Wyrok WSA w Gliwicach z 12 listopada 2014 r., I SA/Gl 656/14

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r.

Sprawa

sprawy ze skargi H. Z., A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 r. oddala skargę.

Skład

Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Sędziowie WSA Paweł Kornacki, Wojciech Organiściak
Paulina Nowak protokolant

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. Nr 95 z 2010 r., poz. 613 ze zm., dalej także: u.p.o.l.) oraz art. 6c ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. Nr 136 z 2006 r., poz. 969 ze zm.) utrzymało w mocy wydaną wobec H. Z., A. Z., B. C. i M. C. decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014 w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano na wstępie, że organ I instancji ustalił wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na podstawie informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego oraz danych z ewidencji gruntów.

W odwołaniu od tej decyzji H. Z. i A. Z. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i podnieśli, że do opodatkowania przyjęto niewłaściwą powierzchnię gruntów pozostałych.

Rozważania własne organ odwoławczy rozpoczął od przytoczenia art. 2 ust. 1 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dalej podano, że z opodatkowania tym podatkiem wyłączone są m.in. użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.). Zacytowano także art. 3 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne.

Dalej, odnosząc się do istoty sporu dotyczącego opodatkowania powierzchni gruntów pozostałych dla działki o numerze ewidencyjnym [...], która zdaniem skarżących wynosi 625 m2, a nie - jak przyjął organ podatkowy - 590 m2, Kolegium wskazało na treść art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), zgodnie z którym podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Przywołano także orzecznictwo sądowe, w którym przyjmuje się, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznie wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 3051/05, LEX nr 201545). Organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 października 2004 r., sygn. akt III SA Wa 3016/03).

Kontynuując Kolegium zwróciło uwagę, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się kserokopia zawiadomienia o zmianach dokonanych w ewidencji gruntów z dnia 24 października 2011 r. oraz kserokopie wypisów z rejestru gruntów - wykaz zmian z dnia 21 października 2011 r., z których wynika, iż powierzchnia działki Nr [...] po zmianach wynosi ogółem 649 m2. Na powierzchnię tą składają się rowy oznaczone użytkiem "W" klasy "RIVa" o powierzchni 59 m2 oraz tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B" o powierzchni 590 m2. Nadto organ podatkowy I instancji uzyskał w piśmie ze Starostwa Powiatowego w C. informację z dnia 3 stycznia 2014 r., że na dzień sporządzenia pisma powierzchnia działki Nr [...] w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki Nr [...] wynosi ogółem 649 m2.

Nadto wskazano, że w ewidencji gruntów jako właściciele przedmiotowej nieruchomości wskazani są małżonkowie H. Z. i W. Z.. W związku ze śmiercią współwłaścicielki nieruchomości organ podatkowy ustalił krąg współwłaścicieli nieruchomości nr [...] i dla nich jako zobowiązanych solidarnie wydał zaskarżoną decyzję.

Mając na uwadze powyższe wyjaśniono, że organ podatkowy nie ma podstaw do zmiany danych zawartych w ewidencji gruntów. Zasadą jest, że podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta. Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 1690/07).

W konkluzji zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji nie naruszył przepisów prawa procesowego, jak również przepisów prawa materialnego i prawidłowo ustalił wysokość podatku od nieruchomości na 2014 r.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący H. Z. oraz A. Z. wnieśli o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji. Wskazali, że "chodzi o oszustwo w dokumentach dot. ewidencji gruntów i budynków popełnione w Starostwie Powiatowym w C. polegające na zmianie danych na nieruchomości nr Ew. [...] ". Na poparcie swojego stanowiska załączyli do skargi kserokopię decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2010 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie procesowym z dnia 29 października 2014 r. skarżący podtrzymali w całości skargę, przesyłając w załączeniu kserokopię decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zmiany łącznego zobowiązania pieniężnego na 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).

Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t,j, Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).

Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. po rozpatrzeniu odwołania H. Z. i A. Z. utrzymało w mocy wydaną wobec H. Z., A. Z., B. C. i M. C. decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2014, którą skarżący kwestionowali jedynie w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów.

W skardze, a także w toku postępowania podatkowego skarżący kwestionowali bowiem wielkość powierzchni opodatkowanych podatkiem od nieruchomości gruntów pozostałych oznaczonych symbolem B, twierdząc, że wynosi ona 625 m2, a nie - jak przyjął organ podatkowy - 590 m2. Na poparcie tych zarzutów przedłożyli kserokopie decyzji ustalających łączne zobowiązanie pieniężne na rok 2009 i 2010, z których wynika, że w tamtych latach podatkowych opodatkowano powierzchnię 625 m 2 gruntów pozostałych.

