Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. przyznano skarżącej prawo pomocy, ustanawiając jej radcę prawnego, którym wyznaczona została radca prawny E. W.. Nastąpiło to już po oddaleniu skargi wyrokiem z dnia 8 stycznia 2015 r.
Pełnomocnik złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjną oraz skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu i z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone w żadnej części.
Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2015 r. przywrócono termin do wniesienia skargi kasacyjnej; na rozprawie w dniu 21 czerwca 2017 r., na której pełnomocnik skarżącej się stawił, Naczelny Sąd Administracyjny tę skargę kasacyjną oddalił.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 136 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W związku z przepisami przejściowymi zwartymi w § 22 kolejnych rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, z dnia 22 października 2015 r. i z dnia 3 października 2016 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805 oraz Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) w rozpatrywanym zakresie należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, dalej powoływanego jako rozporządzenie).
Stosownie do § 15 pkt 1 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmowały min. opłatę ustalaną według stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4,
Stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi zostały określone w § 14 ust. 2 rozporządzenia, znajdującym się w jego rozdziale 4. W pkt 1 tego przepisu wskazano takie stawki za postępowanie przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, a w punkcie 2 – w instancji drugiej. Pełnomocnik w niniejszej sprawie, ustanowiony już po zakończeniu postępowania w instancji pierwszej, podejmował czynności, za które w myśl § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia przysługuje wynagrodzenie za instancję drugą, czyli złożył skargę kasacyjną i uczestniczył w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Niemniej stawka opłaty za te czynności wymaga uwzględnienia stawki za postępowanie w pierwszej instancji. Otóż w świetle § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a rozporządzenia należy się za nie wynagrodzenie w wysokości 100 % stawki za postępowanie w pierwszej instancji, jeżeli, jak w niniejszej sprawie, w drugiej instancji nie prowadził sprawę ten sam radca prawny.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, obliczana była na podstawie § 6, w którym wysokość stawki uzależniono od wartości przedmiotu sprawy. W niniejszej sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia (przyjęta w prawomocnym zarządzeniu z dnia 16 czerwca 2014 r. o wezwaniu do uiszczeniu wpisu od skargi), będąca na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego odpowiednikiem wartości przedmiotu sprawy, mieści się w przedziale wskazanym w § 6 pkt 3 rozporządzenia, dla którego stawka wynosiła 600 zł.
W świetle § 2 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (138 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 6 pkt 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a, § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a i § 15 pkt 1 rozporządzenia oraz § 22 rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. i z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, orzeczono jak w sentencji.