Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...], nr [...] orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącej B.K. jako członka zarządu A Sp. z o.o. w K. wraz z tą Spółką i drugim członkiem zarządu za zaległość tej Spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego.
Skarga na powyższą decyzję organu odwoławczego została wniesiona w dniu 30 marca 2021 r. przez pełnomocnika skarżącej. W dniu 29 marca 2021 r. na poczet wpisu od tej skargi uiszczono 698 zł, podczas gdy należność ta wynosi 500 zł zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: t. j. - Dz. U. z 2021 r., poz. 535). Z tego względu w dniu 13 maja 2021 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach wydał zarządzenie o zwrocie nadpłaty (różnicy pomiędzy kwotą uiszczoną a kwotą należną) w wysokości 198 zł.
W piśmie datowanym na 22 czerwca 2021 r., a wniesionym w dniu 25 czerwca 2021 r., pełnomocnik skarżącej oznajmił, że skargę cofa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a takie cofnięcie wiąże sąd, chyba że zostanie uznane za niedopuszczalne (nastąpi to, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności). Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, a na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.
Przepisy te należało zastosować w rozpatrywanym przypadku.
Uznanie, że w sprawie nie została spełniona żadna przesłanka niedopuszczalności cofnięcia skargi prowadzić musiało do stwierdzenia jego skuteczności, co determinowało umorzenie postępowania. Uiszczenie wpisu od cofniętej w taki sposób skargi wymagało z kolei orzeczenia o zwrocie tej opłaty sądowej.
Z tych względów wydanie niniejszego postanowienia stało się konieczne.