Organy podatkowe odpierając zarzuty strony wskazywały na treść znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów i budynków, zawarte w piśmie z dnia 3 stycznia 2014 r., potwierdzenie ze Starostwa Powiatowego w C., że na dzień sporządzenia pisma powierzchnia działki Nr [...] w ewidencji gruntów, po zmianie dokonanej w dniu 21 października 2011 r., wynosiła ogółem 649 m2.

Rozstrzygając tak zarysowany spór wskazać należy, że na mocy art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości (z zastrzeżeniem ust. 3, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania) są podatnikami podatku od nieruchomości. Kwestia ta jest w niniejszej sprawie bezsporna, gdyż nie jest kwestionowane przez żadną ze stron, że skarżący oraz uczestniczki postępowania B. C. i M. C. są współwłaścicielami działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym R..

Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów stanowi ich powierzchnia (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych), a wysokość stawek podatku od nieruchomości, w tym dla gruntów określa rada gminy, co w niniejszej sprawie nastąpiło w uchwale w uchwale Rady Gminy K. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości na 2014 r.

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Podkreślić trzeba, że "dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 o.p. i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji" (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 8 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ke 411/11, LEX nr 1125394). Nadto "ewidencja gruntów i budynków, o której mowa w art. 21 ust. 1 p.g.k., nie może stanowić przedmiotu merytorycznej oceny sądów administracyjnych w sprawie podatkowej, w której do sądu pierwszej instancji nie zostały, bo nie mogły zostać zaskarżone, odrębne od podatkowych akty lub czynności z zakresu prowadzenia wymienionej ewidencji" (por. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2511/10, LEX nr 1216646).

Wspomniana ewidencja gruntów i budynków obejmuje (zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) dla gruntów dane dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty.

Dopóki zatem w ewidencji gruntów, co potwierdza znajdujący się w aktach sprawy wyciąg z rejestru gruntów, zawarty będzie zapis, że powierzchnia terenów mieszkaniowych na działce nr [...] wynosi 0,0590 ha to - niezależnie od ewentualnej wskazywanej w skardze wadliwości zmian dokonanych w ewidencji gruntów – opodatkowanie tego gruntu musi obejmować powierzchnię 0,0590 ha.

Trzeba jeszcze raz podkreślić, że jedynie zapisy zawarte w ewidencji gruntów i to zarówno te zgodne z rzeczywistością, jak i te, które obrazują stan odmienny od faktycznego mogą stanowić podstawę wymiaru podatków. Dane te są wiążące dla organu podatkowego, mają moc dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, a ich podważenie w toku postępowania podatkowego nie jest dopuszczalne. Podobnie, jak nieuprawnione byłoby weryfikowanie tych danych w toku postępowania sądowego zainicjowanego skargą na decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości czy też podatku rolnego. "W świetle art. 21 ust. 1 p.g.k. z 1989 r. nieuzasadnione jest oczekiwanie, iż organ podatkowy samodzielnie ustali powierzchnię nieruchomości, np. w oparciu o dokumentację z akt sądowych dotyczących ustalenia granic nieruchomości. Możliwość taką wyklucza ustawowy nakaz uwzględnienia przez ten organ danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 3257/11, LEX nr 1346423).

Jak więc wykazano powyżej w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu podatkowym, które zgodnie z art. 165 § 5 pkt 1 nie wymagało wszczęcia stosownym postanowieniem, gdyż łączne zobowiązanie pieniężne jest ustalane corocznie, a ostatnia zmiana stanu faktycznego nastąpiła w październiku 2011 r. i była przedmiotem rozstrzygania przez organ podatkowy we wszczętym postanowieniem z dnia [...] r. postępowaniu dotyczącym 2012 r. zasadnie opodatkowano podatkiem od nieruchomości grunty pozostałe o powierzchni 0,0590 ha.

Reasumując stwierdzić należy, że – jak wykazano powyżej – zaskarżona decyzja (nie kwestionowana zresztą przez stronę w zakresie dotyczącym innych niż grunty pozostałe (B) przedmiotów opodatkowania) jest zgodna z prawem. Podnoszone przez stronę skarżącą argumenty, w których wskazuje ona na wadliwość zmian w ewidencji gruntów nie mogą skutecznie podważyć legalności działania organów podatkowych zobowiązanych ustalać wysokość podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego w oparciu o dane ujawnione w ewidencji gruntów i budynków.

Konstatacja ta nakazywała oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.