Uzasadnienie
Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 czerwca 2014 r. między innymi wezwano A.M. do usunięcia braku formalnego wniesionej przez niego skargi poprzez jej podpisanie albo nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi.
Stosowane wezwanie Sądu, będące odwzorowaniem ww. zarządzenia, doręczono adresatowi w dniu 14 lipca 2014 r. W tym zakresie pouczono nadto skarżącego, że nieusunięcie braku formalnego skargi w terminie siedmiu dni spowoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.").
W piśmie procesowym z dnia 16 lipca 2014 r. skarżący oświadczył, że wobec uwzględnienia skargi przez stronę przeciwną, rezygnuje z kontynuowania wszczętego przez niego postępowania sądowego i w konsekwencji wycofuje skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Powodem, dla którego Sąd odrzuca w tym przypadku skargę jest nieusunięcie jej braku formalnego. Za taki uznaje się między innymi brak podpisu skarżącego. W myśl bowiem art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym (...). Zgodnie zaś z treścią art. 46 § 1 pkt 4 omawianej ustawy, każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Taka sytuacja zaszła w tej sprawie wszak termin wyznaczony dla podpisania skargi bądź nadesłania jej podpisanego egzemplarza upłynął bezskutecznie w dniu 21 lipca 2014 r.
Na marginesie należy wskazać, że merytoryczne rozpatrzenie złożonego przez skarżącego wniosku o cofnięcie skargi byłoby dopuszczalne tylko wówczas, gdyby skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. mogłoby mieć miejsce tylko wówczas, gdyby skarga została skutecznie wniesiona, tj. w sytuacji, w której skarga ta byłaby wolna od jakichkolwiek braków.
W konsekwencji orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia w oparciu o powołane wyżej przepisy.