Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 marca 2022 r. nr sprawy: 2401-IEE.711.50.2022.6/MSL, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18 oraz art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479, dalej: u.p.e.a.) po rozpoznaniu zażalenia I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: skarżąca, spółka), na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. z dnia 18 listopada 2021 r., nr [...], oddalające skargi z dnia 15 października 2021 r. na czynności organu egzekucyjnego z dnia 5 października 2021 r. w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotów i nadpłat podatków w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w G., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 4 października 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. działając jako wierzyciel, wystawił wobec skarżącej tytuły wykonawcze o nr od TW4480021018314 do TW4480021018322 oraz od TW4480021018324 do TW4480021018341, obejmujące należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres od września 2018 r. do lipca 2021 r., ubezpieczenie zdrowotne za okres od września 2018 r. do lipca 2021 r. oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od września 2018 r. do lipca 2021 r.
W dniu 4 października 2021 r. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z., działając jako organ egzekucyjny, nadal ww. dokumentom klauzulę o skierowaniu tytułu wykonawczego do egzekucji.
Zawiadomieniami z dnia 5 października 2021 r. o nr od [...] do [...], Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z., dokonał zajęć innej wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotów i nadpłat podatków w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w G. Zawiadomienia doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej w tym samym dniu, natomiast wydruki przedmiotowych zawiadomień doręczono skarżącej wraz z odpisami ww. tytułów wykonawczych w dniu 8 października 2021 r.
Pismami z dnia 15 października 2021 r. skarżąca wniosła skargi na czynności organu egzekucyjnego zajęcia innej wierzytelności pieniężnej, wnosząc o uchylenie zaskarżonych czynności egzekucyjnych oraz zarzucając rażące naruszenie prawa.
Pismem z dnia 25 października 2021 r. Dyrektor ZUS w Z. wezwał skarżącą o doprecyzowanie treści skarg, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, zgodnie z nowym brzmieniem u.p.e.a., pouczając skarżącą, że w przypadku braku lub niejednoznacznego wypowiedzenia się w wyznaczonym terminie, pismo zostanie rozpatrzone jako skarga na czynność egzekucyjną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 30 lipca 2020 r.
Z uwagi na brak doprecyzowania pisma, organ egzekucyjny postanowieniem z dnia 18 listopada 2021 r., nr [...] oddalił skargi na czynności organu egzekucyjnego z dnia 5 października 2021 r. w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotów i nadpłat podatków w Pierwszym Urzędzie Skarbowym w G., zawiadomieniami o zajęciu nr od [...] do [...].
W terminie prawem przewidzianym, skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie organu egzekucyjnego, wnosząc o jego uchylenie.
Rozpoznając zażalenie DIAS wskazał, że dokonane czynności egzekucyjne zajęcia innej wierzytelności pieniężnej nie naruszają przepisów: u.p.e.a., k.p.a. oraz Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Organ odwoławczy podniósł, że ani w skargach, ani w zażaleniu, skarżąca w zasadzie nie zarzuca naruszenia prawa, a podnosi że podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, winno stanowić zarządzenie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczące właściwości miejscowej oddziału. Jednocześnie skarżąca podkreśla, że Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie posiada uprawnień do prowadzenia egzekucji, a tytuły wykonawcze, które dotyczą zajęć są nieważne i nie mogą stanowić podstawy wszczęcia egzekucji i zajęcia wierzytelności pieniężnej.
DIAS wskazał dalej, że właściwość rzeczowa i miejscowa Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jako organu egzekucyjnego wynika z przepisu art. 19 § 4 i art. 22 § 2 u.p.e.a. Wbrew argumentom skarżącej właściwość miejscowa dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych została określona w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 2 września 2016 r. w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej oraz miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne, opublikowanym w Dzienniku Ustaw.
Zgodnie z art. 19 § 4a u.p.e.a. i rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 2 września 2016 r. w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej oraz miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne, Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. właściwy miejscowo, wyznaczony jest do działania jako organ egzekucyjny uprawniony do stosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 19 § 4 u.p.e.a. wobec skarżącej, mającej siedzibę w G. DIAS wskazał dalej, że również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przepis art. 19 § 4 u.p.e.a. wyznacza nie tylko właściwość rzeczową organu egzekucyjnego tam wymienionego, lecz również jego właściwość miejscową skoro do egzekucji należności pieniężnych uprawniony jest Dyrektor tego Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jako jednostki organizacyjnej Zakładu, który dokonuje wypłat danych świadczeń, a więc i poboru składek.
