Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 22 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 568/20

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi A sp. z o.o. sp. komandytowa w R. (dalej "spółka" lub "skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej również "organ odwoławczy") wydana w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. 1. W wyniku ustaleń poczynionych w trakcie kontroli podatkowej, Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. (dalej "organ pierwszej instancji") uznał, że spółka (następca prawny A’ Sp. z o.o.) na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego nabyła zespół składników stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa i czynności tej nie opodatkowała podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Kontrola ta była następstwem ustaleń dokonanych m.in. w trakcie uzupełniającej kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec spółki w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., w wyniku której organ podatkowy pierwszej instancji zakwestionował zasadność zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z tytułu podatku od towarów i usług, wykazanej w deklaracji VAT -7 za grudzień 2013 r., w oparciu o fakturę VAT Nr [...] z datą sprzedaży [...] r., z terminem zapłaty 17 stycznia 2014 r., tytułem sprzedaży nieruchomości zgodnie z aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] r., o wartości netto [...] EURO i kwotą podatku od towarów i usług [...] zł (stawka 23%), gdyż uznał, że spółka nabyła zorganizowaną część przedsiębiorstwa, wyłączoną z opodatkowania na podstawie art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Uznając rozliczenie z deklaracji VAT-7 złożonej przez spółkę za nieprawidłowe, organ pierwszej instancji wszczął z urzędu wobec spółki postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., i po jego przeprowadzeniu, w decyzji z dnia [...] r. dokonał rozliczenia podatku od towarów i usług, określając na podstawie art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług, zobowiązanie podatkowe za grudzień 2013 r. w wysokości [...] zł, w miejsce zadeklarowanej przez spółkę kwoty do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni w wysokości [...] zł. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ pierwszej instancji przyjął, że A’ spółka z o.o. (obecnie spółka) na podstawie faktury VAT nr [...] nabyła zorganizowaną część przedsiębiorstwa.

Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w mocy, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 461/19, oddalił skargę spółki na ww. decyzję organu odwoławczego.

2. Organ pierwszej instancji, po wszczęciu w dniu [...] r. postępowania w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] r., decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 art. 30 § 5 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej "o.p.") oraz wskazanych w sentencji przepisów ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm., dalej "u.o.p.c."), określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu umowy sprzedaży zawartej w dniu [...] r. w formie aktu notarialnego w wysokości [...] zł oraz orzekł o odpowiedzialności podatnika, tj. spółki za niepobrany i niewpłacony podatek od czynności cywilnoprawnych z tytułu ww. umowy sprzedaży, w wysokości [...] zł.

W ocenie organu pierwszej instancji, spółka, dokonując w dniu 18 grudnia 2013 r. transakcji, nabyła od B sp. z o.o. R. S.K.A. zorganizowaną część przedsiębiorstwa wyłączoną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, mimo, że strony w treści umowy (§ 2 pkt 7 aktu notarialnego Rep. A Nr [...]) oświadczyły, że zbycie nieruchomości nie stanowi sprzedaży lub innego zbycia przedsiębiorstwa sprzedającego lub jego zorganizowanej części.

Uznając, że w dniu [...] r. doszło do zbycia zorganizowanej części przedsiębiorstwa, organ pierwszej instancji stwierdził, że w sprawie nie ma zastosowania art. 2 pkt 4 lit. a u.o.p.c, zgodnie z którym nie podlegają podatkowi od czynności cywilnoprawnych czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług, bowiem w myśl art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, przepisów tej ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

W ocenie organu, skoro art. 6 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług wyraźnie wyłącza z opodatkowania tym podatkiem transakcje zbycia przedsiębiorstwa/zorganizowanej części przedsiębiorstwa, to transakcje takie - dokonywane w ramach czynności sprzedaży - jako pozostające poza zakresem wyłączeń z opodatkowania wynikającym z art. 2 pkt 4 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych - podlegają opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych; opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlegają poszczególne składniki zbywanej części przedsiębiorstwa (rzeczy i prawa majątkowe), m.in. na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

