Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w C. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] i [...], obejmujących należności z tytułu podatku od środków transportu za lata 1992-1995 oraz odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], obejmującego należności z tytułu podatku od środków transportowych za 1997 r.
Jako podstawę wydania postanowienia wskazano art. 123 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 oraz art. 59 § 3 i art. 60 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 36, poz. 161 z późn. zm.).
W uzasadnieniu postanowienia organ pierwszej instancji wskazał przede wszystkim, iż obowiązek objęty tytułem wykonawczym [...] uległ przedawnieniu w dniu [...] 2002 r., a obowiązek objęty tytułem wykonawczym [...] uległ przedawnieniu w dniu [...] 2002 r. (w oparciu o art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 19.12.1980 r. o zobowiązania podatkowych – Dz.U. z 1993 r. nr 108, poz. 486 z późn. zm.).
Rozpoznając wniosek strony o umorzenie postępowania w zakresie tytułu wykonawczego nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż tytuł ten został wystawiony w dniu [...] 1998 r. i pierwszą czynnością egzekucyjną było doręczenie odpisu tytułu wykonawczego i zajęcie ruchomości w dniu [...] 1998 r. Wyjaśniono dalej, iż z dniem 1 stycznia 1998 r. weszły w życie przepisy Ordynacji podatkowej (Dz. U. nr 137, poz. 926 z 1997 r.). Zgodnie art. 70 § 4 tej ustawy, po przerwaniu biegu terminu przedawnienia, biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne.
Organ egzekucyjny wyraził przekonanie, że w przedmiotowej sprawie wykonanie następnej czynności egzekucyjnej dopiero w dniu [...] 2003 r. nie miało wpływu na przerwanie biegu terminu przedawnienia, ponieważ postępowanie nie zostało zakończone. W konsekwencji Urząd postanowił odmówić umorzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie objętym tytułem wykonawczym nr [...].
W zażaleniu na to postanowienie I. i D. S. podnieśli, iż na skuteczne przeprowadzenie egzekucji Urząd ma czas przez okres 5 lat, licząc od dnia wymagalności podatku. Jeżeli w tym czasie nawet w trakcie egzekucji kwota w całości nie zostanie wyegzekwowana, to – w ocenie strony – postępowanie z urzędu musi zostać zakończone.
Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie uwzględnił zażalenia i zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego pierwszej instancji.
Organ zażaleniowy podniósł ponownie, inaczej niż w przypadku tytułów wykonawczych o nr [...] i [...], przedstawia się kwestia tytułu wykonawczego z dnia [...] 1998 r. nr [...], gdyż w dniu jego doręczenia zobowiązanemu tj. w dniu [...] 1998 r., przypisane zostały koszty zajęcia ruchomości w kwocie [...], a zajęcie potwierdzone zostało protokołem spisanym w dniu [...] 1998 r. (gdzie wymieniony został sporny tytuł wykonawczy).
Dyrektor Izby Skarbowej przyjął więc, iż w dniu [...] 1998 r., a więc już pod rządami ustawy Ordynacja podatkowa, miała miejsce czynność egzekucyjna, która przerwała bieg przedawnienia należności objętych tym tytułem, aż do zakończenia postępowania egzekucyjnego (art. 70 § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej).
W tym stanie rzeczy organ zażaleniowy uznał, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie powyższego tytułu nie zostało jeszcze zakończone, a więc należność nim objęta nie przedawniła się – zwłaszcza, że na podstawie tego tytułu dokonano kolejnej czynności egzekucyjnej w dniu [...] 2003 r. i ciągle egzekwowana jest należność z tytułu podatku od środków transportu, wskazano w tytule wykonawczym z dnia [...] 1998 r. nr [...].
Postanowienie to I. i D. S. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, domagając się jego uchylenia jako naruszającego przepisy art. 70 § 1 i 14 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumenty odwołania i dodała, że bieg terminu przedawnienia spornego zobowiązania rozpoczął się w 1997 r., a ostatnim dniem kończącym okres przedawnienia był 31 grudzień 2003 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdzić przede wszystkim należy, że w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej przyjęto zasadę, że każde zobowiązanie podatkowe przedawnia się (wygasa) z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednakże, wpływ na bieg 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego mają instytucje zawieszenia i przerwania biegu tego terminu. Zgodnie z art. 70 § 4 bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, przy czym do końca 2002 r. – bieg terminu przedawnienia przerywała pierwsza czynność egzekucyjna.
Środki egzekucyjne realizowane są w ramach czynności egzekucyjnych, czyli wszelkich podejmowanych przez organ egzekucyjny działań zmierzających do zastosowania lub realizowania środka egzekucyjnego. Do końca 2002 r. wystarczające było zawiadomienie o pierwszej czynności egzekucyjnej (nawet jeżeli nie łączyło się z nią zastosowanie środka egzekucyjnego).
Jak wynika z akt zgromadzonych w niniejszej sprawie, tytuł wykonawczego z dnia 30 kwietnia 1998 r. nr 3/SW/44/105/98 został doręczony zobowiązanemu w dniu 10 czerwca 1998 r. i jednocześnie w tym samym dniu dokonano zajęcia ruchomości (samochodu marki Golf I nr. rej. CZA 54-40), przypisując jednocześnie koszty zajęcia ruchomości w kwocie [...] (które to czynności potwierdzone zostały protokołem spisanym w dniu [...] 1998 r.).
Zatem, powyższe okoliczności świadczą o przerwaniu biegu przedawnienia.
Wyjaśnić ponadto należy, iż po przerwaniu biegu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończone zostanie postępowanie egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne w administracji kończy się poprzez: wykonanie egzekucji lub umorzenie postępowania egzekucyjnego.
W niniejszej sprawie zobowiązanie podatkowe strony skarżącej z tytułu podatku od środków transportowych za rok 1997 nie uległo więc przedawnieniu, a zatem dłużnik podatkowy powinien spełnić swoje świadczenie podatkowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia uznał, iż ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonana przez organy egzekucyjne nie narusza prawa, a argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jak i w odpowiedzi na skargę – zasługują na aprobatę Sądu.
W sumie więc, uwzględniając wszystkie podniesione wyżej okoliczności, stanowisko organu egzekucyjnego drugiej instancji zajęte w rozpatrywanej sprawie uznać trzeba, zdaniem Sądu, za zgodne z obowiązującym prawem.
Wobec tego Sąd oddalił skargę w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 września 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271, z późn. zm.).