Oczywistym zdaniem organu jest, że wierzycielem wymienionych w art. 19 § 4 u.p.e.a. należności pieniężnych jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako państwowa jednostka organizacyjna posiadająca osobowość prawną, której w oznaczonym zakresie, przysługują środki prawne właściwe organom administracji państwowej. Organem egzekucyjnym jest zaś Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którego kompetencje, zakres i sposób działania wyznaczają przepisy u.p.e.a. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych działa jako organ egzekucyjny z mocy samego prawa (art. 19 § 4 u.p.e.a.). Jego usytuowanie w strukturach organizacyjnych Zakładu w powiązaniu z wypełnianiem obowiązków organu egzekucyjnego, powoduje że jest on podmiotem personifikującym Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Zdaniem DIAS, nie ulega wątpliwości, że egzekucja należności pieniężnych wobec skarżącej, prowadzona jest przez właściwy miejscowo i rzeczowo organ tj. przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. Podstawę rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia stanowi przepis art. 54 u.p.e.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, a podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy lub zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Zgodnie natomiast z § 2 tego przepisu, skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie.
DIAS wskazał dalej, że organ egzekucyjny z własnej inicjatywy rozszerzył zakres żądania skarg na czynności egzekucyjne i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zawarł argumenty związane z uciążliwością dokonanych czynności egzekucyjnych, czego skarżąca nie podnosiła. Tym samym, organ egzekucyjny w sposób nieuprawniony wykroczył poza zakres skargi rozpoznając zbytnią uciążliwość. DIAS podkreślił, że to strona określa zakres swojego żądania, a nie organ egzekucyjny.
Niezależnie od powyższego DIAS wyjaśnił, że zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotów i nadpłat podatków dokonano zgodnie z trybem wskazanym w art. 89 u.p.e.a.
Zawiadomienia z dnia 5 października 2021 r. zostały doręczone Naczelnikowi Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej w tym samym dniu, natomiast wydruki przedmiotowych zawiadomień doręczono skarżącej wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia 8 października 2021 r. Sporządzone przez organ egzekucyjny zawiadomienia o zajęciu spełniają wymogi określone dla tego rodzaju dokumentów, określone w przepisach art. 67 § 1a, § 2 i § 2a oraz art. 26e § 1-4 u.p.e.a.
Zobowiązany wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o treści: "działając imieniem Spółki I. Sp. z o.o. jako Prezes Zarządu, jednoosobowo uprawniony do jej reprezentacji, składam skargę na wskazane postanowienie jako rażąco naruszające prawo i wnoszę o jego uchylenie".
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji, w toku postępowania, nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie.
Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonego postanowienia, uznać należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub z naruszeniem przepisów postępowania. Wobec braku naruszeń prawa o takim ciężarze gatunkowym, nie było podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne, ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, co do zasady nie ma zatem wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. III SA/Wa 69/08; opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Skarga składana w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. powinna zatem dotyczyć konkretnej czynności egzekucyjnej, a weryfikacja jej zasadności – następować według kryterium zgodności z prawem czynności faktycznych podjętych przez organ egzekucyjny w wykonaniu zastosowanego środka egzekucyjnego. Zatem organ egzekucyjny, oceniając czynności egzekucyjne, bada, czy w ramach zastosowanego środka, czynności te zostały dokonane zgodnie z przepisami u.p.e.a.
W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy dokonał analizy treści postanowienia organu egzekucyjnego i stwierdził, że zostało ono wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Właściwość miejscową organu egzekucyjnego w egzekucji należności pieniężnych z praw majątkowych lub ruchomości ustala się według miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2a-3a (art. 22 § 2 u.p.e.a.).
Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń (art. 19 § 4 u.p.e.a.).
Minister właściwy do spraw finansów publicznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zabezpieczenia społecznego określa, w drodze rozporządzenia, siedziby i właściwość rzeczową oraz miejscową dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne, uwzględniając strukturę organizacyjną Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz dostępność systemu teleinformatycznego obsługującego egzekucję administracyjną (art. 19 § 4a u.p.e.a.). Na tej podstawie, właściwość miejscowa dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych została określona w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 2 września 2016 r. w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej oraz miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1411).