1. 3. W odwołaniu od tej decyzji spółka wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. lub, w przypadku nieuwzględnienia powyższego żądania, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając naruszenie:
2. 1) przepisów prawa materialnego, tj.:
3. - art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 2 pkt 4 lit. a u.o.p.c. w związku z art. 6 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 27e ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z art. 2a o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że transakcja przeprowadzona w formie aktu notarialnego mająca za przedmiot nieruchomość położoną przy ul. [...] wraz z prawem własności gruntu, na którym jest ona położona oraz dodatkową infrastrukturą towarzyszącą w postaci budowli i innych aktywów powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych zamiast podatkiem od towarów i usług, z uwagi na fakt, że nieruchomość ta stanowiła zorganizowaną część przedsiębiorstwa (ZCP) w rozumieniu ustawy o VAT, w sytuacji, gdy w świetle okoliczności przeprowadzenia transakcji oraz przesłanek konstytuujących ZCP, wprost wskazanych w treści art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, powyższa klasyfikacja nieruchomości jest nieuprawniona,
4. - art. 14k § 1 i § 3 w związku z art. 14b § 3 o.p. poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji uzyskanych przez spółkę interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. znak: [...] (potwierdzającej wyłączenie transakcji z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz znak: [...] (potwierdzającej, że transakcja będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT) i w konsekwencji nieuzasadnione pozbawienie spółki mocy ochronnej wynikającej z otrzymanych przez nią interpretacji w sytuacji, gdy interpretacje te zostały wydane w odniesieniu do stanu faktycznego zbieżnego z tym, w ramach którego została dokonana transakcja;
5. 2) przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności:
6. - art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 w związku z art. 120 i art. 121 § 1 o.p. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na niezasadnym uznaniu, że przedmiot transakcji stanowił całość zdolną do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prowadziło do wadliwego uznania, że miała miejsce transakcja nabycia ZCP,
7. - art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 w związku z art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. poprzez naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak odniesienia się do argumentacji oraz dowodów przywołanych przez spółkę, zaniechanie wyczerpującego, obiektywnego oraz wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie oraz dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, w tym:
8. - pominięcie wniosków wynikających z jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, jak również objaśnień podatkowych opublikowanych w dniu 11 grudnia 2018 r. przez Ministra Finansów pt. "Objaśnienia podatkowe w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji zbycia nieruchomości komercyjnych", które jednoznacznie potwierdzają, że kwestionowanie transakcji, której przedmiotem jest nieruchomość komercyjna i przekwalifikowanie jej na zbycie ZCP w okolicznościach analogicznych jak w niniejszej sprawie nie znajduje uzasadniania w przepisach prawa,
9. - tendencyjny sposób prowadzenia postępowania podatkowego poprzez stronniczą i wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego oraz prezentowanie wniosków nieuzasadnionych lub niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem transakcji, pominięcie istotnych okoliczności sprawy, w szczególności istniejących u zbywcy zobowiązań z tytułu pożyczki na zakup nieruchomości, umów zarządzania, umów o media oraz innych umów serwisowych, a także szeregu innych składników majątku, nie objętych transakcją,
10. - powielenie w decyzji wniosków przedstawionych w protokole bez wskazania z jakich względów organ uznał, że argumentacja spółki jest nieprawidłowa,
11. - art. 30 § 1 i § 5 o.p. poprzez przyjęcie, że niepobranie podatku od czynności cywilnoprawnych przez notariusza nastąpiło z winy podatnika (spółki), a w konsekwencji orzeczenie o odpowiedzialności spółki za niepobrany i niewpłacony podatek, podczas gdy organ nie uzasadnił dostatecznie z jakich względów uznał winę spółki w tym zakresie, a podniesione przez niego argumenty, nie mogą być uznane za decydujące dla prawidłowego wywiązania się przez notariusza z obowiązków płatnika.
12. 4. Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. oraz przepisów ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2010 r., nr 101, poz. 649 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w mocy.

Zdaniem organu odwoławczego, kwestia skutków podatkowych przedmiotowej transakcji sprzedaży z dnia [...] r. na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług została już przez organy podatkowe ostatecznie rozstrzygnięta. Organ pierwszej instancji, stwierdzając, że przedmiotem transakcji z dnia [...] r. była zorganizowana część przedsiębiorstwa wyłączona z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na mocy art. 6 pkt 1 tej ustawy, decyzją z dnia [...] r. określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. w kwocie [...] zł, w miejsce zadeklarowanej przez spółkę kwoty do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni w wysokości [...] zł, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach decyzją z dnia [...] r., znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - wyrokiem z dnia 3 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 461/19, zgadzając się ze stanowiskiem organów podatkowych, oddalił skargę spółki na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Spółka wniosła natomiast skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, która to do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia nie została przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana. Dlatego w ocenie organu odwoławczego, kwestie z tym związane nie mogą być ponownie przedmiotem oceny w ramach postępowania w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych - zagadnienie kwalifikacji sprzedaży dokonanej w dniu [...]. na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług przedmiotowo przynależy bowiem do wskazanej wyżej, odrębnej sprawy podatkowej, w której stronie służyły/służą odrębne środki prawne.

