Uzasadnienie
Skarżąca Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wpisu od skargi. Podała, że nie posiada żadnych środków w kasie, choć przyznała, że stan jej trzech rachunków bankowych wynosi odpowiednio 215.716,13 zł, 20.568,59 zł oraz 196.484,90 zł. W rubrykę nr 6 urzędowego formularza /wysokość kapitału zakładowego, majątku lub środków finansowych/ wpisano 28.017.988,31 zł, a w rubrykę 7 /wartość środków trwałych wnioskodawcy (według bilansu za ostatni rok)/ kwotę 17.263.050,35 zł. Wskazano również, że Spółka osiągnęła zysk za ostatni rok obrotowy w kwocie 3.943.460,12 zł. W poprzednim wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został pozostawiony bez rozpoznania, Spółka argumentowała, że zatrudnia 270 pracowników i musi mieć środki na wynagrodzenia dla nich.
Wpis od skargi w niniejszej sprawie wynosi 100 zł
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718) przyznanie osobie prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl jej art. 245 § 3 obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części – może nastąpić, gdy osoba ta wykaże, że nie ma dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania. Z treści przytoczonej regulacji wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o prawa pomocy złożonego przez tę osobę, inaczej niż jest to w przypadku wniosku osoby fizycznej, ma charakter uznaniowy (zob. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt I FZ 147/14, LEX nr 1484736). W orzecznictwie podnosi się, że uwzględnienie takiego wniosku pozostaje fakultatywne nawet wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone w przywołanym art. 246 § 2 (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 367/09, LEX nr 653888).
W myśl rozpatrywanego przepisu prawo pomocy bowiem może, a nie musi, być przyznane, gdy "zachodzi taka potrzeba w świetle zapewnienia stronie realizacji zasady prawa do sądu" (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 września 2014 r., sygn. akt I FZ 325/14, LEX nr 1509799).
Niemniej wchodzi to w rachubę dopiero wówczas, gdy osoba prawna wykaże, że nie ma dostatecznych środków na pokrycie pełnych kosztów postępowania. Tymczasem przesłanka ta w przypadku skarżącej Spółki nie została spełniona, przy czym można to stwierdzić na podstawie samego wniosku, bez potrzeby wzywania o dodatkowe oświadczenia lub materiały źródłowe. Wykazane w nim kwoty, przede wszystkim te zgromadzone na jej rachunkach bankowych, wielokrotnie, wprost niewspółmiernie przewyższają wpis należny w niniejszej sprawie, który jest zresztą najniższy spośród znanych procedurze sądowoadministracyjnej. W jeszcze większej dysproporcji z tym wpisem pozostają wskazane we wniosku dane księgowe obrazujące kondycję finansową Spółki, które, łącznie z dochodem za ubiegły rok, przybrały wartości milionowe. W takim stanie rzeczy oczywiste jest, że uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 100 zł nie może nie tylko skutkować utratą płynności finansowej przez Spółkę, ale w ogóle wywrzeć jakiegokolwiek odczuwalnego wpływu na jej sytuację, poprzez dostrzegalne uszczuplenie posiadanych przez nią środków, uniemożliwiające jej czy choćby utrudniające finansowanie jej działalności, w tym wypłatę wynagrodzeń pracownikom.
Z tych powodów na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.