Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. nr 137, poz. 926 z późn. zm.), art. 19, art. 25 ust. 1 pkt 2, art. 27 ust. 5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania B. S., właściciela "A" z siedzibą w C. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C., którą organ ten określił w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2000 r. zobowiązanie podatkowe w wysokości [...]- zł.
Przedstawiając stan faktyczny wskazał, że strona od [...] r. prowadzi działalność gospodarczą, której przedmiotem jest handel pojazdami mechanicznymi oraz częściami samochodowymi firmy [...], w tym skup i komis. W wyniku kontroli podatkowej za wymieniony miesiąc stwierdzono nieprawidłowości w rozliczaniu podatku od towarów i usług, gdyż strona w złożonej deklaracji VAT-7 wykazała zobowiązanie podatkowe w wysokości [...]- zł.
Organ podatkowy pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego uznał, że wcześniej stwierdzone w miesiącach poprzednich tj. kwietniu i maju 2000 r. nieprawidłowości skutkowały koniecznością zmiany rozliczenia podatkowego i kwoty zobowiązania podatkowego oraz dokonał prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2000r.
W dalszej kolejności przedstawiono argumenty odwołania, w którym strona domagała się uchylenia decyzji i stwierdzenia braku zaległości podatkowych. Zarzuciła organowi podatkowemu nadinterpretację przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.). Zdaniem strony jej działalność polega na odsprzedaży samochodów i dlatego ustawowy warunek określony w tym przepisie został przez nią spełniony, bo odsprzedaż spornego pojazdu została faktycznie dokonana w dniu [...] maja 2001 r. Wskazała ponadto, że wprowadzenie pojazdu do ewidencji środków trwałych nie spowodowało ograniczenia w możliwości jego dalszej odsprzedaży, a jedynie stanowiło operację księgową, która pozostaje bez wpływu na rozliczenie podatku od towarów i usług. Strona powołała się również na stanowisko wyrażone przez Ministra Finansów w piśmie z dnia 8 sierpnia 1995 r. nr PP2-7407-724/95/TZ. Zaakcentowała, że zaistniała sytuacja i stanowisko organu podatkowego zmusza ją do podwójnego opodatkowania czynności sprzedaży przedmiotowego pojazdu.
Izba Skarbowa stwierdziła, że ustalenia i wnioski organu pierwszej instancji są prawidłowe i w konsekwencji utrzymała w mocy przedmiotową decyzję pierwszoinstancyjną. Wskazała, że jej wydanie było konsekwencją zmian nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, w związku z wydaniem decyzji wymiarowej za miesiąc kwiecień i maj 2000 r.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Sformułował zarzuty naruszenia przepisów prawa podatkowego art. 121 § 1, art. 124, art. 210 § 1 i § 4 w związku z art. 207 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. nr 137, poz. 926 z późn. zm.) oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 z późn. zm.) w związku z § 4 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997 r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (Dz. U. nr 6, poz. 35 z późn. zm.) poprzez przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie pojazdu w sytuacji zaliczenia go do środków trwałych oraz uznanie, że korekta in minus podatku naliczonego powinna być dokonana w rozliczeniu za miesiąc, w którym zdaniem organów podatkowych zaistniały przesłanki do utraty prawa do takiego odliczenia, a nie w miesiącu faktycznego dokonania odliczenia.
Ponadto podniósł, że prawo do odliczenia podatku naliczonego od podatku należnego to podstawowe uprawnienie podatnika wynikające z ustawy o podatku od towarów i usług oraz z treści Tytułu XI VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej z dnia 17 maja 1997 r. nr 77/388/EEC i nie może być ono ograniczone, gdyż wówczas narusza zasadę neutralności opodatkowania tym podatkiem.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że zadeklarowana przez skarżącego w czerwcu 2000 r. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług nie uwzględniała dokonanych decyzjami rozliczeń we wcześniejszych dwóch kolejnych miesiącach.
Na rozprawie pełnomocnicy obu stron wnosili i wywodzili, jak w skardze i w odpowiedzi na skargę. Ponadto pełnomocnik organu odwoławczego podniósł, że w ostatecznej decyzji dotyczącej wysokości podatku dochodowego za rok 2000 uznano za koszty uzyskania przychodu odpisy amortyzacyjne od przedmiotowego samochodu, po jego zaliczeniu w dniu [...] listopada 2000 r. na stan środków trwałych skarżącego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie zaakcentować trzeba, iż wydane przez organy obu instancji decyzje podatkowe dotyczące rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 2000 r. miały charakter wyłącznie techniczny, bowiem korygowały wcześniejsze rozliczenia skarżącego. Oczywistym więc jest, że zarzut błędnej interpretacji art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym /Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm./ w związku ze stanowiskiem Ministra Finansów wyrażonym w piśmie z dnia 8 sierpnia 1995 r. nr PP2-7407-724/95/TZ nie ma dla rozpoznanej sprawy żadnego znaczenia, ponieważ skarżący deklarował kwoty nie obejmujące rozliczenia podatku od towarów i usług za wcześniejsze miesiące, które zostały określone przez organy podatkowe w odrębnych decyzjach.
W toku postępowania kontrolnego organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i dokonały w tym zakresie prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego.
Przechodząc zaś do kwestii naruszenia zasad postępowania podatkowego określonych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r.- Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm./, podnieść należy, że wbrew twierdzeniu strony skarżącej nie doszło również do naruszenia zasad postępowania podatkowego. Odnosząc się do sygnalizowanych uchybień w trakcie przeprowadzonych czynności kontrolnych nie stwierdzono w tym zakresie nieprawidłowości, ponieważ pełnomocnik strony skarżącej był zapoznany z materiałem dowodowym w dniu [...] 2003 r. (karta – 323 akt administracyjnych) i wnosił wyjaśnienia. Zaznaczyć też trzeba, że iż zarzut naruszenia przepisów procesowych, takich jak art. 121 § 1, art. 124, art. 210 § 1 i § 4 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej nie został uzasadniony, a jako taki nie może być przedmiotem rozważań w niniejszej sprawie. Zatem skoro organy podatkowe prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy prawa podatkowego, to w omówionym dotąd zakresie żadnych skutecznych zarzutów nie można im czynić.
Reasumując przedstawione rozważania stwierdzić trzeba, że Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie stwierdził naruszenia prawa mającego istotny wpływ na jej wynik, a tylko takie naruszenie mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi, dlatego zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. zostały wydane zgodnie z prawem.
Uwzględniając zatem całokształt okoliczności sprawy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, co orzeczono w sentencji wyroku.