Mając na względzie wskazane uregulowania prawne oraz fakt, że skutki podatkowe przedmiotowej transakcji sprzedaży z dnia [...] r., dokonanej aktem notarialnym Rep. A Nr [...], na gruncie podatku od towarów i usług zostały jednoznacznie i ostatecznie przesądzone, organ odwoławczy stwierdził, że czynność ta, tj. transakcja sprzedaży z dnia [...] r., podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na mocy art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.p.c., bowiem nie zostały spełnione warunki określone w art. 2 pkt 4 lit. a tej ustawy pozwalające na wyłączenie od opodatkowania tym podatkiem transakcji, jako opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

Organ, odnosząc się do faktu wydania w dniu [...] r. interpretacji podatkowej potwierdzającej wyłączenie przedmiotowej transakcji z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, podniósł, iż stan taktyczny opisany w złożonym przez spółkę wniosku o interpretację przepisów prawa podatkowego różnił się w sposób istotny od stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego - wskazane okoliczności miały znaczenie dla oceny prawnopodatkowej przedmiotu transakcji, a co za tym idzie przepis art. 14k § 1 o.p. w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania. Organ wskazał, że spółka rozpoczęła swoją działalność w dniu [...] r., a w dniu [...] r., tj. niespełna 6 dni później, złożyła wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa w zakresie skutków podatkowych przedmiotowego nabycia dokonanego w dniu [...] r. w podatku od czynności cywilnoprawnych, co nie pozostawia wątpliwości, że spółka powstała z zamiarem przejęcia Centrum Handlowego i miała charakter spółki celowej.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o umorzenie postępowania podatkowego, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto wniosła o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. 1) przepisów materialnego mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. - art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 2 pkt 4 lit. a u.o.p.c. w zw. z art. 6 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 27e ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że transakcja przeprowadzona w formie aktu notarialnego mająca za przedmiot nieruchomość położoną przy ul. [...] wraz z prawem własności gruntu, na którym jest ona położona oraz dodatkową infrastrukturą towarzyszącą w postaci budowli i innych aktywów powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych zamiast podatkiem od towarów i usług, z uwagi na fakt, iż nieruchomość stanowiła zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o VAT, podczas gdy w świetle okoliczności przeprowadzenia transakcji oraz przesłanek konstytuujących ZCP wprost wskazanych w treści art. 2 pkt 27e ustawy o VAT uznanie nieruchomości za ZCP było nieuprawnione:
3. - art. 14k § 1 i 3 w zw. z art. 14m § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji uzyskanych przez spółkę interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach (z dnia [...] r. znak [...] - potwierdzającej wyłączenie transakcji z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych i z dnia [...] r., znak: [...] - potwierdzającej, że transakcja będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT), a w konsekwencji nieuzasadnione pozbawienie spółki mocy ochronnej wynikającej z otrzymanych przez nią interpretacji w sytuacji, gdy interpretacje te zostały wydane w odniesieniu do stanu faktycznego zbieżnego z tym, w ramach którego została dokonana transakcja;
4. 2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
5. - art. 121, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 w zw. z art. 120 oraz art. 121 § 1 o.p. poprzez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającą na niezasadnym uznaniu, że przedmiot transakcji stanowił całość zdolną do prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prowadziło do wadliwego uznania, że miała miejsce transakcja nabycia ZCP;
6. - art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 w zw. z art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak odniesienia się do argumentacji oraz dowodów przywołanych przez spółkę, zaniechanie wyczerpującego, obiektywnego oraz wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie oraz dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, w szczególności:
7. - pominięcie uzasadnienia w zakresie kwalifikacji transakcji na gruncie ustawy o VAT i odwołanie się do wydanej wobec spółki decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. znak: [...] określającej zobowiązanie w VAT, mimo że postępowanie sądowoadministracyjne w tej kwestii nie zostało jeszcze zakończone prawomocnym wyrokiem, a Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach jest stroną toczącego się w tej sprawie postępowania;
8. - utrzymanie w całości w mocy decyzji organu pierwszej instancji, przy jednoczesnym uznaniu kluczowej w tym rozstrzygnięciu analizy w zakresie kwalifikacji transakcji na gruncie podatku od towarów i usług za bezprzedmiotową, natomiast w pozostałym zakresie powielenie wniosków przedstawionych przez organ pierwszej instancji bez wyczerpującego wskazania z jakich względów organ uznał, że argumentacja spółki jest nieprawidłowa;
9. - tendencyjny sposób prowadzenia przez organ postępowania podatkowego, poprzez stronniczą i wybiórczą ocenę zebranego materiału dowodowego oraz prezentowanie w decyzji wniosków nieuzasadnionych lub niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem transakcji;
10. - pominięcie istotnych okoliczności sprawy, w szczególności istniejących u zbywcy zobowiązań z tytułu pożyczki na zakup nieruchomości, umów zarządzania, umów o media oraz innych umów serwisowych, a także szeregu innych składników majątku, które nie były objęte zakresem transakcji;
11. - pominięcie w wydanej decyzji wniosków wynikających z jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych, jak również Objaśnień podatkowych opublikowanych w dniu 11 grudnia 2018 r. przez Ministra Finansów "Objaśnienia podatkowe w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji zbycia nieruchomości komercyjnych", które jednoznacznie potwierdzają, że kwestionowanie transakcji, której przedmiotem jest nieruchomość komercyjna i przekwalifikowanie jej na zbycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa w okolicznościach analogicznych jak w niniejszej sprawie nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa;
12. - art. 30 § 1 i § 5 o.p. w związku z art. 10 ust. 2 u.o.p.c. poprzez przyjęcie, że niepobranie podatku od czynności cywilnoprawnych przez notariusza nastąpiło z winy podatnika (spółki), a w konsekwencji orzeczenie o odpowiedzialności spółki za niepobrany i niewpłacony podatek, podczas gdy organ nie uzasadnił dostatecznie z jakich względów uznał winę spółki w tym zakresie, a podniesione przez niego argumenty (niezależnie od faktu, że niejasnym jest w jaki sposób przekładają się one na winę spółki w niepobraniu podatku), nie mogą być uznane za decydujące dla prawidłowego wywiązania się przez notariusza z obowiązków płatnika.

W piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2020 r. skarżąca wskazała, iż w dniu 22 września NSA wydał wyrok w sprawie ze skargi spółki na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 461/19 w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., w którym uchylił ww. wyrok WSA w Gliwicach oraz decyzję ostateczną organu odwoławczego z dnia [...] r., co w ocenie skarżącej ma istotny wpływ na postępowanie w sprawie.

W kolejnym piśmie z dnia 25 listopada 2020 r. skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym.

1. 6. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że skarżąca umową z dnia [...] r., zawartą w formie aktu notarialnego, nabyła własność nieruchomości położonych w R.. Przedmiotem umowy było odpłatne zbycie zabudowanego gruntu wraz z posadowionym na nich centrum handlowym o nazwie "[...]" wraz z przynależną infrastrukturą, obejmującą w szczególności: zewnętrzną sieć energetyczną, zewnętrzną sieć wodociągową, zewnętrzną sieć kanalizacyjną, parking, drogi zewnętrzne, a także inne aktywa wymienione w załącznikach do umowy (w szczególności instalacje wentylacyjne, klimatyzacyjne, przeciwpożarowe, alarmowe, telefoniczne, parkingowe, komputery i oprogramowanie, środki trwałe w budowie), dalej "Nieruchomość".

Organ pierwszej instancji, w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy w zakresie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r. uznał, że Nieruchomość stanowi zorganizowany zespół składników majątkowych i stwierdził, że skoro art. 6 pkt 1 u.p.t.u. wyraźnie wyłącza (a nie zwalnia) z opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcje zbycia przedsiębiorstwa, to transakcje takie, dokonywane w ramach czynności sprzedaży, jako pozostające poza zakresem wyłączeń z opodatkowania, wynikającym z art. 2 pkt 4 lit. a) u.o.p.c., podlegają opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny, czy transakcja udokumentowana fakturą VAT z dnia [...] r., nr [...] wystawioną przez B sp. z o.o. R. S.K.A. na rzecz A’ sp. z o.o., tytułem sprzedaży Nieruchomości zgodnie z aktem notarialnym Rep. [...] z dnia [...] r., stanowiła, jak twierdzą organy podatkowe, nabycie zorganizowanej części przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., poz. 1054 ze zm., dalej "u.p.t.u.") i w związku z tym transakcja ta winna podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych (art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.p.c.), czy też była sprzedażą składników majątkowych niestanowiących zorganizowanej części przedsiębiorstwa, tj. zwykłą dostawą towarów o jakiej mowa w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. (tak twierdzi skarżąca) i w związku z tym spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w wyżej opisanej fakturze.

Zgodnie bowiem z art. 6 pkt 1 u.p.t.u., przepisów ustawy nie stosuje się do transakcji zbycia przedsiębiorstwa lub zorganizowanej części przedsiębiorstwa.

Z kolei w myśl art. 2 pkt 4 u.o.p.c., nie podlegają podatkowi czynności cywilnoprawne, inne niż umowa spółki i jej zmiany, jeżeli przynajmniej jedna ze stron z tytułu dokonania tej czynności jest:

1. a) opodatkowana podatkiem od towarów i usług,
2. b) zwolniona z podatku od towarów i usług, z wyjątkiem:
3. – umów sprzedaży i zamiany, których przedmiotem jest nieruchomość lub jej część, albo prawo użytkowania wieczystego, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub prawo do miejsca postojowego w garażu wielostanowiskowym lub udział w tych prawach,
4. – umowy sprzedaży udziałów i akcji w spółkach handlowych.

