Uzasadnienie
Skargą inicjującą postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie Prezydent Miasta K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Gliwicach postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych.
W dniu 26 listopada 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynął wniosek uczestnika postępowania ("A" S.A.) o zawieszenie postępowania. Zdaniem pełnomocnika strony postępowania, spór w sprawie sprowadza się do wykładni art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) i wyjaśnienia zagadnienia, czy wobec uznania zasadności zarzutów kwestionujących istnienie części dochodzonego w egzekucji administracyjnej obowiązku, zachodzą przesłanki do umorzenia całego postępowania egzekucyjnego, czy też w takim przypadku postępowanie to powinno być umorzone jedynie w tej części, w jakiej odnosi się do części zakwestionowanego obowiązku. Pełnomocnik podkreślił, że w sporze o zbliżonym stanie faktycznym i zawisłym również między Prezydentem Miasta K. a Dyrektorem Izby Skarbowej w K., wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. (sygn. akt I SA/Gl 418/09).
Zapadłe wówczas orzeczenie zostało zakwestionowane zarówno przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., jak też przez "A". Skargi kasacyjne obu stron trafiły do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika stanowisko jakie zajmie sąd odwoławczy będzie bezpośrednio rzutować na wynik niniejszego postępowania.
Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2010 r. Sąd doręczył odpisy ww. pisma uczestnika postępowania. Pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że zawieszenie postępowania w tej sprawie doprowadzi do niepotrzebnego wydłużenia postępowania sądowoadministracyjnego. Z tych względów nie przychyla się do wniosku uczestnika o zawieszenie postępowania. Odmiennie rzeczony wniosek ocenił pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w K., który w konsekwencji wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia skarg kasacyjnych od wyroku WSA w Gliwicach z dnia 19 listopada 2009 r. ponieważ – jak podkreślił – dotyczył on tych samych stron oraz tożsamego stanu prawnego i identycznego stanu faktycznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.
Sąd ma także możliwość fakultatywnego zawieszenia postępowania w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W piśmiennictwie zaprezentowano stanowisko, że w sytuacji gdy strony złożą wniosek o zawieszenie postępowania, a występuje inna przyczyna obligująca sąd lub umożliwiająca mu zawieszenie postępowania na podstawie przesłanek zawartych w wymienionych przepisach, postępowanie powinno być zawieszone na tej innej podstawie (zob. H. Knysiak-Molczyk, tamże, s. 252).
Sąd zbadał więc w pierwszej kolejności, czy spełniona została przesłanka zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w tej sprawie wszak wniosek zaoponował pełnomocnik strony skarżącej. Nie mniej jednak – zdaniem Sądu - okoliczność złożenia wniosku przez uczestnika i jednoczesne poparcie go przez jedną ze stron wzmacnia ocenę wniosku przez pryzmat drugiej z wyżej wymienionych przesłanek zawieszenia postępowania.
Sąd uznał zatem, iż spełniona została w tym przypadku ww. przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania. W ocenie składu tutaj orzekającego, rozstrzygnięcie skargi kasacyjnej w sprawie o sygn. I SA/Gl 418/09, ma charakter prejudycjalny w odniesieniu do tej sprawy. Orzeczenie wydane przez sąd odwoławczy rozstrzygnie sporną i w tej sprawie kwestię. Sąd drugiej instancji winien ocenić między innymi wątek zasadności prowadzenia egzekucji w stosunku do tej części zobowiązania ujętego w tytule wykonawczym, odnośnie którego nie wniesiono zarzutu.
Należy w tym miejscu odnotować, że jest tutaj bezspornym, iż w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa ze sprawą o sygn. akt I SA/Gl 418/09.
W tym stanie rzeczy Sąd postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a.