Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi L.Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.
W sentencji postanowienia wskazano, iż sprawa niniejsza dotyczy skargi L.Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...]. Nadto, w uzasadnieniu postanowienia Sądu podano, że zaskarżony akt dotyczył odmowy przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: ppsa, sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie natomiast z art. 156 § 2 ppsa, sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu. Z mocy art. 166 ppsa, przepisy o wyrokach (w tym także dotyczące sprostowania) stosuje się odpowiednio do postanowień. W literaturze przedmiotu wskazuje się także, iż sprostowanie może dotyczyć zarówno sentencji orzeczenia, jak i jego uzasadnienia.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że na skutek oczywistej omyłki pisarskiej w sentencji postanowienia Sądu o umorzeniu postępowania błędnie oznaczony został numer zaskarżonego postanowienia, a w uzasadnieniu tego orzeczenia Sądu – błędnie podany został przedmiot zaskarżonego postanowienia. Z akt sprawy wynika bowiem, iż skarga w niniejszej sprawie dotyczyła postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...], stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, działając w oparciu o przytoczone przepisy, orzekł jak w sentencji postanowienia.