Mając na uwadze ww. przepisy, należy stwierdzić, że ustawodawca rozgraniczył podatek od czynności cywilnoprawnych od podatku od towarów i usług. W pierwszej kolejności należy ustalić, czy mająca miejsce transakcja będzie podlegała ustawie o VAT. Ocena ta ma bowiem zasadnicze znaczenie dla objęcia jej ewentualnym podatkiem od czynności cywilnoprawnych - objęcie danej czynności podatkiem od towarów i usług (opodatkowanie lub zwolnienie z podatku) może skutkować wyłączeniem obowiązku podatkowego w myśl art. 2 pkt 4 u.o.p.c.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazać należy, iż zgodnie z art. 127 o.p. postępowanie podatkowe jest dwuinstancyjne, co oznacza, że w wyniku złożonego przez skarżącą odwołania, organ odwoławczy ma obowiązek dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa. Organ odwoławczy jest zobowiązany oprócz odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu także do ponownego rozpatrzenia sprawy. Działanie organu odwoławczego nie może ograniczać się do kontroli decyzji organu pierwszej instancji. Istotą zasady dwuinstancyjności jest bowiem prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy.

Organ odwoławczy temu obowiązkowi nie sprostał, naruszając tym samym art. 127 o.p. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Organ odwoławczy zasadniczo nie odniósł się do zarzutów odwołania, w których skarżąca wskazała na naruszenie m.in.: 1) art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 2 pkt 4 lit. a u.o.p.c. w związku z art. 6 pkt 1 w związku z art. 2 pkt 27e u.p.t.u. w związku z art. 2a o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu, że transakcja sprzedaży powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych zamiast podatkiem od towarów i usług (VAT), z uwagi na fakt, że Nieruchomość stanowiła zorganizowaną część przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o VAT, w sytuacji, gdy w świetle okoliczności przeprowadzenia transakcji oraz przesłanek konstytuujących ZCP, wprost wskazanych w treści art. 2 pkt 27e ustawy o VAT, powyższa klasyfikacja Nieruchomości jest nieuprawniona;

2) naruszenie przepisów postępowania (art. 121 § 1, art. 122,, art. 124, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 o.p.) poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, brak odniesienia się do argumentacji oraz dowodów przywołanych przez spółkę, zaniechanie wyczerpującego, obiektywnego oraz wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego.

Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że skutki podatkowe transakcji sprzedaży Nieruchomości zostały na gruncie podatku od towarów i usług jednoznacznie i ostatecznie przesądzone decyzją ostateczną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., znak: [...], dlatego kwestie z tym związane nie mogą być ponownie przedmiotem oceny w ramach postępowania w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych - zagadnienie kwalifikacji sprzedaży dokonanej w dniu [...]. na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług przedmiotowo przynależy bowiem do wskazanej wyżej, odrębnej sprawy podatkowej, w której stronie służyły/służą odrębne środki prawne. Organ odwoławczy argumentował, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 3 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Gl 461/19, zgadzając się ze stanowiskiem organów podatkowych, oddalił skargę spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, a skarga kasacyjna od tego wyroku nie została przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana.

W tym stanie rzeczy organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że transakcja sprzedaży Nieruchomości podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych na mocy art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. a u.o.p.c., bowiem nie zostały spełnione warunki określone w art. 2 pkt 4 lit. a tej ustawy pozwalające na wyłączenie od opodatkowania tym podatkiem transakcji, jako opodatkowanej podatkiem od towarów i usług.

Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 września 2020 r. (sygn. akt I FSK 1842/19), w sprawie ze skargi kasacyjnej spółki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 461/19 w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...].

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ odwoławczy nie dokonał samodzielnej weryfikacji zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania podatkowego powinien jeszcze raz od początku sprawdzić poprawność wszystkich czynności i ocenić wyciągnięte na tej podstawie wnioski, czego nie uczynił.

Sąd podziela zarzut skarżącej, iż organ odwoławczy nie poczynił samodzielnych merytorycznych ustaleń, nie odniósł się do argumentacji oraz dowodów przywołanych przez spółkę, kierując się w głównej mierze kwalifikacją spornej transakcji dokonaną przez organ w decyzji z dnia [...] r., wydanej w przedmiocie podatku od towarów i usług.