Prawidłowo w niniejszej sprawie DIAS przyjął, że zgodnie z art. 19 § 4a u.p.e.a. i rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 2 września 2016 r. w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej oraz miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne, Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Z. wyznaczony jest do działania jako organ egzekucyjny właściwy miejscowo, uprawniony do stosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 19 § 4 u.p.e.a. wobec skarżącej, mającej siedzibę w G. Stosownie do art. 26e § 1 u.p.e.a. pismo sporządzone przez wierzyciela lub organ egzekucyjny w postaci elektronicznej opatruje się:
- 1) kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo
- 2) podpisem zaufanym, albo
- 3) podpisem osobistym, albo
- 4) zaawansowaną pieczęcią elektroniczną, albo
- 5) kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną.
Zgodnie z art. 26e § 2 u.p.e.a., jeżeli zachodzi potrzeba doręczenia wydruku pisma sporządzonego przez wierzyciela lub organ egzekucyjny w postaci elektronicznej, wydruk tego pisma odzwierciedla jego treść i zawiera informację o:
- 1) sporządzeniu pisma w postaci elektronicznej;
- 2) opatrzeniu pisma podpisem albo pieczęcią, o których mowa w § 1.
Wydruk pisma, o którym mowa w § 2, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (art. 26e § 3 u.p.e.a.). Doręczenie wydruku pisma, o którym mowa w § 2, uznaje się za doręczenie tego pisma lub jego odpisu (art. 26e § 4 u.p.e.a.).
Wszystkie warunki określone w ww. przepisie zostały w niniejszej sprawie spełnione.
Stosownie do art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest:
- 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy;
- 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.
Skarga na czynność egzekucyjną określa zaskarżoną czynność egzekucyjną, zakres żądania i jego uzasadnienie (art. 54 § 2 u.p.e.a.).
Prawidłowo zatem DIAS przyjął, że wierzyciel niezasadnie z własnej inicjatywy rozszerzył zakres żądania skarżącej, wychodząc poza zakres wskazany w skardze.
Podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo podmiotu prowadzącego rejestr akcjonariuszy, albo protokół zajęcia prawa majątkowego, albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości, albo protokół odbioru dokumentu (art. 67 § 1 u.p.e.a.).
Zawiadomienia o zajęciu i inne pisma w ramach stosowanego środka egzekucyjnego mogą być doręczane przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej. W takim przypadku nie stosuje się wzoru, o którym mowa w § 1 (art. 67 § 1a u.p.e.a.).
Zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a., zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera:
- 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego;
- 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności;
- 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego;
- 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju;
- 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia;
- 6) kwotę kosztów egzekucyjnych:
- a) opłaty manipulacyjnej,
- b) opłaty za czynności egzekucyjne,
- c) wydatków egzekucyjnych,
- d) opłaty egzekucyjnej,
- e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2;
- 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia;
- 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia;
- 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.
Stosownie do art. 67 § 2a u.p.e.a., jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej:
- 1) w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego;
- 2) zawiadomienie o zajęciu zawiera PESEL, NIP lub REGON zobowiązanego albo jego numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, albo numer w innym rejestrze lub ewidencji, o ile są znane organowi egzekucyjnemu.
Organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności (art. 89 § 1 u.p.e.a.).
Zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług (art. 89 § 2 u.p.e.a.).
Zgodnie z art. 89 § 3 u.p.e.a., jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:
- 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy:
- a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego,
- b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania,
- c) w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność;
- 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem;
- 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1.
Zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa obejmuje także wierzytelności przyszłe, wynikające z nadpłaty lub zwrotu podatku powstałych w ciągu roku od dnia dokonania zajęcia. Do zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku przepisu art. 89 § 3 pkt 1 nie stosuje się (art. 89a § 1 u.p.e.a.).
Zawiadomienie o zajęciu i inne pisma w ramach egzekucji z nadpłaty lub zwrotu podatku sporządza się i doręcza z użyciem środków komunikacji elektronicznej w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 67 § 2c (art. 89a § 3 u.p.e.a.).
Również wszystkie warunki określone w ww. przepisach zostały w niniejszej sprawie spełnione.
W myśl art. 7 § 1 i § 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny w trakcie postępowania egzekucyjnego stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, prowadzące bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Dokonanie zajęcia wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotów i nadpłat podatków, a zatem środka egzekucyjnego przewidzianego w art. 1a pkt 12 lit a) tiret 5 u.p.e.a., następuje w sposób opisany w art. 89 i art. 89a u.p.e.a.
Analiza akt sprawy nie pozostawia wątpliwości, że w rozpatrywanym przypadku przepisy u.p.e.a. nie zostały naruszone. W świetle powyższego uznać więc należało, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.