Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 lipca 2012 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu adwokata, którym – w miejsce pierwotnie wyznaczonego adwokata, zmienionego na żądanie skarżącego – wyznaczona została adwokat M. K..
Pełnomocnik ów – po zapoznaniu się z aktami sprawy przez upoważnionego aplikanta w dniu 10 października 2012 r. (zapisek urzędowy, k. 72), złożył pismo z dnia 20 października 2012 r., w którym, jak stwierdził, sprecyzował skargę na żądanie strony. W piśmie tym wniósł zarazem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości, ani w części. Pełnomocnik zapewnił również reprezentację interesów skarżącego na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 r., udzielając dalszego pełnomocnictwa – pełnomocnik substytucyjny ponowił wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Z kolei pismem z dnia 1 lutego 2013 r. pełnomocnik wniósł o sporządzenie wyroku z dnia 30 stycznia 2013 r., nie zdecydował się natomiast na jego zaskarżenie, wobec czego orzeczenie to stało się prawomocne.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013 r. poz. 461., dalej powoływanego jako "rozporządzenie").
Stosownie do § 19 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują wydatki, których wnioskodawczyni się nie domaga, oraz opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w jego rozdziałach 3-5. Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały określone w § 18 ust. 1 znajdującym się w rozdziale 5 rozporządzenia. Z kolei myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia, zamieszczonego w jego rozdziale 5, stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynoszą 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Jej przedmiot stanowi bowiem skarga na decyzję dotyczącą umorzenia składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, natomiast w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b).
Zaznaczyć przy tym wypada, że pełnomocnik działał w ramach postępowania pierwszoinstancyjnego i nie podjął żadnej czynności, za którą, wedle rozporządzenia, przysługiwałoby wynagrodzenie za instancję drugą.
W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (55,20 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 pkt 1 rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.