Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia [...], uznające zarzuty A S.A., dotyczące prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...] oraz [...] przez niewłaściwy organ egzekucyjny, za nieuzasadnione. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że podstawę ustalenia właściwości organu egzekucyjnego w niniejszej sprawie stanowi art. 19 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej w skrócie: "u.p.e.a.") w związku z art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (właściwość rzeczowa) oraz art. 22 § 2 u.p.e.a. i poz. 14 załącznika Nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania i siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (właściwość miejscowa).
W oparciu o powyższe przepisy organem egzekucyjnym właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, mającego na celu wyegzekwowanie od A podatku od nieruchomości, należnego Gminie R., jest Naczelnik Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S., który to postępowanie prowadzi.
Stanowisko powyższe zostało zakwestionowane w skardze do Sądu, w której pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zw. z obowiązującym do dnia 31 grudnia 1998 r. art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 listopada 1995 r. o zmianie zakresu działania niektórych miast oraz o miejskich strefach usług publicznych, a także art. 19 § 1 i 2 oraz art. 22 § 2 u.p.e.a.
Z kolei organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko.
Sąd ustalił, że Prezes Naczelnego Sadu Administracyjnego złożył w dniu 23 czerwca 2014 r. wniosek o rozstrzygnięcie w drodze uchwały następującego zagadnienia prawnego:
- 1) Czy w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych art. 19 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) w sposób wyłączny określa właściwość organu egzekucyjnego, będącego właściwym organem gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego.
- 2) W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie 1, czy na podstawie art. 19 w związku z art. 22 § 2 i § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) do prowadzenia egzekucji administracyjnej należności pieniężnych właściwym organem jest właściwy organ gminy o statusie miasta, wymienionej w odrębnych przepisach oraz gminy wchodzącej w skład powiatu warszawskiego, czy też naczelnik urzędu skarbowego, miejsca zamieszkania lub siedziby zobowiązanego, bądź w obszarze działania których znajduje się miejsce położenia składników majątkowych zobowiązanego.
Postępowanie w przedmiocie podjęcia powyższej uchwały zawisło przed NSA pod sygn. II FPS 5/14.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W ocenie Sądu taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, gdyż rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny wskazanego wyżej zagadnienia prawnego przekazanego przez Prezesa tego Sądu wnioskiem z dnia 23 czerwca 2014 r., nr BO-4660-23/14, będzie miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zagadnienie prawne dotyczy bowiem problemu, stanowiącego przedmiot sporu w rozpatrywanej sprawie. Należy zauważyć, że w skardze sformułowano m.in. zarzut naruszenia art. 19 § 2 u.p.e.a. Rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego będzie mieć zatem przesądzający wpływ na wynik niniejszego postępowania.
Zaznaczyć wreszcie trzeba, że zawieszenie niniejszego postępowania znajduje oparcie w silnie eksponowanej w orzecznictwie sądowym konieczności zachowania wspólnej i jednolitej wykładni stosowania przepisów prawa. Zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W związku z tym, zjawiskiem wysoce niepożądanym jest prezentowanie odmiennych stanowisk sądów w zakresie wykładni i stosowania prawa w sprawach o tożsamych bądź zbliżonych stanach faktycznych i prawnych.
Reasumując, podkreślić należy, że względy ekonomii procesowej oraz celowości przemawiają za potrzebą zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.