Uzasadnienie
W dniu 15 lipca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynął urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym D. M. zwróciła się o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Uzasadniając ten wniosek skarżąca podniosła, że po uiszczeniu wszystkich niezbędnych opłat związanych z utrzymaniem gospodarstwa domowego pozostaje jej na "życie" kwota około 350 zł. Sprecyzowała dalej, że każdego miesiąca jej stałe opłaty stanowią kwotę około 655 zł, w tym: czynsz, opłaty za media i spłata raty zobowiązania kredytowego. Ta ostania pozycja wynika z tego, że wszelkie remonty bądź zakup nowych urządzeń lub mebli dokonywana jest przez skarżącą w systemie ratalnym.
Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód stanowi kwotę 1.049,92 zł.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Rozstrzygnięcie przedmiotowego wniosku sprowadza się do zbadania, czy w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – obejmującym m.in. zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości bądź w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków (art. 245 § 3 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Zważono w tej sprawie, że poniesienie kosztów sądowych wiązałoby się z uszczerbkiem utrzymania koniecznego wnioskującej. Przyjęto bowiem, że w gospodarstwie domowym skarżącej osiągany jest relatywnie niski dochód i uiszczenie należnych kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi, nie będzie leżało w granicach możliwości finansowych D. M. Konkluzja ta doznaje wzmocnienia także na skutek okoliczności zainicjowania jednocześnie dwóch postępowań sądowoadministracyjnych, w których skarżąca byłaby zobowiązana do uiszczenia kosztów sądowych.
W toku rozpoznania wniosku nie stracono z pola widzenia faktu, iż skarżąca jest osobą niepełnosprawną, co znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy. Jej codzienna egzystencja wymaga wsparcia osób trzecich nawet w najbardziej podstawowych czynnościach.
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności orzeczono jak w sentencji w oparciu o przywołane wyżej przepisy, działając na podstawie art. 258 § 1 P.p.s.a. i art. 258 § 2 pkt 7 tej ustawy.