełnił materialny warunek zwolnienia podatkowego, dopiero w dniu 2 grudnia 2021 r., pomimo świadomości, że obowiązek podatkowy powstał w dniu 2 czerwca 2020 r. (data ta została wskazana w formularzu SD-3). Nie wypełniła więc warunku wskazanego w art. 4a ust. 1 pkt 1 u.p.s.d. także w okresie, jaki wyznaczała ustawa o COVID-19, tracąc tym samym prawo do zwolnienia od podatku. W niniejszej sprawie skarżąca dokonała zgłoszenia po upływie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, organ zgłoszenie to przyjął, dokonał jego oceny w świetle przepisów ustawy podatkowej i zdecydował o wszczęciu postępowania podatkowego.

Reasumując, ocena zebranego materiału dowodowego oraz zastosowanie i wykładnia przepisów prawa materialna jest prawidłowa, a argumentacja zawarta w zaskarżonym postanowieniu nie budzi zastrzeżeń Sądu. Tym samym nie podzielono podniesionych w skardze zarzutów, jak również innych przepisów prawa materialnego i procesowego.

Powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl..

4.7. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił, albowiem nie doszukał się naruszeń prawa procesowego i materialnego w stopniu skutkującym koniecznością eliminacji zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.