W tym stanie rzeczy rozważenie zasadności zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego byłoby przedwczesne. Prawidłowe bowiem ustalenie stanu faktycznego determinuje właściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego. "Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego jest nie tylko ustalenie faktów zgodnie z rzeczywistością, ale również prawidłowa ocena prawna wszystkich prawotwórczych faktów w danej sprawie. Ani stan faktyczny, ani norma prawna, według której organ ocenia prawotwórczość faktów, nie są dane w stanie gotowym. Należy dokonać ich poszukiwania według obowiązujących reguł proceduralnych" (wyrok NSA w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2000 r., I SA/Lu 1608/98, LEX nr 45250).

W sprawie, dopóki organ odwoławczy nie wywiąże się ze swoich obowiązków wynikających z art. 127 o.p., nie jest możliwa sądowoadministracyjna kontrola, czy w sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 o.p.) oraz, czy sposób wyczerpujący został zebrany i rozpatrzony w rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.), a jego ocena nie naruszała granic swobodnej oceny dowodów i jako taka korzysta z ochrony przewidzianej w art. 191 o.p. W konsekwencji, czy prawidłowo zastosowano przepis prawa materialnego.

Natomiast Sąd mógł ocenić zarzut naruszenia art. 14k o.p. i uznaje za zasadny.

Otóż bezsporne jest i wynika z akt sprawy, że A’ Sp. z o.o., której skarżąca jest następcą prawnym we wniosku z dnia 27 sierpnia 2013 r., uzupełnionym pismem z dnia 16 września 2013 r. i z dnia 22 listopada 2013 r., opisała zdarzenie przyszłe i wniosła o potwierdzenia:

1. a) prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z transakcją nabycia Nieruchomości w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.),
2. b) klasyfikacji transakcji nabycia nieruchomości z punktu widzenia podatku od czynności cywilnoprawnych (ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych z dnia 9 września 2000 r., Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649, ze zm.).

Organ interpretacyjny w interpretacji z dnia [...] r. znak [...] (dalej "Interpretacja") wskazał, że w interpretacji indywidualnej z dnia [...] r., znak: [...] dotyczącej podatku od towarów i usług Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach stwierdził, że dostawa na rzecz wnioskodawcy budynku oddanego w najem oraz dostawa budowli, po spełnieniu określonych przesłanek, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki 23%. Argumentował, iż jakkolwiek pytanie wnioskodawcy dotyczy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych sprzedaży nieruchomości, w skład której wchodzą budynki, budowle oraz grunt niezabudowany, to jednak w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymaga kwestia zawierająca się w pytaniu: czy powyższa czynność sprzedaży będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Ocena tej kwestii ma bowiem zasadnicze znaczenie dla ewentualnego opodatkowania omawianej umowy sprzedaży nieruchomości podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

Objęcie tej czynności podatkiem od towarów i usług (opodatkowanie tym podatkiem) skutkuje wyłączeniem obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych. Zdaniem organu interpretacyjnego, skora przedmiotowa transakcja będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT w stosunku do wszystkich jej składników, to opisana umowa sprzedaży będzie korzystała z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie postanowień art. 2 pkt 4 lit. a) ww. ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, co oznacza, że stanowisko wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe.

Analiza Interpretacji oraz wydanych w sprawie decyzji, nie potwierdza stanowiska organów, że okoliczności wskazane przez spółkę we wniosku o wydanie Interpretacji nie znalazły potwierdzenia w ustaleniach dokonanych w toku kontroli podatkowej i postępowania podatkowego i dlatego Interpretacja nie mogła zapewniać spółce ochrony wynikającej z art. 14k o.p.

Przeciwnie, zdaniem Sądu, stan faktyczny wskazany w Interpretacji jest w zasadniczych aspektach tożsamy ze stanem faktycznym będącym przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W szczególności należy wskazać, że Interpretacja dotyczyła transakcji sprzedaży nieruchomości położonej przy ul. [...] wraz z prawem własności gruntu, na którym jest położona wraz z dodatkową infrastrukturą towarzyszącą w postaci budowli i innych aktywów, w których funkcjonuje centrum handlowo-usługowe. I taka transakcja została faktycznie dokonana.

Podkreślić trzeba, że NSA ww. wyrokiem z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt 1842/19 podzielił zarzuty skarżącej co do naruszenia w zaskarżonym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 3 czerwca 2019 r. (sygn. akt I SA/Gl 461/19), w sprawie ze skargi spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., art. 14k § 1 w zw. z art. 14b § 3 o.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji nieuzasadnioną odmowę zastosowania ochrony wynikającej z otrzymanej przez spółkę interpretacji indywidualnej z [...] r. potwierdzającej, że transakcja sprzedaży Nieruchomości będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Sąd orzekający podziela pogląd NSA wyrażony w tym zakresie i uznaje go za własny.

