Uzasadnienie
Przedmiotem skargi złożonej przez M. P. (dalej: "strona", "skarżąca") jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej także: "organ odwoławczy") stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta M. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej zmieniającej decyzję ustalającą skarżącej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2014 r.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
- Decyzją z dnia [...], nr [...] Nr ewid. [...] Prezydent Miasta M., działając na podstawie art. 240 § 1 i art. 245 § 1 pkt 2 oraz art. 13 § 1 pkt 1, art. 207 i art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: "o.p."), art. 2-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.) i uchwały nr LV/1046/14 Rady Miasta Mysłowice z dnia 29 maja 2014 r. w sprawie zwolnień w podatku od nieruchomości na rok 2014 (Dz. Urz. Woj. Śl. z 2014 r., poz. 3188), odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia [...], nr [...] na 2014 r. w sprawie zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r. (nieruchomości położonej w M. przy ul. [...]).
- Wskazana decyzja odmowna została doręczona skarżącej w dniu 9 lutego 2018 r.
- W piśmie datowanym na 28 lutego 2018 r., a złożonym w dniu 9 marca 2018 r. skarżąca sformułowała odwołanie od tego rozstrzygnięcia.
- Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 13 § 1 pkt 3 i art. 228 § 1 pkt 2 o.p., art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. - Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) § 1 pkt 12 lit. c) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925), stwierdziło, że odwołanie skarżącej zostało wniesione z uchybieniem czternastodniowego terminu do dokonania tej czynności, który upłynął skarżącej bezskutecznie z dniem 23 lutego 2018 r.
- W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o uchylenie tego postanowienia i zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Organowi odwoławczemu zarzuciła naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 162 § 1, art. 187 i art. 191 o.p., wskazując, że nie przeanalizował w sposób wszestronny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim pominął fakt, że w piśmie z dnia 19 lutego 2018 r., sprecyzowanym następnie na wezwanie Kolegium z dnia 23 marca 2018 r., skarżąca sformułowała wniosek o przywrócenie uchybionego terminu i należycie go umotywowała, wskazując w szczególności na stan swojego zdrowia.
- W odpowiedzi Kolegium wystąpiło o oddalenie skargi. Wyjaśniło zarazem, że wspomniany wniosek skarżącej o przywrócenie terminu odnosił się do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], nr [...] wydanej w sprawie podatku od nieruchomości na 2013 r., a zatem dotyczył innej sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") - podlegało postanowienie z dnia [...], którym organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...], nr [...] Nr ewid. [...].
Adekwatne dla rozstrzygniecia sprawy przepisy prawa stanowią:
Organ podatkowy doręcza pisma:
- za pokwitowaniem, za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe, pracowników urzędu obsługującego ten organ, funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego, lub przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów, lub
- za urzędowym poświadczeniem odbioru, za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej (art. 144 § 1 o.p.).
Jeżeli przepisy ustawy przewidują doręczanie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie następuje przez portal podatkowy w zakresie wynikającym z odrębnych przepisów lub przez elektroniczną skrzynkę podawczą (art. 144 § 2 o.p.).
W przypadku wystąpienia problemów technicznych uniemożliwiających organowi podatkowemu doręczenie pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, pisma doręcza się w sposób określony w § 1 pkt 1 (art. 144 § 3 o.p.).
W przypadku gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczać sołtys, za pokwitowaniem (art. 144 § 4 o.p.).
Doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego (art. 144 § 5 o.p.).
W myśl art. 220 § 1 i 2 o.p. od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia.
Zgodnie z art. 223 § 1 i 2 o.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
Stosowanie zaś do art. 228 § 1 o.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia:
- niedopuszczalność odwołania;
- uchybienie terminowi do wniesienia odwołania;
- pozostawienie odwołania bez rozpatrzenia, jeżeli nie spełnia warunków wynikających z art. 222.
Postanowienia w sprawach wymienionych w § 1 są ostateczne (art. 228 § 2 o.p.).
W orzecznictwie podnosi się, iż uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2010 r., II FSK 372/09, LEX nr 786866). Treść art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje wyraźnie, iż stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu, stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie.
W sprawie, decyzja Prezydenta Miasta M. z dnia [...], nr [...] Nr ewid. [...] (o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] w sprawie zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 r.) została doręczona skarżącej w dniu 9 lutego 2018 r. (karta 39 akt adm. organu I instancj dla odp. na skargę nr [...]). W uzasadnieniu decyzji oragan pouczył skarżącą, że przysługuje jej prawo wnienienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach za pośrednictwem Prezydenta Miasta M. w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.
Zatem odwołanie od tej decyzji skarżąca mogła złożyć najpóźniej w dniu 23 lutego 2018 r.
Tymczasem z akt sprawy wynika, że odwołanie zostało wniesione przez skarżącą dopiero w dniu 9 marca 2018 r., osobiście w Urzędzie Miasta M. (karta 2 akt adm. do odp. na skargę [...]).
W tej sytuacji organ odwoławczy zobowiązany był stwierdzić, że odwołanie skarżącej wniesione zostało z uchybieniem ustawowo określonego terminu, co też uczynił, wydając w dniu [...] zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy nie naruszył przy tym wskazanych przez skarżącą przepisów postępowania. Działał legalnie (art. 120 o.p.), w zgodzie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122 o.p.). Organ odwoławczy prawidłowo powołał podstawę prawną (min. art. 228 § 1 pkt 2 o.p.), a sporządzone uzasadnienie spełnia wymagania określone w art. 210 § 4 o.p. w związku z art. 219 o.p.
Podniesiona przez skarżącą okoliczność, iż złożyła wniosek o przywrócenie uchybionego terminu i należycie go umotywowała, nie znajduje pokrycia w materiale dowodowym. W zaskarżonym postanowieniu organ podniósł, iż skarżąca nie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Rzeczywiście, pismo skarżącej z dnia 19 lutego 2018 r., w którym wniosła o wydłużenie wyznaczonego terminu do wniesienia odwołania do dnia 10 marca 2018 r., dotyczy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta M. z dnia [...] w sprawie zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r., a zatem dotyczy innej sprawy (pismo skarżącej z dnia 19 lutego 2018 r. oraz pismo organu pierwszej instancji z dnia 28 lutego 2018 r. w aktach adm. do odpowiedzi na skargę [...] oraz w aktach organu pierwszej instancji do odpowiedzi na skargę nr [...] i [...] – karta 40 i 41).
Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.