Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] 2006 roku skarżące A. S. i W. G. złożyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] roku – Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] roku – Nr [...] ustalającą wymiar podatku od nieruchomości na 2005 rok.
Przesyłając Sądowi skargę, wiceprezes Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. poinformował, iż działając na zasadzie art. 54 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a ustawy Ordynacja podatkowa i art. 6 ust. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych postanowił uwzględnić w całości wniesioną skargę i uchylić zaskarżoną decyzję Kolegium, jak też poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego I instancji oraz umorzyć postępowanie w sprawie. Jednocześnie, organ odwoławczy przesłał Sądowi decyzję z [...] roku – Nr [...], której treścią jest uchylenie decyzji organów podatkowych obydwu instancji, jak też umorzenie postępowania.
Wezwane do ustosunkowania się do wniosku organu odwoławczego w przedmiocie umorzenia postępowania sądowego, skarżące A. S. i W. G. poinformowały, iż uznając wprawdzie decyzję organu odwoławczego, mocą której uchylił on swoją decyzję, jak również decyzję organu I instancji za słuszną, tym niemniej wniosek o umorzenie postępowania – w ich ocenie – nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazały, iż organ odwoławczy uwzględnił tylko jeden z podnoszonych argumentów, a mianowicie to, że decyzja została błędnie wystawiona na wspólników, a nie na spółkę "A", nie odnosząc się w ogóle do pozostałych twierdzeń, w szczególności kwestionujących zasadność obciążenia najemców lokali mieszkalnych podatkiem od nieruchomości jako świadczeniem dodatkowym, poza ustalonym czynszem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej PSA, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Cytowany przepis stanowi samoistną podstawę dokonania przez organ administracji autokontroli, przy czym jedynym warunkiem, jaki musi zostać spełniony, aby wyczerpana została dyspozycja tego przepisu jest uwzględnienie skargi w całości (J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. "Lexis Nexis", Warszawa 2004, str. 106).
Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Uwzględnienie w całości skargi przez organ powoduje zarazem, iż odpada przyczyna, dla której zaskarżone zostało do Sądu rozstrzygnięcie organu podatkowego drugiej instancji, czyniąc tym samym postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi, bezprzedmiotowym. Stąd też nie jest możliwe merytoryczne ustosunkowanie się do podnoszonych przez skarżące twierdzeń kwestionujących podstawy do uznania najemców lokali mieszkalnych za płatników podatku od nieruchomości.
Z wyżej wymienionych względów, Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy PSA, orzekł jak w sentencji postanowienia.