Zgodnie z art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Wynika stąd, że obowiązek przedstawienia stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego cechować musi duży stopień precyzji i jednoznaczności. Opis wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Wymogu wyczerpującego stanu faktycznego lub przedstawienia zdarzenia przyszłego nie należy jednak postrzegać w oderwaniu od formułowanego pytania.

Spółka we wniosku o wydanie Interpretacji przedstawiła wszystkie istotne okoliczności niezbędne do merytorycznego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu, tylko istotne rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym przedstawionym we wniosku a stanem rzeczywistym ustalonym w trakcie postępowania podatkowego mogą uzasadniać nieuwzględnienie Interpretacji (zob. np. wyroki NSA z dnia: 27 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1852/08; 12 grudnia 2013 r., sygn. akt II FSK 197/12; 28 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 293/17). Należy przy tym podkreślić, że wyrażona w art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej zasada nieszkodzenia, jako mająca swoje źródło w konstytucyjnej zasadzie zaufania do organu, wywodzonej z art. 2 ustawy zasadniczej, realizuje gwarancyjny charakter interpretacji podatkowych. Odstępstwo od zasady z art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej powinno być zatem wyjątkiem, a nie regułą. W każdym innym przypadku narusza to zasadę pewności co do stosowania prawa.

Za nieuprawnione należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że istotną rozbieżność stanowiła okoliczność, że dopiero w toku przeprowadzonej kontroli i postępowania podatkowego organ ustalił, że spółka rozpoczęła swoją działalność tuż przed sporną transakcją i de facto w celu jej dokonania. We wniosku o wydanie interpretacji, opisując zdarzenie przyszłe, spółka podała, że jest spółką w organizacji oraz, że dopiero zamierza rozpocząć działalność m.in. w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami i w związku z tym planuje nabyć nieruchomość składającą się z centrum handlowo-rozrywkowego. Następnie poinformowała organ interpretacyjny, że [...] r. właściwy organ podatkowy wydał potwierdzenie nadania skarżącej numeru identyfikacji podatkowej, a [...] r. została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym - tym samym nie jest już spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji.

We wniosku Spółka wyraźnie wskazywała, że na Nieruchomości mieści się centrum handlowo-rozrywkowe, co więcej podawała, że w ramach planowanej transakcji, zgodnie z art. 678 § 1 k.c., wstąpi z mocy prawa w stosunek najmu na miejsce zbywcy. Zatem z tego opisu wynikało w sposób oczywisty, że powierzchnia użytkowa nieruchomości była udostępniana najemcom w celu prowadzenia przez nich działalności gospodarczej na terenie tego centrum. Spółka nie negowała tego faktu, ani nie próbowała go ukryć. W uzupełnieniu wniosku z 16 września 2013 r. w zakresie opisu stanu przyszłego podała też, że powierzchnie wspólne budynku, w którym znajduje się centrum, choć zasadniczo nie są oferowane jako przedmiot samodzielnego najmu, są jednak wykorzystywane przez najemców zgodnie z ich przeznaczeniem, przy czym zdarza się, że określone fragmenty części wspólnych są oddawane w najem pod stoiska handlowe. Poinformowała też o treści załącznika do umowy najmu, zatytułowanego "Zasady eksploatacji" – dokumentu stanowiącego integralną część takiej umowy, określającego prawa i obowiązki najemców z tytułu korzystania z części wspólnych.

Podała również, że przedmiotem transakcji będą nieruchomości i grunt, bez przeniesienia umów związanych z obsługą nieruchomości, przy czym w okresie przejściowym, do czasu zawarcia nowych umów, mogą być wykorzystywane dotychczasowe porozumienia w sprawie zarządzania nieruchomością. Trudno więc twierdzić, że w tym względzie opisane we wniosku zdarzenie przyszłe odbiega od ustalonego w toku postępowania podatkowego.

Okoliczność, że transakcja odbędzie się między podmiotami powiązanymi, nie była przez skarżąca zatajona. We wniosku wskazano na podmiot, który będzie zbywcą (C Sp. z o.o.) i podmiot nabywający przedmiot transakcji – wnioskodawcę – A’ Sp. z o.o., których adresy były identyczne i mieściły się na ul. [...], [...] R.; sprzedawca Nieruchomości - B sp. z o.o. R. S.K.A. jest następcą prawnym C Sp. z o.o., co wynika m.in. z faktury VAT Nr [...]. Opisano też historię nieruchomości, którą zbywca nabył w drodze aportu przedsiębiorstwa od poprzednika prawnego D Sp. z o.o. Poinformowano również o złożeniu przez drugą stronę analogicznego wniosku o interpretację do tego samego organu.

