Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia E. P., Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z dnia [...] r., nr [...], którym pozostawiono bez rozpatrzenia zarzuty wniesione w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...] z powodu uchybienia terminowi do ich wniesienia i umorzył postępowanie organu I instancji w tej sprawie.
W dniu [...] 2010 r. (data nadania) Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. złożył skargę na powyższe postanowienie.
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, gdyż została wniesiona przez organ egzekucyjny, któremu nie przysługiwało prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na ostateczne w toku postępowania administracyjnego postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.. Wskazał również, że organ egzekucyjny nie posiada przymiotu strony w prowadzonym przez siebie postępowaniu egzekucyjnym. Stronami w tym postępowaniu są bowiem wierzyciel i zobowiązany.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
Ponadto należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania aktu administracyjnego. W odmiennym przypadku dopuszczenie organu do udziału w sprawie nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie.
W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. wniósł skargę na postanowienie, którym Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości zaskarżone postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. i umorzył postępowanie organu
I instancji. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym pełni rolę organu egzekucyjnego, a jego status wynika z art. 19 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954). Zgodnie zaś z art. 23 § 1, 2 oraz 4 ostatnio cytowanej ustawy Dyrektor Izby Skarbowej jest organem odwoławczym dla postanowień wydanych przez Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W tych warunkach skarga została złożona w niniejszej sprawie przez organ egzekucyjny pierwszej instancji. Słusznie podnosi więc w odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K., że organowi egzekucyjnemu nie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. nie jest stroną postępowania, a tym samym nie jest uprawniony do wnoszenia skargi.
Należy w tym miejscu zauważyć, że również w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji, gdy skarga została złożona w sprawie przez organ pierwszej instancji, jest ona niedopuszczalna (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 1997 r., sygn. akt IV SA 802/95, publ. ONSA 1997 r., nr 4, poz. 179).
Reasumując należy podkreślić, że żaden przepis prawa nie przyznaje uprawnienia organowi pierwszej instancji do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, LEX nr 197511, a także orzeczenia odnoszące się do organów gminy wydających akty administracyjne jako organ pierwszej instancji w postępowaniu administracyjnym – zob. postanowienie NSA z dnia 19 października 2000 r. sygn. II SA/Gd 2159/00, LEX nr 46440, zob. także uchwałę SN z dnia 27 lipca 1993 r., sygn. akt III AZP 8/93, publ. OSNPC 1994 r., nr 1, poz. 3).
W świetle powyższych uwag skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa należy odrzucić i dlatego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.