Postanowienie WSA w Gliwicach z 15 lipca 2024 r., I SA/Gl 666/24

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 15 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 19 kwietnia 2024 r. nr SKO.F/41.4/316/2024/6246 w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2024 r. postanawia: odrzucić skargę.

Skład

Sędzia WSA Borys Marasek przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji ustalającą M. G. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2024 r. w kwocie 81 zł.

Na powyższą decyzję M. G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 czerwca 2024 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: podpisanie skargi, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz podanie numeru PESEL, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie została skutecznie doręczona stronie skarżącej w dniu 25 czerwca 2024 r.

W dniu 1 lipca 2024 r. (data nadania) strona skarżąca uzupełniła brak formalny skargi poprzez podanie numeru PESEL.

Do chwili obecnej pozostałe braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, z uwagi na to, że jej wszystkie braki formalne nie zostały uzupełnione.

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Winna zatem odpowiadać wymaganiom, stawianym przez art. 46 p.p.s.a. oraz art. 47 tej ustawy.

W myśl zaś art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.

Ponadto stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku.

Zgodnie zaś z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Przepis ten nakłada zatem na stronę wszczynającą postępowanie w danej instancji w drodze skargi, skargi kasacyjnej lub skargi o wznowienie postępowania obowiązek podania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Niedochowanie zaś tego wymogu stanowi brak formalny pisma, który podlega usunięciu w trybie art. 49 ppsa (zob. M. Niezgódka – Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 535).

Jak wynika natomiast z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku zaś, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania obliguje sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. do jej odrzucenia.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Strona skarżąca wprawdzie uzupełniła brak formalny skargi w zakresie podania numeru PESEL, nie uzupełniła natomiast pozostałych braków formalnych skargi, tj. nie podpisała skargi i nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia, a wyznaczony wezwaniem termin upłynął bezskutecznie w dniu 2 lipca 2024 r.

Zatem, skoro wszystkie braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w zakreślonym terminie, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.