Fakt, że obie strony umowy miały w członach swoich nazw tę samą nazwę oraz tożsamy adres, jak również, że obie wystąpiły z wnioskami interpretację indywidualną dotyczącą tej samej transakcji pozwalał na ustalenie powiązań pomiędzy nimi, gdyby organ interpretacyjny uznał, że taka okoliczność ma znaczenie dla ustalenia charakteru transakcji z punktu widzenia zastosowania art. 6 pkt 1 u.p.t.u. Organ, wydając interpretację, nie odniósł się w ogóle do kwestii powiązań pomiędzy stronami co, w ocenie Sądu, pozwala na wyciągnięcie wniosku, że okoliczność ta była w jego ocenie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Gdyby powiązania były istotne, należałoby się spodziewać wezwania spółki do sprecyzowania w tym zakresie stanu faktycznego. Tak się jednak nie stało, a znaczenie tej okoliczności zostało przypisane dopiero w postępowaniu wymiarowym. Fakt powiązania zbywcy i nabywcy stał się dla organów podatkowych pretekstem do zakwestionowania mocy ochronnej interpretacji. Działania organów po wydaniu Interpretacji nie mogą być ukierunkowane na to, żeby ją podważyć.

Także zarzut, że skarżąca nie eksponowała we wniosku przejęcia umów najmu powierzchni handlowej, będących kluczowymi dla działalności zarówno zbywcy, jak nabywcy jest nieuprawniony w świetle faktu, że spółka podała, iż zamierza nabyć nieruchomość zabudowaną budynkiem centrum handlowego - rozrywkowego. Okoliczności dotyczące przejęcia umów najmu zostały wprost wskazane we wniosku oraz uszczegółowione w uzupełniających go pismach, co odnotowano w wydanej Interpretacji.

Natomiast fakt, że we wniosku nie eksponowano, iż te same podmioty będą u zbywcy i nabywcy prowadziły i przechowywały księgi rachunkowe oraz świadczyły usługi w zakresie zarządzania, w świetle pozostałych podanych we wniosku okoliczności, nie miał wpływu na ocenę charakteru transakcji przez organ interpretacyjny. Najistotniejsze było bowiem to, że organ ten, w świetle zarówno wniosku spółki, która miała być nabywcą opisanej nieruchomości, jak i wniosku drugiej strony tej transakcji – zbywcy, posiadał wiedzę, że jej przedmiotem będzie funkcjonujące centrum handlowo-rozrywkowe wraz z odpowiednim zapleczem i w tym stanie faktycznym dokonywał oceny, czy nastąpi zbycie przedsiębiorstwa lub jego zorganizowanej części i w konsekwencji, czy znajdzie zastosowanie do tej czynności art. 6 pkt 1 u.p.t.u. Organ interpretacyjny jednoznacznie uznał, że objęcie transakcji sprzedaży Nieruchomości podatkiem od towarów i usług (opodatkowanie tym podatkiem) skutkuje wyłączeniem obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Skora bowiem przedmiotowa transakcja będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem VAT w stosunku do wszystkich jej składników, to opisana umowa sprzedaży będzie korzystała z wyłączenia z opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych na podstawie postanowień art. 2 pkt 4 lit. a) ww. ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W związku z tym potwierdzenie w wydanej spółce Interpretacji, że jej stanowisko zawarte we wniosku w zakresie skutków podatkowych w podatku od czynności cywilnoprawnych nabycia Nieruchomości jest prawidłowe, w świetle przedstawionych wyżej okoliczności, jest wiążące. W związku z tym zgodnie z art. 14k § 1 o.p. zastosowanie się do tej interpretacji, która nie została zmieniona, ani uchylona, nie może szkodzić skarżącej.

Z przyczyn wyżej wskazanych Sąd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony Skarżącej kwotę obejmującą uiszczony wpis od skargi, wynagrodzenie doradcy podatkowego oraz opłatę skarbową od udzielonego pełnomocnictwa, czyli kwotę 53.975 zł.

Rozpoznając sprawę ponownie, organ odwoławczy uwzględni wyrażoną w orzeczeniu ocenę prawną.

Organ odwoławczy ponownie rozpatrzy sprawę zgodnie z zasadą dwuinstancyjnego postępowania. Mając na względzie, iż ustalenie stanu faktycznego determinuje właściwe zastosowania przepisów prawa materialnego organ odwoławczy rozpatrzy wyczerpująco, zgodnie z regułami postępowania, zebrany w sprawie materiał dowodowy, bądź go uzupełni, o ile uzna, że taka potrzeba w sprawie zachodzi.

Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym zgodnie z Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału wydanym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych instrumentach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020. 374).